ISLAMBLOG

Wszystko o ISLAMIE

 

Legendy, mity i bajki w Koranie i tradycji islamskiej: Gadające mrówki

utworzone przez | lip 6, 2021 | Allah, Mahomet | 11 Komentarze

Gadające mrówki

Czyli kolejne absurdy Allaha

A kiedy doszli do Doliny Mrówek; jedna mrówka powiedziała: “O mrówki!Wejdźcie do waszych pomieszczeń, żeby Salomon i jego wojska nie stratowały nas przez nieuwagę.”

I Salomon uśmiechnął się na te jej słowa, i powiedział: “Panie mój! Pobudź mnie, abym był wdzięczny za Twoją dobroć, którą mnie napełniłeś i moich rodziców; i abym czynił dobro, które by się Tobie podobało. Wprowadź mnie, przez Twe miłosierdzie, pomiędzy Twoje sługi sprawiedliwe!” 27:18-19  Józef Bielawski

Może się to wydać niesamowite ale według Allaha mrówki mogą mówić jakby tego było mało człowiek, w tym przypadku Salomon może słyszeć o czym mówią! W sprzeczności z Allahem jest jednak współczesna nauka, mrówki porozumiewają się za pomocą zapachów a nie modulacji dźwięków. Salomon nie słyszał żadnej rozmowy ponieważ mrówki nie produkują dźwięków.

Dodatkowo wyobrażenie sobie że mrówki przekazują tak wyszukane informacje jak twierdzi Koran wydaje się raczej należeć do krainy baśni niż nauki (np. Mrówka potrafi odróżnić Salomona od żołnierza).

Chociaż zasadniczo cała komunikacja między mrówkami odbywa się za pośrednictwem sygnałów chemicznych istnieje jednak kilka podgatunków mrówek które używają komunikacji dźwiękowej. Ale jakiego rodzaju i złożoności to jest?

Wykorzystanie sygnałów wibracyjnych jest słabo rozwinięte u mrówek w porównaniu z komunikacją przez feromony. … Zidentyfikowano dwie formy produkcji dźwięku, stukanie ciałem o podłoże i stridulację, przy czym ta ostatnia wykorzystująca pilniki i skrobaki ewoluowała wyraźnie w celach komunikacyjnych. … [s. 255]

Od dawna wiadomo, dzięki eksperymentom … że mrówki są prawie głuche na wibracje unoszące się w powietrzu, ale niezwykle wrażliwe na drgania przenoszone przez podłoże … [s. 257]

Nie ma dowodów na to, by ćwierkanie stidulacji było czymś więcej niż zwykłymi, jednostkowymi sygnałami. Innymi słowy, mrówki nie „mówią” modulując dźwięk w czasie. … dźwięki… nie wydają się zmieniać w czasie w obrębie gatunku lub w repertuarze jednej mrówki robotnicy. … stridulation u mrówek wytwarza monotonną serię ćwierkania o ograniczonym znaczeniu. [p. 257]

Wzorzec sygnalizacji jest niezależny od bodźca wyzwalającego. Oznacza to, że mrówki nie modyfikują bębnienia, aby określić kategorię zagrożenia dla gniazda. [p. 256]

Wszystko powyższe pochodzi z:

Bert Hölldobler i Edward O. Wilson

“Mrówki”

Cambridge, Mass., Belknap Press of Harvard University Press, 1990. xii, 732 s.,

ISBN 0674040759, sygnatura biblioteki: QL568 .F7 H57 1990

Rozdział 7, strony 227-297 mówią o komunikacji. Strona 228 zawiera tabelę różnych sygnałów w komunikacji między mrówkami. Spośród 17 wyszczególnionych „wiadomości” 14 to wiadomości chemiczne, 2 dotykowe, 1 to „chemiczne lub dotykowe”. 

We wszystkich intensywnych badaniach mrówek nigdy nie zaobserwowano „mowy” (modulowanego dźwięku o złożonym znaczeniu).

Kiedy żywą mrówkę oznaczymy środkiem chemicznym [tym który rozwija się u martwych mrówek], Reszta mrówek uznaje że ta mrówka nie żyje i pomimo tego że nadal będzie walczyć jest zabierana przez inne i wywożona na wysypisko śmieci. Chemikalia mają pierwszeństwo przed wszystkim. Z pewnością nie ma inteligentnej komunikacji głosowej jak twierdzono w tym fragmencie Koranu. Akcja to ślepa reakcja na przesłanie chemiczne [feromony]. (Patrz From Gaia to Selfish Genes: selected writings in the life sciences, red. Connie Barlow, Cambridge, Mass., MIT Press, 1991, 273 s., Rozdział „From mrówki do antropologii” EO Wilsona, str. 153–154.)