ISLAMBLOG

Wszystko o ISLAMIE

 

Farsa z „Doktryną Abregacji” w Koranie

utworzone przez | lip 23, 2021 | Allah, Artykuły, Koran, Mahomet | 9 Komentarze

Farsa z „Doktryną Abregacji” w Koranie

Sam Shamoun

Unikalną cechą którą można znaleźć w Koranie jest doktryna unieważnienia (Abregacji), w której Allah unieważnia lub wymazuje werset i zastępuje go czymś podobnym lub lepszym:

Kiedy znosimy jakiś znak albo skazujemy go na zapomnienie, przynosimy lepszy od niego lub jemu podobny. Czyż ty nie wiesz, że Bóg jest nad każdą rzeczą wszechwładny?! 2:106 Józef Bielawski

Bóg ściera to, co chce, i utwierdza. U Niego znajduje się Matka Księgi. 13:39 Józef Bielawski

A kiedy My zmieniamy jeden znak na inny – a Bóg wie najlepiej, co zsyła – to oni mówią: “Ty jesteś tylko oszustem!” Lecz większość z nich nie wie. 16:101 Józef Bielawski

My nauczymy cię recytować i ty zapomnisz Tylko to, co Bóg zechce. Przecież Bóg zna to, co jawne i co skryte! 87:6-7 Józef Bielawski

Wystarczy powiedzieć, że z tym dość wygodnym nauczaniem są rażące problemy. Bezpośredni problem wynika z faktu że Koran naucza, iż nikt nigdy nie może zmienić słów Allaha, nawet sam Allah:

Za kłamców zostali uznani posłańcy przed tobą, lecz oni cierpliwie znosili to, iż uznawano ich za kłamców, i to, że ich prześladowano, aż w końcu przyszła do nich pomoc. I nikt nie jest w stanie zmienić słów Boga! A doszły do ciebie, z pewnością, wieści o posłańcach! 6:34 Józef Bielawski

Spełniło się słowo twego Pana w prawdziwości i sprawiedliwości. Nikt nie jest w stanie zmienić Jego słów. On jest Słyszący, Wszechwiedzący! 6:115 Józef Bielawski

Otrzymają radosną wieść w tym życiu i w życiu ostatecznym. Nie ma zmiany w słowach Boga: to jest osiągnięcie ogromne! 10:64 Józef Bielawski

I głoś to, co ci zostało objawione z Księgi twojego Pana! – Nikt nie zmieni Jego słów! – I nie znajdziesz, poza Nim, miejsca schronienia. 18:27 Józef Bielawski

To jest zgodne ze zwyczajem Boga, jak to było już przedtem; ty przecież nie znajdziesz żadnej zmiany w zwyczaju Boga. 48:23 Józef Bielawski

Te fragmenty jasno pokazują że nawet sam Allah nigdy nie zmieni swoich własnych słów, praw, sunny itp. A jednak dokładnie to uczynił Allah!

Drugim dylematem związanym z doktryną unieważnienia jest to, że według źródeł islamskich Allah czasami zmieniał i/lub poprawiał swoje wypowiedzi natychmiast, czasem nawet tego samego dnia!

Oto przykład tego co mamy na myśli:

O proroku! Pobudzaj wiernych do walki! Jeśli wśród was jest dwudziestu cierpliwych, to zwyciężą dwustu; a jeśli jest stu wśród was, to oni zwyciężą tysiąc niewiernych, ponieważ oni są ludźmi, którzy nie rozumieją. Teraz ulżył wam Bóg; On wie, że jesteście słabi. A więc jeśli będzie wśród was stu sprawiedliwych, to oni zwyciężą dwustu; a jeśli będzie was tysiąc, to oni zwyciężą dwa tysiące – za pozwoleniem Boga. Bóg jest przecież z cierpliwymi! 8:65-66 Józef Bielawski

W odstępie dwóch wersetów Allah zmienia swoje nakazy dotyczące liczby niewiernych, których muzułmanie będą mogli skutecznie zaangażować w walkę. W pierwszym wersecie Allah mówi że dwudziestu dżihadystów będzie w stanie pokonać dwustu niewiernych, a stu pokona tysiąc. Jednak w następnym wersie Allah zmienia ten stosunek i mówi że potrzeba stu muzułmanów na dwustu i tysiąc na 2 tysiące. Co oznacza, że potrzeba około pięciu razy więcej dżihadystów, aby pokonać tę samą liczbę. niewiernych!

Jeden z najwcześniejszych biografów islamskich, Ibn Ishaq w swoim Sirat Rasulullah sugeruje, że ta zmiana w stosunku nastąpiła tego samego dnia:

Potem powiedział: „O proroku, wystarczy Bóg tobie i wierzącym, którzy za tobą podążają. O proroku, nawołaj wierzących do walki. Jeśli jest wśród was dwudziestu niezłomnych, pokonają tysiąc niewiernych, bo was jest stu, pokonają tysiąc niewierzących, bo są ludźmi bezsensownymi, tzn. nie walczą w dobrej intencji ani o prawdę, ani nie znają co jest dobre, a co złe. Abdullah ur. Abu Najih z ‘Aty’ ur. Abu Ribah z ‘Abdullah ur. „Abbas powiedział mi, że kiedy ten werset został zesłany, dla muzułmanów było szokiem, że dwudziestu musiało walczyć z dwustu, a stu walczyło z tysiącem. Więc Bóg ulżył im I anulował wiersz innym powiedzeniem: „Teraz Bóg wam ulżył i On wie, że jest wśród was słabość, więc jeśli jest stu wytrwałych, pokonają dwustu, a jeśli jest was tysiąc, to oni pokonają dwa tysiące za pozwoleniem Bożym, bo Bóg jest z cierpliwymi.” (‘Abdullah) powiedział: „Kiedy liczyli połowę wroga, niesłusznie było im uciekać przed nimi; ale jeśli mieli mniej niż połowę, nie byli zobowiązani do walki i wolno im było się wycofać

(Życie Mahometa, tłumaczenie Sirat Rasul Allah Ibn Ishaqa, ze wstępem i uwagami Alfreda Guillaume’a [Karachi Oxford University Press , Karaczi, Dziesiąte Impresja 1995], strona 326)

Znany sunnicki egzegeta Ibn Kathir dodaje:

Allah powiedział dalej, rozkazując wierzącym i przekazując im dobrą nowinę… <Jeżeli jest wśród was dwudziestu cierpliwych, oni zwyciężą dwustu, a jeśli jest sto cierpliwych, oni pokonają tysiąc niewierzących.>

Ayah mówi, że jeden muzułmanin powinien znieść dziesięciu niewiernych. Allah uchylił tę część później, ale dobra wiadomość pozostała. `Abdullah bin Al-Mubarak powiedział, że Jarir bin Hazim przekazał im, że Az-Zubayr bin Al-Khirrit opowiedział mu, od `Ikrimah, od Ibn`Abbasa: „Kiedy ten werset został ujawniony…

<Jeżeli jest wśród was dwadzieścia wiernych, to pokonają dwieście…> Muzułmanom stało się trudno, kiedy Allah nakazał, aby jeden muzułmanin zniósł dziesięciu bałwochwalców. Niedługo potem sprawa została uproszczona…

<Teraz Allah ułatwił ci (zadanie)>, aż…

<pokonają dwieście…>

Allah obniżył liczbę [przeciwników, których muzułmanie muszą znosić], a tym samym zmniejszył wymaganą cierpliwość, co jest zgodne ze spadkiem liczby”. Al-Bukhari nagrał podobną narrację Ibn Al-Mubarak. Muhammad bin Ishaq zanotował, że Ibn `Abbas powiedział: „Kiedy ta Ayah została ujawniona, muzułmanom było trudno, ponieważ uważali, że jest to uciążliwe, ponieważ dwudziestu powinno walczyć z dwustu, a sto przeciwko tysiącowi. Allah ułatwił im to orzeczenie i unieważnił tę aję inną ayah…

<Teraz Allah ułatwił ci (zadanie), bo wie, że jest w tobie słabość…>

Następnie, jeśli muzułmanów było o połowę mniej niż ich wróg, nie wolno im było od nich uciekać. Jeśli muzułmanów było mniej, nie byli zobowiązani do walki z niewierzącymi i tym samym mogli uniknąć wrogich działań”.

(Tafsir Ibn Kathir http://www.alim.org/library/quran/AlQuran-tafsir/TIK/8/64)

Jeśli Allah jest naprawdę wszechwiedzący i nie zmienia zdania, czy nie wiedziałby wcześniej że dżihadyści nie są w stanie stawić czoła tak wielu niewiernym? Jeśli tak to dlaczego w ogóle udzielił im tej instrukcji? Czy nie jest to dowód na to że Allah nie wie wszystkiego i zmienia zdanie, zwłaszcza gdy odkrywa nowe fakty lub napotyka nowe sytuacje, których nie przewidział?

Jednak to nie koniec kłopotów Allaha. Komentatorzy muzułmańscy wspominają, że Mahomet musiał zastosować klauzulę wyjątkową do pytania 4:95 w wyniku skargi niewidomego mężczyzny na ten fragment!

(Ci z wierzących, którzy siedzą nieruchomo, poza tymi, którzy mają (unieszczęśliwiające) rany, nie są na równi z tymi, którzy walczą na drodze Allaha…) (4:95). … „Byłem z Prorokiem, kiedy ten werset (Ci z wierzących, którzy siedzą nieruchomo nie są na równi z tymi, którzy dążą na drodze Allaha) i nie wspomniał (innych niż ci, którzy mają (ubezwłasnowolnienie) rany). Ibn Umm Maktum powiedział: „Jak to jest, kiedy jestem ślepy i nie widzę?” Prorok był przytłoczony objawieniem w tym zgromadzeniu i oparł się o moje udo. Na Tego, w którego Ręku jest moja dusza, jego ciężar urósł tak bardzo na moim udzie, że bałam się, że go zmiażdży. Potem odetchnął z ulgą, na co powiedział: „Napisz: (Ci z wierzących, którzy siedzą nieruchomo, z wyjątkiem tych, którzy cierpią (upośledzenie) nie są na równi z tymi, którzy walczą na drodze Allaha)”, i ja to zapisałem”. Opowiedział o tym Bukhari> Isma’il ibn ‘Abd Allah> Ibrahim ibn Sa’d> Salih> al-Zuhri. Muhammad ibn Ibrahim ibn Muhammad ibn Yahya poinformował nas> … który powiedział: ci, którzy siedzą nieruchomo, nie są równi…), Wysłannik Allaha zwany Zaydem, który podszedł do niego z łopatką i napisał na nim ten werset. Ale Ibn Umm Maktum skarżył się na fakt, że jest niewidomy, a więc werset (Ci wierzący, którzy siedzą nieruchomo, inni niż ci, którzy mają (unieruchamiające) rany, nie są na równi z tymi, którzy dążą na drodze do Allah) został objawiony”. Opowiadali to Bukhari z Abu’l-Walid i Muslim z Bundar z Ghundar, a zarówno Abu’l-Walid, jak i Ghundar opowiedzieli to z …że Wysłannik Allaha powiedział: „Wezwij Zayda i poproś go, aby przyniósł ze sobą pióro i atrament” lub powiedział: „łupek”. (Al-Wahidi, Asbab Al-Nuzul)

Al-Bukhari zanotował, że Sahl bin Sa`d As-Sa`di powiedział: „Widziałem Marwana bin Al-Hakama siedzącego w meczecie. Przyszedłem i usiadłem u jego boku. Powiedział nam, że Zayd bin Thabit powiedział mu, że Wysłannik Allaha podyktował mu tę aję…

<Nie równi są ci z wierzących, którzy siedzą (w domu), z wyjątkiem tych, którzy są niepełnosprawni, i tych, którzy walczą i walczą na drodze Allaha>

Ibn Umm Maktum przyszedł do Proroka, gdy dyktował mi tę właśnie Ayah. Ibn Umm Maktum powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Na Allaha, gdybym miał władzę, z pewnością wziąłbym udział w dżihadzie”. Był ślepcem. Więc Allah zesłał objawienie Swojemu Posłańcowi, kiedy jego udo było na moim i stało się to dla mnie tak ciężkie, że bałem się, że moje udo zostanie złamane. To skończyło się po objawieniu Allaha…

<oprócz osób niepełnosprawnych>.” Zostało to nagrane przez Al-Bukhari. At-Tirmidhi zanotował, że Ibn `Abbas powiedział…

<Nierówni są ci wierzący, którzy siedzą (w domu), z wyjątkiem tych, którzy są niepełnosprawni>, odnosi się do tych, którzy nie poszli na bitwę Badr i tych, którzy poszli do Badr. Kiedy bitwa pod Badr miała się rozpocząć, Abu Ahmad bin Jahsh i Ibn Umm Maktum powiedzieli: „Jesteśmy ślepi, Wysłanniku Allaha! Czy mamy wymówkę” Ayah…

<Nie równi są ci z wierzących, którzy siedzą (w domu), z wyjątkiem tych, którzy są niepełnosprawni> zostało objawione. Allah uczynił tych, którzy walczą, ponad tych, którzy siedzą w swoich domach, nie skrępowanych niepełnosprawnością. 

(Tafsir Ibn Kathir http://www.alim.org/library/quran/AlQuran-tafsir/TIK/4/95, strony 555-556)

Chociaż ostatni cytat z powyższego, ściśle rzecz biorąc nie jest przykładem unieważnienia. Pokazuje on jak bóg Mahometa szybko zmienił objawienie, aby odpowiadało celom i pragnieniom Mahometa, a także celom przyjaciół Mahometa.

Po raz kolejny Allah nie był świadom istnienia niewidomych, kalekich i chorych wśród muzułmanów, którzy byli niezdolni do prowadzenia dżihadu? Jeśli tak to dlaczego czekał aż ślepy muzułmanin poskarży się, aby wyjaśnić i poprawić swoje przykazanie?

Ostatni problem z tą doktryną ma związek z przekonaniem muzułmanów, że Koran jest niestworzoną mową Allaha. Ponieważ Allah ma być doskonały, a zatem niezmienny, żaden aspekt jego mowy nie może być wyższy od innej części. A jednak zgodnie z poniższym tekstem, są fragmenty mowy Allaha, które są w rzeczywistości lepsze niż inne!

Kiedy znosimy jakiś znak albo skazujemy go na zapomnienie, przynosimy lepszy od niego lub jemu podobny. Czyż ty nie wiesz, że Bóg jest nad każdą rzeczą wszechwładny?! 2:106 Józef Bielawski

Powyższe powoduje dodatkowe trudności dla muzułmanów. Jak Allah może zastąpić jeden werset lepszym bez sugerowania, że ​​pewne aspekty jego wypowiedzi są gorsze od innych części jego mowy? Czy mowa Allaha poprawia się z czasem tak, że umiejętności komunikacyjne Allaha stają się coraz lepsze z upływem czasu? Jeśli tak to czy nie dowodzi to że islamskie bóstwo jest zmienną niedoskonałą istotą. Która w miarę upływu czasu doskonali się przy pomocy swoich stworzeń, ponieważ doświadczenia bezpośrednio kształtują sposób jego mówienia?

Co więcej po co zastępować jeden werset czymś podobnym, skoro są tak bardzo podobne? Dlaczego nie trzymać się pierwszego wypowiedzianego stwierdzenia lub nie ujawnić drugiego fragmentu od samego początku?

Faktem jest że unieważnienie nie jest niczym więcej niż wygodną próbą wyjaśnienia głównych sprzeczności w Koranie, co jest przyznawane nawet przez samych muzułmanów. Na przykład nieżyjący już uczony muzułmański i sam tłumacz Koranu Muhammad Asad uważał, że unieważnienie mogło być wymyślone w wyniku niezdolności uczonych do zadowalającej harmonizacji głównych rozbieżności w ich tekstach religijnych. Zwróć uwagę na to, co napisał w odniesieniu do pytania 2:106:

„… Zasada ustanowiona w tym fragmencie – odnosząca się do zastąpienia biblijnej dyspensacji przez Koran – dała początek błędnej interpretacji wielu muzułmańskich teologów. Słowo ayah („przesłanie”) występujące w tym kontekście jest również używane do oznaczenia „wersetu” Koranu (ponieważ każdy z tych wersetów zawiera przesłanie). Biorąc to ograniczone znaczenie terminu ayah, niektórzy uczeni wnioskują z powyższego fragmentu, że pewne wersety Koranu zostały ‚usunięte’ na polecenie Boga przed ukończeniem objawienia Koranu. Poza fantazyjnością tego twierdzenia – PRZYPOMINAJĄCEGO O WIZERUNKU LUDZKIEGO AUTORA KOREKTUJĄCEGO NA DRUGĄ MYŚL DOWODY SWOICH RĘKOPISÓW, skasowania jednego fragmentu i zastąpienia go innym – nie istnieje ani jedna wiarygodna Tradycja w tym zakresie że Prorok kiedykolwiek ogłosił, że werset Koranu został „unieważniony”. U podstaw tak zwanej „doktryny zniesienia” MOŻE leżeć niezdolność niektórych wczesnych komentatorów do pogodzenia jednego przejścia Koranu z drugim; trudność, którą przezwyciężyło oświadczenie, że jeden z omawianych wersetów został „zniesiony”. Ta arbitralna procedura wyjaśnia również, dlaczego wśród zwolenników „doktryny zniesienia” nie ma żadnej jednomyślności co do tego, które i ile wersetów Koranu zostało nią dotkniętych; a ponadto, czy to rzekome unieważnienie pociąga za sobą całkowite usunięcie wersetu z kontekstu Koranu, czy tylko anulowanie konkretnego zarządzenia lub oświadczenia w nim zawartego. Krótko mówiąc, „doktryna zniesienia” nie ma podstaw w fakcie historycznym i musi zostać odrzucona…” 

(Asad, Message of the Qur’an [Dar Al-Andalus Limited 3 Library Ramp, Gibraltar rpt. 1993], strony 22 -23, przyp. 87 http://www.alim.org/library/quran/surah/english/2/ASD#ayanote-87)

Asad słusznie zauważył że zniesienie jest oznaką ludzkich niedoskonałości i słabości. Asad nie był jedynym który czuł się w ten sposób, odkąd zmarły Maulana Muhammad Ali z sekty Ahmadiyya również odrzucił abrogację właśnie dlatego, że narusza twierdzenie Koranu, że jest on wolny od błędów i rozbieżności. Podobnie jak Asad, Ali przyznał, że muzułmanie rozwinęli tę koncepcję, ponieważ zostali skonfrontowani ze sprzecznymi ze sobą odniesieniami, których nie byli w stanie zadowalająco wyjaśnić:

Zasada, na której opiera się teoria unieważnienia, jest nie do przyjęcia, ponieważ jest sprzeczna z jasnymi naukami Koranu. Werset uważa się za uchylony, gdy nie można ze sobą pogodzić; innymi słowy, gdy wydają się sobie sprzeczne. Ale Koran niszczy ten fundament, kiedy oświadcza, że żadna jego część nie jest w sprzeczności z inną: „Czy nie będą więc medytować nad Koranem? A gdyby pochodziło od kogoś innego niż od Boga, znaleźliby w nim wiele sprzeczności” (4:82). To z powodu braku medytacji uważano, że jeden werset jest w sprzeczności z innym; stąd jest tak, że prawie we wszystkich przypadkach, w których jedna osoba popierała abrogację, była inna, która będąc w stanie pogodzić te dwie osoby, odrzuciła rzekome zniesienie. (Ali, The Religion of Islam [The Ahmadiyya Anjuman Isha’at Islam (Lahore) USA, wydanie ósme 2005], strona 32)

Szczere wyznanie Alego pokazuje że ci którzy odwołują się do unieważnienia, robią to głównie dlatego że nie są w stanie pogodzić błędów w Koranie. Unieważnienie staje się zatem wygodnym sposobem wyjaśnienia tych rozbieżności, jak również wariantowych zniekształceń tekstu Koranu.

Co zdumiewające nawet kontrowersyjny sunnicki uczony Yasir Qadhi, który pomimo przyjęcia doktryny zniesienia. Szczerze przyznaje że jednym z powodów klasyfikowania konkretnych tekstów jako nasikh (znoszący) lub mansukh (zniesiony) jest to, że są ze sobą sprzeczne i nie można ich ujednolicić:

Istnieje wiele warunków, które uczeni z usool al-fiqh i ‘ulom al-Qur’aan postawili, aby uzasadnić wszelkie twierdzenia dotyczące naskh. Jednym z powodów takiego stanu rzeczy jest to, że naskh jest nazywane tylko w ostateczności, ponieważ samo pojęcie naskh oznacza odrzucenie orzeczenia na rzecz innego. Dopóki można zastosować oba orzeczenia, nie stosuje się naskh.

Wreszcie unieważnienie kwestionuje uczciwość, rzetelność i uczciwość Allaha. W końcu odkąd Allah zmienia swoje wypowiedzi i poprawia swoją mowę z czasem. Muzułmanin nie ma pewności że jego bóg nie będzie dalej zmieniał swojego zdania, znosząc twierdzenie że islam jest prawdziwą religią i że Mahomet jest ostatnim prorokiem. Jaką pewność mają muzułmanie i jaką gwarancję mogą dać innym, że Allah nie unieważnił jego twierdzenia. Allah mógł znieść to że Mahomet jest pieczęcią proroctwa, wzbudzając innych proroków, takich jak Józef Smith założyciel mormonizmu?

Oczywistym faktem jest to że nie mają żadnej pewności, że tak nie jest. Dlatego ich bóg nie jest godny niczyjej miłości, zaufania i czci, ponieważ jest całkowicie niewiarygodny i niegodny zaufania. Będąc kapryśnym umysłem, który zmienia swoje słowa i instrukcje, kiedy tylko tego chce i chce.

Muzułmanie muszą zatem zaakceptować fakt, że koraniczna nauka o unieważnieniu jest po prostu niezgodna z wiarą we wszechwiedzącego i niezmiennego Boga. W związku z tym muszą stawić czoła rzeczywistości, że Allah Mahometa nie może być jedynym prawdziwym Bogiem z Pisma Świętego, tą nieskończoną, majestatyczną Istotą objawioną w chwalebnej Osobie Pana Jezusa Chrystusa.

Jak ujął to nieżyjący już chrześcijański ewangelista dr Anis A. Shorosh:

„Muzułmanie rozwiązują pewne wewnętrzne sprzeczności w Koranie, stwierdzając że niektóre fragmenty Koranu są mansukh lub unieważnione przez wersety ujawnione chronologicznie później niż oni sami, zwane nasikh. Naucza tego Mahomet w Suracie al-Baqarah 2:106…

To co nazywa się „wersetem miecza” w Suracie al-Taubah (Pokuta) 9:5 unieważnia 124 wersety, które pierwotnie zachęcały do ​​tolerancji…

„Jedna tradycja głosi, że „Ayisha stanowczo oświadczyła, że ​​Surat al-Saff (Rangi) 61 miał 200 wersetów za życia Mahometa. Ale kiedy Utman ustandaryzował Koran, Sura miała tylko 72 wersety.

„Ta idea jest z pewnością nie do przyjęcia i obca wszechmądremu Bogu, który zgodnie z tą muzułmańską doktryną jest przedstawiany jako ignorancki Allah, który dyktuje złe polecenia, a później je koryguje, ponieważ nie działają. Porównaj to przekonanie teologii muzułmańskiej z tym, co Jezus Chrystus ogłosił w Ewangelii Mateusza 5:17-19:

Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z prawa, aż wszystko się wypełni. Kto by więc złamał jedno z tych najmniejszych przykazań i uczyłby tak ludzi, będzie nazwany najmniejszym w królestwie niebieskim. A kto by je wypełniał i uczył, ten będzie nazwany wielkim w królestwie niebieskim. Mateusz 5:17-19

1. Nie możemy ufać Koranowi, nie tylko dlatego, że zawiera on sprzeczności natchnione przez Boga. Ale dlatego że nie mamy pewności, że Bóg nie unieważni jego części ponownie i nie unieważni obecnego objawienia.

2. Muzułmanie mogą argumentować że przyszłe abrogacja nie nastąpi, ponieważ Mahomet był ostatnim prorokiem. Ale co jeśli Bóg zniesie to i przyprowadzi jeszcze innego proroka?

3. Jak możemy zaufać Bogu z naszymi wiecznymi duszami, wiedząc że jest możliwe aby Bóg zrzekł się nam swego miłosierdzia?

4. Zniesienie polega nie tylko na dodaniu nowego objawienia, ale zaprzeczeniu i unieważnieniu poprzedniego objawienia. To nieuchronnie oznacza, że ​​Bóg albo zmienił zdanie w jakiejś sprawie. Albo że nie był świadomy tego, jak potoczą się przyszłe przypadkowe wydarzenia, i w ten sposób został zmuszony do zmiany.

5. Zniesienie kwestionuje atrybuty Boga, takie jak jego uprzednia wiedza (to znaczy, że nie miał wystarczającej wiedzy, aby uniknąć zniesienia).

6. Skoro Bóg jest niekonsekwentny, jaka jest podstawa moralności i etyki? Nie ma absolutnego dobra i zła, które stanowią podstawę naszej etyki…

Wielu chrześcijan zastanawiało się, dlaczego muzułmanie upierają się przy sprzeciwie wobec prawdziwości Biblii z powodu jej rzekomych sprzeczności, jednocześnie trzymając się doktryny o unieważnieniu zawartej w Koranie. Wydaje się to nie mieć większego sensu. Chrześcijanie zauważyli również, że podczas gdy jeden werset w Koranie potwierdza doktrynę unieważnienia (sura 2:106), inny werset mówi: „Nie ma zmiany w słowach Bożych” (sura 10:64). Nie jest jasne, w jaki sposób muzułmanie godzą te wersety”. (Ron Rhodes, Rozumowanie z Pism z Muzułmanami [Harvest House Publishers, Eugene, Oregon 2002], strony 87-89)

To tyle jeśli chodzi o Allaha który ma rzekomo być bogiem i Mahometa który ma być prorokiem.

Tłumaczenie Marek_P 

Link: https://answeringislamblog.wordpress.com/2020/12/23/the-farce-of-quranic-abrogation/