Zaznacz stronę
Mahomet i jego żona Sauda Bint Zamah

Mahomet i jego żona Sauda Bint Zamah

 

Mahomet i jego żona Sauda Bint Zamah

David Wood i Al Fadi

Dziś zajmiemy się nieco mniej znaną historia z życia najbardziej oczywistego i fałszywego proroka w historii. Omówimy sobie ciekawe relacje pomiędzy nim a jego żoną Saudą bint Zamah. Historia z nią nie jest tak znana jak jego związek z Aishą czy Zainab, którą ukradł własnemu adoptowanemu synowi Zaidowi. Związek Mahometa z Saudą wiele nam mówi o relacjach między małżonkami w islamie. Zacznijmy od wyjaśnienia historycznego kontekstu całej sytuacji. Po śmierci Khadija, pierwszej żony Mahometa, jego kolejnymi żonami były właśnie Aisha i Sauda. Sauda była dużo starsza od Aishy jednak z biegiem czasu robiła się starsza i oczywiscie grubsza, sama Aisha opisała ją jako „grubą damę” i Ja tego nie powiedziałem tylko Aisha:

Opowiedziana Aisha: Sauda (żona Proroka) wyszła, aby odpowiedzieć na wezwanie natury po tym, jak nakazano (dla wszystkich muzułmanek) przestrzeganie zasłony. Była grubą, ogromną damą i każdy, kto ją wcześniej znał, mógł ją rozpoznać…. Sahih al-Bukhari Księga 60 Hadith 318

Z długiej historii w krótką, Sauda przeczuwała że jej mąż Mahomet planuje się z nią rozwieść. W tym czasie Mahomet miał wiele innych żon, co niektóre bardzo piękne. Przeczuwała ona że rozwiedzie się z nią po to żeby nie tracić na nią czasu i spędzać go więcej z młodszymi bardziej atrakcyjnymi żonami. Dlaczego ma spędzać czas z Saudą kiedy ma małoletnią Aishe i inne kobiety. Mówimy tutaj ciągle o tym samym Mahomecie który niby jest litością i miłosierdziem dla ludzkości!:

My posłaliśmy ciebie tylko jako miłosierdzie dla światów! 21:107 Józef Bielawski

Sauda zaczyna być mocno zaniepokojona gdyż wiedziała że jej mąż dostał objawienie, iż jego żony nie będą mogły ponownie wyjść za mąż po nim.

… Nie należy obrażać Posłańca Boga i nie wolno poślubiać jego byłych żon. Zaprawdę, to byłoby wobec Boga okropne! 33:53 Józef Bielawski

Czyli gdyby Mahomet rozwiódł się z nią, została by wdową bez możliwości ponownego zamążwyjścia. Mahomet raczej odpalił by jej jakąś kasę, co nie zmienia fakty że zostałaby sama aż do śmierci. Nie ma się co dziwić że cała ta sytuacja bardzo się jej nie podobała. Wpadła więc na pewien pomysł, który może się wydać nam powiedzmy to trochę „dziwny”. 

Otóż przyszła do Mahometa i powiedziała że chce z nim zawrzeć układ, mianowicie ma zagwarantować że się z nią nie rozwiedzie a On czyli Mahomet nie będzie musiał z nią spędzać czasu! Miała mieć zagwarantowany swój dom i Mahomet nie będzie musiał z nią mieć kontaktu. Nie będzie musiał ją odwiedzać ani uprawiać z nią seksu! W zależności od tradycji, raz czytamy że Mahomet miał seks maratony ze wszystkimi żonami a kiedy indziej czytamy że odwiedzał żony jedną na noc. W każdym bądź razie Sauda zgodziła się oddać swoją noc, którą Mahomet z nią spędzał na noc z Aishą!

Opowiedział Ibn Abbas: Sawdah obawiała się, że Prorok (ﷺ) zamierza się z nią rozwieść, więc powiedziała: ‘Nie rozwodzij się ze mną, ale zatrzymaj mnie a oddam mój dzień ‘Aiszy‘. Więc on (ﷺ) tak uczynił i ujawniono, co następuje: Nie ma grzechu na nich obojga, jeśli zawarli między sobą warunki pokoju, a zawarcie pokoju jest lepsze (4: 128). Więc cokolwiek zgodzą się zawrzeć pokój w coś, to jest dopuszczalne”. Jami` at-Tirmidhi 3040

Więc noc którą spędzał posłaniec Allaha z Saudą teraz mógł tę noc spędzać z Aishą, na pewno ku jej wielkiej uciesze. Zwróć uwagę na motyw przewodni całego tego zamieszania, jak zwykle chodzi o seks. Ale to wcale nie dziwi, nasz bohaterski prorok uwielbiał seks i kobiety:

Aisha powiedziała: „Prorok Allaha, niech pokój będzie z nim, lubił trzy ziemskie przedmioty – perfumy, kobiety i żywność. Uzyskał dwa, ale nie otrzymał żadnego. Zdobył kobiety i perfumy, ale nie dostał jedzenia”. (Ibn Sa’d, Kitab al-Tabaqat al-Kabir, tom 1, strona 469)

Dla Mahomet był to dobry układ gdyż jego ulubioną żoną była Aisha, teraz mógł z nią spędzać 2 razy więcej czasu. Tak oto wygląda tło historyczne tego całego zamieszania, ktoś może powiedzieć no dobrze ale o co chodzi z tym wszystkim. No właśnie, chodzi o moralność.

Najbardziej zaskakujące jest że sam Allah błogosławi tą całą dziwną sytuację. Allahowi bardzo podoba się ta cała sprawa i ta umowa jaką wymyśliła Sauda. Przejdźmy teraz do Koranu znowu i zobaczmy co na to wszystko bóg islamu:

Jeśli kobieta obawia się złego traktowania lub obojętności ze strony swojego męża, to nie będą mieli grzechu, jeśli dojdą między sobą do zgody, bo zgoda jest lepsza. W duszach zawsze mieszka chciwość. Ale jeśli czynicie dobro i jesteście bogobojni – to, zaprawdę, Bóg jest w pełni świadomy tego, co czynicie! Wy nie będziecie mogli być sprawiedliwi dla każdej z waszych kobiet, nawet gdybyście chcieli. Ale nie odsuwajcie się całkowicie, aby jednej z nich nie pozostawić jakby w zawieszeniu. A jeśli się pogodzicie i będziecie bogobojni, to, zaprawdę, Bóg jest przebaczający, litościwy! A jeśli małżonkowie się rozłączą, to Bóg wzbogaci każde Swoją obfitością. Bóg jest wszechobejmujący, mądry! 4:128-130 Józef Bielawski

Zwróćcie uwagę że te wersety wyraźnie mówią o Saudzie, czyli obawia się ona złego traktowania i obojętności od kogo? Od Mahometa! Należy teraz zadać pytanie, czy żonate kobiety powinny się bać takich rzeczy? Oczywiście że nie, szczególnie kiedy ma się za męża, najlepszy wzór do naśladowania! Zawsze pamiętaj że to sam Mahomet jest tym któremu rzekomo Allah zsyła wersety, mówi więc sam o sobie że jest najlepszy!

Wy macie w Posłańcu Boga piękny wzór – dla każdego, kto się spodziewa Boga i Dnia Ostatniego i kto Boga często wspomina. 33:21 Józef Bielawski

Jak można oczekiwać od najlepszego wzoru do naśladowania złego traktowania czy obojętności? Zwróć uwagę że Mahomet jest najlepszym wzorem aż do „Dnia Ostatecznego”, czyli do końca świata! Odnotuj jednak że jeśli żona takiego wzoru do naśladowania rzeczywiście czuje że straciła łaskę u swojego męża i przyjdzie powiedzieć:

[Sauda] Kochany proroku Mahomecie(Pokój nad tobą), czuje że tracę w twoich oczach dlatego że przytyłam i zrobiłam sie stara…

Czyż idealny wzór do naśladowania nie powinien w takiej sytuacji powiedzieć:

[Mahomet] Co ty opowiadasz? Jesteś moją żoną, ślubowałem Tobie! Jestem twoim mężem i będę tobie wierny aż do śmierci! Nic nie sprawi że Cię opuszczę, absolutnie nic!

Czyż nie taka powinna być odpowiedź najlepszego wzoru do naśladowania dla całej ludzkości, kiedy jego żona obawia się obojętności i złego traktowania? I w tym cały problem, mamy tutaj model dla ludzkości, wzór dla swoich naśladowców. Oto Mahomet który pokazuje innym islamistom w swoim środowisku że jeśli mają dość jakiejś ze swoich żon, przypomnijmy islamiści mogą mieć do 4 żon, to mogą się ich po prostu od tak pozbyć! I jeszcze zwrócicie uwagę na powód w przypadku Mahometa! Dlatego że zgrubła i się postarzała, pamiętajmy że sam Mahomet też nie należy do młodzieńców, ma tu coś koło 60 tki! Tak oto Mahomet zamiast obcować z Saudą będzie zabawiał się z nastoletnią Aishą! 

Przypomnijmy jak zwykle że Mahomet miał 54 lata kiedy pogwałcił 9 letnią Ashe! Chyba że ktoś chce postulować że można mieć seks z 9 latką!

Opowiada “ Aisha: że Prorok (ﷺ) poślubił ją, gdy miała sześć lat, a swoje małżeństwo skonsumował, gdy miała dziewięć lat, a następnie pozostała z nim przez dziewięć lat (tz. do jego śmierci). Sahih al-Bukhari 5133

Opowiada Aisha: Prorok (ﷺ) zaangażował mnie, gdy byłam sześcioletnią dziewczynką. Pojechaliśmy do Medyny i zatrzymaliśmy się w domu Bani-al-Harith bin Khazraja. Potem zachorowałem i włosy mi opadły. Później moje włosy odrosły (znowu) i moja mama, Um Ruman, przyszła do mnie, kiedy bawiłem się na huśtawce z kilkoma moimi koleżankami. Zadzwoniła do mnie, a ja poszedłem do niej, nie wiedząc, co chce mi zrobić. Chwyciła mnie za rękę i sprawiła, że stanąłem przed drzwiami domu. Byłem wtedy bez tchu, a kiedy mój oddech stał się w porządku, wzięła trochę wody i potarła nią moją twarz i głowę. Potem zabrała mnie do domu. Tam w domu widziałem kobiety Ansari, które powiedziały: „Najlepsze życzenia, błogosławieństwo Allaha i powodzenia”. Potem powierzyła mnie im i przygotowali mnie (do ślubu). Niespodziewanie przed południem przyszedł do mnie Apostoł Allaha i moja matka przekazała mu mnie. Byłam wtedy dziewięcioletnią dziewczynką. Sahih al-Bukhari 3894

Ciekawe jak Aisha wspominała dzieciństwo? Wróćmy jednak do Saudy i powodu dla jakiego zdecydowała się na taki krok. Chodziło tylko o to że Mahomet wolał zabawiać się z bardziej atrakcyjnymi paniami. Sauda nic złego nie zrobiła, niczego nie nabroiła, nie była złą żoną, jedynie się postarzała i to wystarczyło. Ale nawet gdyby tak było to czy idealny wzór dla ludzkości nie powinien inaczej zareagować? W tym wszystkim tylko chodzi i pożądanie seksualne i nic ponad to!

Wróćmy jeszcze do odpowiedzi Allaha: „Jeśli kobieta obawia się złego traktowania lub obojętności ze strony swojego męża, to nie będą mieli grzechu, jeśli dojdą między sobą do zgody, bo zgoda jest lepsza”. Jak widać jeśli kobieta obawia się takich rzeczy to odpowiedź nie powinna być: „Co ty opowiadasz? Jesteś moją żoną, ślubowałem Tobie! Jestem twoim mężem i będę tobie wierny aż do śmierci! Nic nie sprawi że Cię opuszczę, absolutnie nic! ”. Odpowiedz powinna być:„zgoda jest lepsza”, oznacza to że Allah jest zadowolony, tak powinno być! Dalej czytamy:„Wy nie będziecie mogli być sprawiedliwi dla każdej z waszych kobiet, nawet gdybyście chcieli”, czyli mężczyźni mają być sprawiedliwi wobec swoich kobiet a tu nagle Allah im mówi że nigdy nie będą, nawet gdyby chcieli! Mahomet chodzi co noc do innej żony bo chce być sprawiedliwy a tu nagle Allah mówi że nie ma szans z reszty wersów dowiadujemy się że Allah wszystko pochyta.

Czyż Allah nie jest zadziwiającym bogiem? W islamie Mahomet zawsze dostaje wszystko co chce od swojego boga, posłuchajmy małoletniej Aishy:

Opowiadana Aisha: Kiedyś patrzyłem z góry na te kobiety, które oddały się Wysłannikowi Allaha (ﷺ) i mówiłem: „Czy kobieta może dać siebie (mężczyznę)?” Ale kiedy Bóg objawił: “Możecie odroczyć, kogo chcecie z nich (twoje żony), i możecie przyjąć, kogo chcecie. czyją kolejkę odłożyłeś (tymczasowo).’ (33.51) Powiedziałem (do Proroka): „Czuję, że twój Pan spieszy w spełnieniu twoich życzeń i pragnień”. Sahih al-Bukhari 4788

Oznacza to że Aisha dobrze wiedziała co się dzieje, wiedziała że jak tylko Mahomet coś chce to od razu jego Allah zsyła objawienie, jak fajnie mieć takiego boga. Mamy oto kolejny przykład w którym Mahomet rzekomo dostał objawienia od boga po to żeby usprawiedliwić swoją moralną niegodziwości.  

Co na to wszystko nasi islamscy przyjaciele? Chciałbym widzieć jak nam to wszystko wyjaśnią. Od razu nasuwa się też inne spostrzeżenie, mianowicie czy można w to wszystko wierzyć? Czy naprawdę to wszystko mogło się wydarzyć? Mi osobiście wydaje się że wszystko to kolejne islamskie fantazje i bajeczki, a Ty co sądzisz?

Tłumaczenie Marek_P

CIRA International

Acts17Apologetics

Jeszcze więcej Koranicznych głupot i absurdów Allaha

Jeszcze więcej Koranicznych głupot i absurdów Allaha

Jeszcze więcej Koranicznych głupot i absurdów Allaha

Sam Shamoun

Koran wielokrotnie twierdzi, że jest księgą, która zawiera szczegółowe wyjaśnienie wszystkiego:

Czyż będę żądał jako sędziego kogoś innego niż Boga? On jest Tym, który zesłał wam Księgę wyjaśniającą szczegółowo. Ci, którym daliśmy Księgę, wiedzą, iż ona jest zesłana od twego Pana w całej prawdzie. Nie bądź więc wśród wątpiących! 6:114 Józef Bielawski

Ten Koran nie mógł być wymyślony poza Bogiem! On jest potwierdzeniem prawdziwości tego, co było przed nim, i wyjaśnieniem Księgi – co do której nie ma żadnej wątpliwości – pochodzącej od Pana światów. 10:37 Józef Bielawski

W opowiadaniach o nich jest pouczający przykład dla obdarzonych rozumem. Nie było to opowiadanie, które zostało zmyślone, lecz ono jest potwierdzeniem prawdziwości tego, co było przed nim, i wyjaśnieniem wszystkich rzeczy, i drogą prostą, i miłosierdziem dla ludzi, którzy wierzą. 12:111 Józef Bielawski

W Dniu, kiedy My postawimy świadka, z każdego narodu, spośród nich przeciw nim, przyprowadzimy ciebie jako świadka przeciwko tym ludziom. Zesłaliśmy tobie Księgę jako wyjaśnienie dla każdej rzeczy i drogę prostą, i miłosierdzie, i radosną wieść dla całkowicie poddanych. 16:89 Józef Bielawski

Księga, której znaki są wyjaśnione, jako Koran arabski, dla ludzi, którzy posiadają wiedzę 41:3 Józef Bielawski

Jak widzimy Koran sam o sobie twierdzi że jest wyjaśniony szczegółowo. Czytamy wyraźnie że Koran wyjaśnia wszystkie rzeczy, nie tylko pewne rzeczy, tylko wszystkie rzeczy! Oznacza to, że pismo islamskie nie wymaga źródeł pozakoranicznych, aby było zrozumiałe ponieważ nie byłoby to objawienie idealnie szczegółowe, gdyby tak było.

W tym tkwi problem. Wbrew powtarzanym twierdzeniom, tekst islamski nie wyjaśnia w pełni wszystkich rzeczy, ponieważ nie dostarcza odpowiednich szczegółów dotyczących większości jego treści.

Weźmy na przykład pomieszane i sprzeczne stanowisko Koranu dotyczące tego, kto dokładnie sprowadził objawienie Mahometowi.

Czy to sam Allah?

Poniższe fragmenty sugerują, że Allah w widoczny sposób przyszedł do Mahometa z inspiracją:

Na gwiazdę, kiedy ona zapada! Nie zeszedł z drogi wasz towarzysz ani też nie błądzi. On nie mówi pod wpływem namiętności. To jest tylko objawienie, które mu zostało zesłane. Nauczył go posiadający wielkie moce, Obdarzony siłą; stanął prosto, Kiedy był na najwyższym horyzoncie; Następnie zbliżył się i pozostał w zawieszeniu, W odległości dwóch łuków lub jeszcze bliżej; I wtedy objawił swojemu słudze to, co objawił.Nie skłamało mu serce w tym, co widział. Czy będziecie się sprzeczać z nim w sprawie tego, co on widzi? I on widział go po raz drugi Przy Drzewie Lotosu Ostatniej Granicy, W pobliżu którego jest Ogród Schronienia, Kiedy Drzewo Lotosu okryte było tym, co je okrywało. Jego spojrzenie nie odwróciło się w bok ani nie pobiegło w dal. Zobaczył on jeden z największych znaków swego Pana53:1-18 Józef Bielawski

Lecz nie! Przysięgam na planety, Wędrujące i znikające; Na noc, kiedy ciemność zapada; Na poranek, kiedy zaczyna oddychać! To, zaprawdę, słowo Posłańca szlachetnego, Posiadającego moc u Władcy Tronu, zdecydowanego Słuchanego, ponadto godnego zaufania! Wasz towarzysz nie jest opętany! Z pewnością on zobaczył go na jasnym horyzoncie! On nie skąpi tego, co skryte81:15-24 Józef Bielawski

Co ciekawe, hadisy świadczą o tym, że Allah rzeczywiście ukazał się Mahometowi jako człowiek i fizycznie go dotknął:

Wysłannik Allaha (niech spoczywa w pokoju) powiedział: Ujrzałem mojego Pana, Wywyższonego i Chwalebnego w najpiękniejszej postaci. Powiedział: O co walczą aniołowie w obecności Allaha? Powiedziałem: Ty jesteś tego najbardziej świadomy. Potem położył dłoń między moimi ramionami i poczułem jego chłód w piersi i poznałem, co było w Niebie i na Ziemi. Wyrecytował: „W ten sposób pokazaliśmy Ibrahimowi królestwo Niebios i Ziemi i to po to, aby miał pewność”. (6:75) Darimi zgłosił to w formie mursalnej, a Tirmidhi również zgłosił. Al-Tirmidhi Hadith – 237

Opowiedział Mu’adh bin Jabal [ra]: „Pewnego ranka Wysłannik Allaha (ﷺ) nie mógł przyjść do nas na Salat As-Subh, dopóki nie mieliśmy już szukać oka słonecznego (czyli wschodu słońca). Potem szybko wyszedł, wziął Salat przygotowany na. Wysłannik Allaha (ﷺ) odprawił Salam i wykonał Salam stosunkowo szybko. Kiedy odmawiał Salam, zawołał głośno, mówiąc do nas: „Trzymaj się w rzędach tak, jak jesteś. ‘ Potem odwrócił się do nas i powiedział: „Mam zamiar wam opowiedzieć, co mnie dziś rano powstrzymywało od was: wstałem w nocy, wykonałem Łudu i modliłem się, ile tylko mogłem, i Zasnąłem podczas mojej Salat i zapadłem w głęboki sen. Wtedy ujrzałem mojego Pana, Błogosławionego i Najwyższego, w najlepszym wydaniu. Powiedział: ‘O Mahomecie!’ Powiedziałem: “Mój Panie, jestem moim Panem!” Powiedział: „Czym zajmuje się najbardziej wzniosła grupa?” Powiedziałem: „Nie znam Pana”. I powiedział to trzy razy”. Powiedział: „Więc widziałem, jak umieszcza Swoją dłoń między moimi ramionami i wyczułem chłód Jego palców między moją piersią. Wtedy wszystko zostało mi ujawnione i uświadomiłem sobie. Więc powiedział: ‘O Mahomecie!’ Powiedziałem: “Oto jestem mój Pan!” Powiedział: „Czym zajmuje się najbardziej wzniosła grupa? Jami` at-Tirmidhi 3235

„Abd ar-Rahman ur. ‘A’isz donosił, że Wysłannik Boży powiedział: Widziałam mojego Pana w najpiękniejszej postaci i powiedział: „O co spierają się aniołowie w pobliżu Mojej obecności?” Odpowiedziałem: „Ty wiesz najlepiej”. Potem położył dłoń między moimi łopatkami i poczułam jego chłód między sutkami! Wtedy poznałem, co jest w niebiosach i na ziemi. I wyrecytował: „W ten sposób pokazaliśmy Abrahamowi królestwo nieba i ziemi, i to po to, aby mógł mieć pewność (Al-Koran; 6:75).” Darimi przekazał to w formie mursalnej. Mishkat al-Masabih 725

Powyższe narracje dostarczają dowodów że zgodnie z wyżej wymienionymi tekstami Koranu, to sam Allah widział zbliżającego się do niego Mahometa. To z kolei potwierdza, że Mahomet wierzył, że jego bóg mógł i rzeczywiście pojawił się jako człowiek.

Kim jest ten Duch ?

A kiedy My zmieniamy jeden znak na inny – a Bóg wie najlepiej, co zsyła – to oni mówią: “Ty jesteś tylko oszustem!” Lecz większość z nich nie wie. Powiedz: “Zesłał go święty Duch od twego Pana, z całą prawdą, aby utwierdzić tych, którzy uwierzyli, i jako drogę prostą i radosną wieść dla muzułmanów.” 16:101-102 Józef Bielawski

To jest objawienie Pana światów! Z nim zeszedł Duch wierny Na twoje serce, abyś był w liczbie ostrzegających W języku arabskim, jasnym. Zaprawdę, to jest w Pismach dawnych przodków! Czy to nie było dla nich znakiem, że wiedzą to uczeni synów Izraela? Jeślibyśmy objawili to komuś z cudzoziemców I on wyrecytowałby to przed nimi, to oni też by mu nie uwierzyli. 26:191-199 Józef Bielawski

A może Anioły

Oni powiedzieli: “O ty, któremu zostało dane napomnienie! zaprawdę, jesteś opętany! Dlaczego nie przyjdziesz do nas z aniołami, jeśli jesteś z liczby prawdomównych?” My nie posyłamy aniołów inaczej, jak tylko z prawdą, i niewierni wówczas nie otrzymają zwłoki. 15:6-8 Józef Bielawski

I na rzucające napomnienie 77:5 Józef Bielawski

Czy to były Anioły wraz z Duchem ?

On zsyła aniołów wraz z Duchem, pochodzącym od Jego rozkazu, na kogo chce spośród Swoich sług: “Ostrzegajcie, iż nie ma boga, jak tylko Ja! Przeto, bójcie się Mnie!” 16:2 Józef Bielawski

Czy to był Gabriel ?

Powiedz: “Otóż kto jest nieprzyjacielem Gabriela?!” Przecież to on zesłał go na twoje serce, za zezwoleniem Boga; dla potwierdzenia prawdziwości tego, co było zesłane przed nim, jako drogę prostą i radosną wieść dla wierzących. 2:97 Józef Bielawski

Nieżyjący już dr Robert A. Morey doskonale podsumował sprzeczne stanowisko Koranu w odniesieniu do agenta tak zwanych objawień Mahometa:

Cztery sprzeczne wersje

W Koranie jest powiedziane, że Allah powołał Mahometa na proroka i apostoła. Ale, jak zauważył dr William Montgomery Watt: Niestety istnieje kilka alternatywnych wersji tych wydarzeń. Koran podaje nam cztery sprzeczne relacje z tego pierwotnego powołania do bycia prorokiem. Każda z tych czterech relacji jest prawdziwa, a pozostałe są fałszywe, albo wszystkie są fałszywe. Nie wszystkie mogą być prawdziwe.

W Koranie Mahomet opisał swoje początkowe powołanie na proroka i apostoła przy czterech różnych okazjach. Po raz pierwszy powiedziano nam w Surze 53:2-18 i Surze 81:19-24, że Allah osobiście ukazał się Mahometowi pod postacią człowieka i że Mahomet widział go i słyszał. Zostało to później porzucone, a następnie w surze 16:102 i 26:192-194 dowiadujemy się, że wezwanie Mahometa zostało wydane przez „Ducha Świętego”.

Ponieważ Mahomet tak naprawdę nie dyskutuje, kim lub czym jest ten „Duch Święty”, jest to również później porzucone. Trzeci opis jego pierwotnego powołania znajduje się w Surze 15:8, gdzie dowiadujemy się, że „aniołowie” byli tymi, którzy zeszli do Mahometa i ogłosili, że Allah powołał go na proroka. Nawet to sprawozdanie zostało później zmienione w Surze 2:97, tak że tylko anioł Gabriel wzywa Mahometa i przekazuje mu Koran.

Ta ostatnia relacja o jego pierwotnym powołaniu była pod wpływem faktu, że Gabriel odegrał znaczącą rolę w narodzinach zarówno Jezusa, jak i Jana Chrzciciela. Dla pełnego potraktowania tej sprzeczności zob. 

W. Montgomery Watt, Muhammad’s Mecca, s. 54–68. (Morey, Islamic Invasion: Confronting the World’s Fastest Growing Religion [Christian Scholars Press, 1989; poprawione 1992 przez dr. Roberta A. Morey. Ph.D.], s. 81-82)

Z powyższego punktu widzenia, czy każdy muzułmanin może pogodzić te rażące błędy w harmonijny i spójny sposób, używając samego Koranu? Jeśli muzułmanie nie mogą tego zrobić, to fałszuje to powtarzające się twierdzenie islamskich pism, że szczegółowo wyjaśnia wszystkie rzeczy. To z kolei podważa jeszcze jedno z jego twierdzeń, a mianowicie, że Koran jest wolny od wszelkich sprzeczności:

Czyż oni nie zastanawiają się nad Koranem? Przecież gdyby on pochodził od kogoś innego niż od Boga, z pewnością znaleźliby w nim liczne sprzeczności.4:82 Józef Bielawski

To tyle, jeśli chodzi o pismo muzułmańskie będące doskonałym objawieniem jedynego prawdziwego Boga wszystkich. Na zakończenie jeszcze mały deser, dla tych którzy myślą że Koran jest od Allaha i że wszystko wyjaśnia!

Chwała Temu, który przeniósł Swojego sługę nocą z Meczetu świętego do meczetu dalekiego, którego otoczenie pobłogosławiliśmy, aby mu pokazać niektóre Nasze znaki. Zaprawdę,. On jest Słyszący, Widzący! 17:1 Józef Bielawski

Oto moje wyzwanie dla islamistów, pokażcie mi z Koranu, gdzie jest ten święty Meczet i daleki meczet? Sam Koran twierdzi że wszystko niby wyjaśnia, jeśli odniesiecie do źródeł spoza Koranu wtedy zniszczycie Koran, gdyż kłamie. To nie koniec, kto to niby jest ten sługa? Nie zakładajcie że tym sługą jest Mahomet, tylko to udowodnijcie! 

I jeszcze jedna wisienka:

Niech zginą obie ręce Abu Lahaba i niech on sam zginie! – Nie zdadzą mu się na nic jego majątek i to, co zyskał. Będzie się palił w ogniu płomiennym, I jego żona – nosząca drzewo; Będzie ona mieć na szyi sznur z włókien palmy.111 Józef Bielawski

Powiedzcie mi z samego Koranu kim jest Abu Lahab i jego żona? Dlaczego Koran który rzekomo jest wiecznymi słowami Allaha tak źle mówi o tym małżeństwie? Co takiego jest w tej parze że musieli się znaleźć z rozdziele Koranu? Co oni takiego zrobili że Allah grozi im że ich zniszczy i spali w piekle? Kiedy oni żyli, co zrobili i dlaczego znaleźli się w słowach Allaha? Resztę Koranicznych sprzeczności i wyjaśnionych rzeczy zostawię sobie na kolejna porcje głupot Allaha i Mahometa

Tłumaczenie Marek_P >>> Źródło

101 sprzeczności w Biblii. Część 2: Analiza „sprzeczności” 1-50

101 sprzeczności w Biblii. Część 2: Analiza „sprzeczności” 1-50

 

Część 2 rzekomych sprzeczności, których znalazł Shabir Ally. Czytelniku jeśli nie zapoznałeś ze wcześniejszym artykułem, proponujemy najpierw to zrobić.

101 sprzeczności w Biblii. Część 1: Wprowadzenie

1. Czy Bóg zachęca Dawida do przeprowadzenia spisu swego ludu (2 Samuela 4:1), czy też Szatan (1 Kronik 21:1)?

(Kategoria: niezrozumiane, jak Bóg działa w historii)

Wydaje się to pozorną rozbieżnością, chyba że oba stwierdzenia są prawdziwe. Było to pod koniec panowania Dawida, a Dawid spoglądał wstecz na swoje wspaniałe podboje, które doprowadziły królestwa kananejskie, syryjskie i fenickie do stanu wasalstwa i zależności od Izraela. Miał postawę dumy i samouwielbienia dla swoich osiągnięć i myślał bardziej w kategoriach uzbrojenia i wojsk niż w kategoriach miłosierdzia Bożego.

Dlatego Pan zdecydował, że nadszedł czas, aby Dawid został rzucony na kolana, gdzie ponownie zostanie zwrócony na Boże miłosierdzie. Pozwolił mu więc kontynuować swój spis, aby przekonać się, ile dobrego by mu to dało, ponieważ jedyną rzeczą, jaką ten spis mógłby osiągnąć, byłoby nadmuchanie ego narodowego (zapoznanego w ostrzeżeniu Joaba przed przeprowadzeniem spisu w 1 Kronik 21:3). Gdy tylko liczenie zostało ukończone, Bóg zamierzał skarcić naród katastrofalną plagą, która sprowadzi ogromną liczbę ofiar śmiertelnych (w rzeczywistości życie straciło 70.000 Izraelitów według 2 Samuela 24:15).

A co z szatanem? Dlaczego miałby wplątać się w tę sprawę (według 1 Kronik 21:1), skoro Bóg już pozwolił Davidowi na  popełnienia szaleństwa o którym myślał? Wydaje się, że jego powody były całkowicie złośliwe, wiedząc że spis ludności nie spodobałby się Panu (1 Księga Kronik 21:7-8), dlatego też zachęcił Dawida do przeprowadzenia go.

Nie jest to jednak nic nowego, ponieważ w Biblii jest wiele innych wydarzeń, w których zarówno Pan, jak i Szatan byli zaangażowani w badania duszy i próby:

  1. W pierwszym i drugim rozdziale Księgi Hioba znajdujemy wyzwanie dla Szatana od Boga, który pozwala szatanowi sprowadzić na Hioba jego nieszczęścia. Bożym celem było oczyszczenie wiary Hioba i wzmocnienie jego charakteru poprzez dyscyplinę, podczas gdy celem szatana było czysto złośliwe, życząc Hiobowi jak największej szkody, aby wyrzekł się swojej wiary w swego Boga.
  2. Podobnie zarówno Bóg, jak i Szatan są zaangażowani w cierpienia prześladowanych chrześcijan zgodnie z 1 Piotra 4:19 i 5:8. Bożym celem jest wzmocnienie ich wiary i umożliwienie im udziału w cierpieniach Chrystusa w tym życiu, aby mogli radować się z Nim w nadchodzących chwałach nieba (1 P 4,13-14), podczas gdy celem szatana jest „pożreć” ich (1 P 5,8), a raczej wciągnąć ich w użalanie się nad sobą i zgorzknienie.
  3. Zarówno Bóg, jak i Szatan pozwolili Jezusowi na trzy pokusy podczas jego służby na ziemi. Bożym celem dla tych pokus było, aby całkowicie zatriumfował nad tym samym kusicielem, który zwabił pierwszego Adama do jego upadku, podczas gdy celem szatana było odwrócenie zbawiciela od jego mesjańskiej misji.
  4. W przypadku trzech zaparć się Jezusa przez Piotra na dworze arcykapłana, to sam Jezus wskazuje na cele zaangażowania obu stron, kiedy mówi w Ewangelii Łukasza 22:31-32: „Szymonie, Szymonie, oto Sztan wyprosił, aby was przesiać jak pszenicę. Ale prosiłem za ciebie Szymonie, aby twoja wiara nie ustała. Ty zaś kiedy się nawrócisz, wzmocnij swoich braci”.
  5. I wreszcie samo ukrzyżowanie daje kolejny przykład, w który zaangażowani są zarówno Bóg, jak i szatan. Szatan ujawnił swój cel, gdy serce Judasza było pełne zdrady i nienawiści (Jan 13:27), co spowodowało, że zdradził Jezusa. Rozumem Pana stojącym za ukrzyżowaniem było jednak to, że Jezus, Baranek zabity od założenia świata, powinien oddać swoje życie na okup za wielu. Aby znów grzeszny człowiek mógł rozkoszować się relacją utraconą na samym początku, w ogród Eden i tym samym wejść w związek, który jest teraz wieczny.

Mamy więc pięć innych przykładów w których zarówno Pan, jak i Szatan byli zaangażowani razem chociaż z zupełnie innych motywów. Motywem szatana we wszystkich tych przykładach, łącznie ze spisem dokonanym przez Dawida były złośliwe zamiary. Podczas gdy Pan we wszystkich tych przypadkach pokazywał zupełnie inny motyw. Był to życzliwy motyw mający na celu ostateczne zwycięstwo, jednocześnie zwiększając użyteczność osoby badanej. W każdym przypadku sukces szatana był ograniczony i przejściowy; podczas gdy w końcu Boży cel został dobrze zrealizowany, przyczyniając się do sukcesu Jego sprawy.

2. 2 Samuela 24:9 podaje całkowitą populację Izraela jako 800 000, podczas gdy 1 Kronik 21:5 mówi, że było to 1100 000.

(Kategoria: niezrozumienie kontekstu historycznego lub niezrozumienie intencji autora)

Istnieje wiele sposobów zrozumienia nie tylko tego problemu, ale także kolejnego wyzwania, ponieważ oba odnoszą się do tych samych fragmentów i do tego samego spisu.

Możliwe, że różnice między tymi dwoma relacjami są związane z nieoficjalnym i niepełnym charakterem spisu (o czym będzie mowa później) lub że Księga Samuela przedstawia liczby zaokrąglone, zwłaszcza dla Judy.

Bardziej prawdopodobną odpowiedzią jest jednak to, że jeden spis obejmuje kategorie mężczyzn, które wyklucza drugi. Można sobie wyobrazić, że dane z 1 Kronik 21:5 obejmowały wszystkich dostępnych ludzi w wieku bojowym, zaprawionych w boju lub nie, podczas gdy relacja z 2 Samuela 24:9 mówi tylko o tych, którzy byli gotowi do bitwy. W sprawozdaniu Joaba z 2 Samuela 24 użyto słowa „hayil”, co tłumaczy się jako „mocnicy” lub wojska zaprawione w boju, i odnosi się do nich, liczącej 800 000 weteranów. Rozsądne jest, że w rezerwach utrzymywano dodatkowe 300 000 mężczyzn w wieku poborowym, którzy nie brali jeszcze udziału w walkach polowych. W związku z tym te dwie grupy stanowiłyby 1 100 000 mężczyzn z 1 Kronik 21, w którym nie używa się hebrajskiego terminu „hayil”, aby je opisać.

3. 2 Samuela 24:9 podaje okrągłą liczbę 500 000 wojowników w Judzie, czyli o 30 000 więcej niż odpowiednia pozycja z 1 Kronik 21:5.

(Kategoria: niezrozumiany kontekst historyczny)

Zauważmy, że 1 Kronik 21:6 wyraźnie stwierdza, że ​​Joab nie dokończył numeracji, ponieważ nie przeprowadził jeszcze spisu plemienia Beniamina ani Lewiego, ponieważ Dawid został przekonany o dokończeniu spisu w ogóle. Tak więc różne liczby wskazują na włączenie lub wyłączenie określonych nieokreślonych grup w narodzie. Kolejną wzmiankę na ten temat znajdujemy w 1 Kronik 27:23-24, gdzie stwierdza się, że Dawid nie uwzględnił tych dwudziestoletnich i młodszych, a ponieważ Joab nie ukończył spisu, liczba ta nie została odnotowana w Kronice króla Dawida.

Procedura przeprowadzania spisu polegała na rozpoczęciu od plemion transjordańskich (2 Samuela 24:5), a następnie przeniesieniu się do najbardziej wysuniętego na północ plemienia Dana i skierowaniu się na południe w kierunku Jerozolimy (werset 7). Dlatego numeracja Beniamina byłaby ostatnia. Dlatego też Beniamin nie zostałby włączony do sumy Izraela ani Judy. W przypadku 2 Samuela 24 liczba Judy obejmowała znaną już liczbę 30 000 żołnierzy zgromadzonych przez Beniamina. Stąd w sumie 500 000 obejmował kontyngent Beniaminitów.

Zauważmy, że po podziale Zjednoczonego Królestwa na Północ i Południe po śmierci Salomona w 930 pne większość Beniaminitów pozostała lojalna wobec dynastii Dawida i stanowiła (wraz z Symeonem na południu) królestwo Judy. Dlatego rozsądnie było uwzględnić Beniamina z Judą i Symeonem w łącznej liczbie 500 000, chociaż Joab mógł nie wymienić tego w pierwszym raporcie, który przekazał Dawidowi (1 Kronik 21:5). Dlatego całkowita suma sił bojowych dostępnych dla Dawida do służby wojskowej wyniosła 1 600 000 (1 100 000 Izraela, 470 000 Judy-Symeona i 30 000 Beniamina).

4.2 Samuela 24:13 wspomina, że ​​będzie siedem lat głodu, podczas gdy 1 Kronik 21:12 wspomina tylko o trzech.

(Kategoria: źle zrozumiałe intencje autora i źle zrozumiane sformułowanie)

Można na to spojrzeć na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest założenie, że autor 1 Kronik podkreślał trzyletni okres, w którym głód miał być najintensywniejszy, podczas gdy autor 2 Samuela uwzględniał dwa lata przed i po tym okresie, podczas których głód się pogłębiał i odpowiednio zmniejszał.

Inne rozwiązanie można zauważyć obserwując użycie słów w każdym fragmencie. Porównując te dwa fragmenty, zauważysz, że sformułowania w 1 Księdze Kronik 21 różnią się znacznie od tych z 2 Sm 24. W 2 Sm 24:13 pytanie brzmi: „czy siedem lat głodu przyszło do ciebie?” W 1 Kronik 21:12 znajdujemy alternatywny imperatyw: „Albo trzy lata głodu, albo trzy miesiące klęsk od twoich wrogów…” Z tego możemy rozsądnie wywnioskować, że 2 Samuela opisuje pierwsze podejście proroka Boga do Dawida, w którym alternatywną perspektywą było siedem lat. lata; podczas gdy relacja z Kronik podaje nam drugie i ostatnie podejście Natana do króla, w którym Pan (bez wątpienia w odpowiedzi na żarliwe błagania Dawida w prywatnej modlitwie) zredukował surowość tej ponurej alternatywy do trzech lat, a nie do całego okresu siedmiu lat. . Jak się jednak okazało, Dawid wybrał trzecią opcję Bożą i przez to doznał trzech dni ciężkiej zarazy, w wyniku której w Izraelu zginęło 70 000 mężczyzn.

5. Czy Achazjasz miał 22 lata (2 Królów 8:26) czy 42 (2 Kronik 22:2), kiedy zaczął panować nad Jerozolimą?

(Kategoria: błąd kopisty)

Ponieważ mamy do czynienia z relacjami, które zostały spisane tysiące lat temu, nie spodziewajmy się, że oryginały będą w naszym posiadaniu dzisiaj, ponieważ dawno by się rozpadły. Jesteśmy zatem zależni od kopii zaczerpniętych z kopii tych oryginałów, które z kolei były nieprzerwanie przepisywane przez wieki. Ci, którzy kopiowali, mieli skłonność do popełniania dwóch rodzajów błędów skrybów. Jedna dotyczyła pisowni imion własnych, a druga liczb.

Te dwa przykłady rozbieżności liczbowych mają tutaj związek z dekadą w podanej liczbie. Mówi się, że Achazjasz miał 22 lata w 2 Królów 8:26; podczas gdy w 2 Kronik 22:2 mówi się, że Achazjasz miał 42. Na szczęście w tekście biblijnym jest wystarczająco dużo dodatkowych informacji, aby pokazać, że prawidłowa liczba to 22. Wcześniej w 2 Król. 8:17 autor wspomina, że ​​ojciec Ochozjasza Joram ben Ahab miał 32 lata, gdy został królem, a zmarł osiem lat później, w wieku 40 lat. Zatem Achazjasz nie mógł mieć 42 lat w chwili śmierci ojca w wieku 40 lat! Takie błędy skrybów w najmniejszym stopniu nie zmieniają żydowskich czy chrześcijańskich wierzeń. W takim przypadku inna część Pisma często poprawia błąd (2 Król. 8:26 w tym przypadku). Musimy też pamiętać, że skrybowie odpowiedzialni za kopie byli skrupulatnie uczciwi w posługiwaniu się tekstami biblijnymi. Dostarczyli je tak, jak je otrzymali, nie zmieniając nawet oczywistych błędów, których jest naprawdę niewiele.

(Patrz następne pytanie, aby uzyskać bardziej dogłębną prezentację na temat tego, jak skrybowie mogą błędnie interpretować liczby w rękopisach)

6. Czy Jehojachin miał 18 lat (2 Królów 24:8) czy 8 lat (2 Kronik 36:9), kiedy został królem Jerozolimy?

(Kategoria: błąd kopisty)

Po raz kolejny w kontekście tych dwóch fragmentów jest wystarczająco dużo informacji, aby powiedzieć nam, że 8 jest błędem, a 18 prawdziwe. 8-latek jest niezwykle młody, by objąć przywództwo w rządzie. Są jednak komentatorzy, którzy twierdzą, że jest to całkowicie możliwe. Utrzymują, że gdy Jehojachin miał osiem lat, jego ojciec mianował go współregentem, aby mógł zostać przeszkolony w obowiązkach kierowania królestwem. Następnie Jehojachin został oficjalnie królem w wieku osiemnastu lat, po śmierci ojca.

Bardziej prawdopodobnym scenariuszem jest jednak to, że jest to kolejny przypadek błędu skryby, często potwierdzony liczbami. Pomocne może być tutaj wtrącenie, że istniały trzy znane sposoby pisania liczb w języku hebrajskim. Najwcześniej po serii notacji używanych przez żydowskich osadników w V wieku p.n.e. Elephantine Papiri (opisane bardziej szczegółowo poniżej) następował system, w którym zamiast liczb używano liter alfabetu. Wprowadzono kolejny system, w którym pisownię liczb w całości przepisał cech so-perim. Na szczęście mamy duży zbiór dokumentów w papirusie z tych trzech źródeł, do których możemy się odwołać.

Podobnie jak w przypadku wielu z tych rozbieżności liczbowych, zmienia się numer dekady. Warto zauważyć, że zapisy liczbowe używane przez żydowskich osadników w V wieku pne Elephantine Papiri, w czasach Ezdrasza i Nehemiasza, z których pochodzi ten fragment, świadczy o wcześniejszej formie zapisu liczbowego. Składało się to z poziomego pociągnięcia zakończonego skierowanym w dół hakiem na prawym końcu, reprezentującym liczby w dziesiątkach (a zatem dwa poziome pociągnięcia jeden nad drugim byłyby 20). Pionowe pociągnięcia były używane do reprezentowania czegokolwiek poniżej dziesięciu. Tak więc osiem to /III IIII, a osiemnaście to /III IIII z dodaną linią poziomą i hakiem skierowanym w dół nad nią. Podobnie dwadzieścia dwa to /po mnie dwa haki poziome, a czterdzieści dwa /dwa zestawy haczyków poziomych.

Jeśli więc pierwotny rękopis, z którego wykonywano kopię, był zamazany lub zamazany, kopista mógł przeoczyć jeden lub więcej zapisów dziesięcioletnich. Jest o wiele mniej prawdopodobne, że kopista omyłkowo zobaczyłby dodatkowe dziesięć kresek, których nie było w jego oryginale, niż gdyby nie zauważył tego, który został zamazany.

W New International Version (NIV) Biblii poprawki zostały uwzględnione w tekstach. Jednak dla jasności w przypisach na dole strony wspomniano, że wcześniejsze hebrajskie MSS zawierają błąd skrybów, podczas gdy w Septuagincie MSS i syryjskim, a także w jednym hebrajskim MSS znajdują się poprawne cyfry. Poprawianie cyfr ma sens dopiero po zauważeniu błędu skryby. To jednak w żaden sposób nie neguje autentyczności ani autorytetu pism, które posiadamy.

Potwierdzenie tego rodzaju błędu kopistycznego znajdujemy również u różnych pisarzy pogańskich. Na przykład w inskrypcji naskalnej z Behistuna ustanowionej przez Dariusza 1 znajdujemy, że liczba 38 podaje liczbę zabitych armii Frady jako 55 243, z 6572 jeńcami, zgodnie z kolumną babilońską. Kopie tego napisu znalezione w samym Babilonie odnotowują liczbę więźniów jako 6973. Jednak w aramejskim tłumaczeniu tej inskrypcji odkrytej na Elefantynie w Egipcie liczba więźniów wynosiła tylko 6972.

Podobnie w numerze 31 tej samej inskrypcji, kolumna babilońska podaje 2045 jako liczbę zabitych w zbuntowanej armii Frawartisha, wraz z 1558 jeńcami, podczas gdy kopia aramejska liczy ponad 1575 więźniów.

7. Czy król Jehojachin rządził Jerozolimą przez trzy miesiące (2 Król. 24:8), czy przez trzy miesiące i dziesięć dni (2 Kronik 36:9)?

(Kategoria: niezrozumienie intencji autora)

Tutaj znowu, jak stwierdziliśmy w wyzwaniu nr 2 i 4, autor Kronik podał bardziej szczegółową numerację, podczas gdy autor Królów po prostu zaokrągla liczbę miesięcy, zakładając, że dodatkowe dziesięć dni nie jest wystarczająco znaczące wspomnieć.

8. Czy wódz mocarzy Dawida podniósł swoją włócznię i zabił 800 ludzi (2 Sm 23:8), czy tylko 300 ludzi (1 Kronik 11:11)?

(Kategoria: źle zrozumiał kontekst historyczny lub źle zrozumiał intencje autora)

Jest całkiem możliwe, że obaj autorzy mogli opisać dwa różne incydenty, choć przez tego samego człowieka, lub jeden autor mógł tylko częściowo wspomnieć o tym, co drugi autor wspomina w całości.

9. Czy Dawid przywiózł Arkę Przymierza do Jerozolimy po pokonaniu Filistynów (2 Samuela 5 i 6) czy przed (1 Kronik, rozdziały 13 i 14)?

(Kategoria: nie przeczytanie całego tekstu)

To naprawdę nie jest problem. Shabbir Ally powinien kontynuować czytanie dalej do 1 Kronik 15, ponieważ wtedy zobaczyłby, że Dawid przyniósł Arkę po pokonaniu Filistynów. Powodem tego jest to, że Izraelici dwukrotnie przenieśli Arkę Przymierza. Za pierwszym razem przenieśli ją z Baala, przed pokonaniem Filistynów, jak widzimy w 2 Księdze Samuela 5 i 6 oraz w 1 Księdze Kronik 15. Kiedy prorok Samuel opowiada o zwycięstwie Dawida nad Filistynami, mówi nam o obu przypadkach kiedy Arka została przeniesiona. Jednak w 1 Kronice kolejność jest następująca: Arka została najpierw przeniesiona z Baala; potem Dawid pokonał Filistynów; wreszcie Arka została przeniesiona z Domu Obed-Edoma.

Dlatego te dwa rachunki wcale nie są sprzeczne. To co mamy tutaj, to po prostu jeden prorok decydujący się przekazać nam od razu pełną historię Arki (zamiast odnosić się do niej później) i inny przedstawiający historię w inny sposób. W obu przypadkach czas wydarzeń jest taki sam.

To samo można powiedzieć o Koranie. W Surze 2 zostajemy zapoznani z upadkiem Adama, potem Izraelitom okazuje się miłosierdzie Boże, potem utonięcie faraona, potem Mojżesz i Złote Cielę, po czym Izraelici skarżą się na jedzenie i wodę, a następnie jesteśmy przedstawieni ponownie opis złotego cielca. Następnie czytamy o Mojżeszu i Jezusie, potem czytamy o Mojżeszu i złotym cielcu, a potem o Salomonie i Abrahamie. Jeśli ktoś chce mówić o chronologii, co Mojżesz ma wspólnego z Jezusem, a Salomon z Abrahamem? Chronologicznie sura powinna zacząć się wraz z upadkiem Adama, a następnie przenieść się do Kaina i Abla, Henocha, Abrahama, Lota, Izaaka, Jakuba i Ezawa, Józefa, synów Izraela i Mojżesza, w tej kolejności. Jeśli tak rażące pomieszanie chronologiczne można znaleźć w tej surze Koranu, to Shabbir dobrze by to wyjaśnił, zanim skrytykował to, co uważają za błąd w Biblii.

10. Czy Noe miał przynieść 2 pary wszystkich żywych stworzeń (Księga Rodzaju 6:19-20), czy też miał przynieść 7 par „czystych” zwierząt (Księga Rodzaju 7:2; zob. też Księga Rodzaju 7:8,9)?

(Kategoria: błędnie zacytowano tekst)

To rzeczywiście dziwne pytanie. Jest oczywiste, że Shabbir Ally błędnie zacytował tekst w 6. rozdziale Księgi Rodzaju, który nie wspomina o żadnych „czystych” zwierzętach w tym fragmencie, podczas gdy rozdział siódmy wyraźnie rozróżnia między czystymi i nieczystymi zwierzętami. Księga Rodzaju 7:2 mówi, że Noe miał przywieźć 7 par „czystych” zwierząt i 2 pary każdego rodzaju „nieczystego” zwierzęcia. Dlaczego Shabbir nie wspomniał o drugiej połowie tego wersetu, który przewiduje dwie pary w swoim wyzwaniu? Oczywiste jest, że nie ma rozbieżności między tymi dwoma zeznaniami. Problemem jest samo pytanie.

Shabbir próbuje poprzeć swój argument, wspominając, że wersety 8 i 9 rozdziału 7 dowodzą, że tylko dwie pary weszły do ​​arki. Jednak wersety te nie mówią nic o dwóch parach wchodzących do arki. Mówią po prostu, że do arki weszły pary czystych i nieczystych zwierząt lub ptaków i stworzeń.

Powód włączenia siedmiu czystych gatunków jest doskonale oczywisty: miały one być używane do ofiarnego kultu po ustąpieniu potopu (jak w rzeczywistości były, zgodnie z Księgą Rodzaju 8:20). Oczywiście, gdyby nie było więcej niż dwóch z każdego z tych czystych gatunków, wyginęłyby przez złożenie ich w ofierze na ołtarzu. Ale w przypadku nieczystych zwierząt i ptaków wystarczyłaby jedna para, ponieważ nie byłyby potrzebne do krwawej ofiary.

11. Czy Dawid schwytał 1700 jeźdźców króla Zoba (2 Samuela 8:4), czy było to 7000 (1 Kronik 18:4)?

(Kategoria: błąd kopisty)

Istnieją dwa możliwe rozwiązania tych różnych liczb. Pierwsze, autorstwa Keila i Delitzsha (strona 360), jest najbardziej przekonującym rozwiązaniem. Utrzymują, że słowo oznaczające rydwan (rekeb) zostało przypadkowo pominięte przez skrybę podczas przepisywania 2 Samuela 8:4 i że druga liczba, 7000 (dla parasim „jeźdźców”), została z konieczności zredukowana do 700 z 7000, które widział w jego Worlage z tego prostego powodu, że nikt nie napisałby 7000 po tym, jak on napisał 1000 wcześniej. Pominięcie rekeb mogło nastąpić w przypadku wcześniejszego skryby, a redukcja z 7000 do 700 byłaby kontynuowana w kolejnych kopiach przez późniejszych skrybów. Jednak według wszelkiego prawdopodobieństwa liczba z Kronik jest słuszna i liczby Samuela powinny zostać skorygowane, aby się z tym zgadzały.

Drugie rozwiązanie wychodzi z założenia, że ​​liczba została zmniejszona do 700, ponieważ odnosi się do 700 rzędów, z których każdy składa się z 10 konnych, co daje w sumie 7000. (Archer 1982:184: Keil & Delitzsch 1949:360; Light of Life II 1992:182)

12. Czy Salomon miał 40 000 stajni dla swoich koni (1 Król. 4:26) lub 4000 stajni (2 Kronik 9:25)?

(Kategoria: błąd kopisty lub niezrozumienie kontekstu historycznego)

Istnieje wiele sposobów odpowiedzi na te zagadkowe różnice. Najbardziej prawdopodobny jest analogiczny do tego, co znaleźliśmy wcześniej w wyzwaniach numer pięć i sześć powyżej, gdzie liczba dziesięcioletnia została wymazana lub zniekształcona z powodu ciągłego używania.

Inni uważają, że stajnie wymienione w 2 Kronikach były duże i mieściły po 10 koni każdy (czyli rząd dziesięciu boksów). Dlatego 4000 tych dużych stajni byłoby równoznaczne z 40 000 małymi.

Inny komentator utrzymuje, że liczba stajni zapisana w 1 Królów była liczbą z początku panowania Salomona, podczas gdy liczba zapisana w 2 Kronikach to liczba stajnipod koniec jego panowania. Wiemy, że Salomon rządził przez 40 lat; bez wątpienia w tym okresie nastąpiło wiele zmian. Jest całkiem prawdopodobne, że zmniejszył rozmiar armii, którą zostawił mu ojciec David.

(Światło Życia II 1992:191)

13. Według autora, czy Baasza, król Izraela, zmarł w 26 roku panowania króla Asy (1 Król. 15:33), czy też żył jeszcze w 36. roku (2 Kronik 16:1)?

(Kategoria: niezrozumienie kontekstu historycznego lub błąd kopisty)

Istnieją dwa możliwe rozwiązania tego problemu. Po pierwsze, uczeni, którzy przyjrzeli się tym fragmentom, doszli do wniosku, że 36 rok Asy należy obliczyć od wycofania się 10 plemion z Judy i Beniamina, co doprowadziło do podziału kraju na Judę i Izrael. Jeśli spojrzymy na to z tej perspektywy, 36. rok podzielonej monarchii przypada na 16 rok panowania Asy. Potwierdza to Księga Królów Judy i Izraela, a także współczesne zapisy, które są zgodne z tą konwencją. (uwaga: po pełniejsze wyjaśnienie tej teorii, zobacz Archer, str. 225-116).

Keil i Delitzsch (s. 366-367) woleli traktować liczbę 36 w 2 Kronik 16:1 i liczbę 35 w 15:19 jako błąd kopisty, odpowiednio dla 16 i 15. Ten problem jest podobny do pytania numer pięć i sześć powyżej. W tym przypadku jednak liczby zostały zapisane przy użyciu alfabetu hebrajskiego (zamiast egipskiego typu wielokrotnych kresek używanego w papirusach Elefantyńskich, o których mowa w pytaniach 5 i 6). Jest zatem całkiem możliwe, że liczbę 16 można dość łatwo pomylić z 36. Powodem tego jest to, że aż do VII wieku p.n.e. litera yod (10) bardzo przypominała literę lamed (30), z wyjątkiem dwóch dołączonych maleńkich kresek. na lewo od głównych pionowych kresek. Wystarczyło tylko rozmazać plamę po nadmiernym zużyciu tej zwojowej kolumny, aby sprawić, że yod wyglądał jak lamed. Możliwe że błąd ten pojawił się po raz pierwszy we wcześniejszym fragmencie, w 2 Kronik 15:19 (z 35 błędnie skopiowanymi z oryginału 15); następnie, aby zachować spójność w 16:1, ten sam skryba (a może późniejszy) doszedł do wniosku, że 16 musi być błędem dla 36 i odpowiednio to zmienił w swojej kopii.

(Łucznik 1982:226: Keil & Delitzsch 1949:366-367; Światło życia II 1992:194)

14. Czy Salomon wyznaczył 3600 nadzorców (2 Kronik 2:2) do budowy świątyni, czy tylko 3300 (1 Król. 5:16)?

(Kategoria: niezrozumienie intencji autora)

Nie jest to duży problem. Najbardziej prawdopodobnym rozwiązaniem jest to, że autor 2 Kronik uwzględnił 300 mężczyzn, którzy zostali wybrani jako rezerwiści na miejsce wszelkich nadzorców, którzy zachorowali lub zmarli podczas gdy autor fragmentu 1 Krl 5:16 zawiera tylko nadzoru. W grupie liczącej 3300 osób z pewnością wystąpiły choroby i śmierć, co wymagało rezerw, które byłyby wzywane w razie potrzeby.

(Światło Życia II 1992:192)

15. Czy Salomon zbudował obiekt zawierający 2000 wanien (1 Król. 7:26) lub ponad 3000 (2 Kronik 4:5)?

(Kategoria: niezrozumienie intencji autora lub błąd kopisty)

Hebrajski czasownik tłumaczony na „zamknięty” i „trzymany” różni się od czasownika przetłumaczonego na „otrzymany”; a znaczenie może być takie, że morze zawierało zwykle 2000 wanien. Ale po napełnieniu do maksymalnej pojemności przyjmował i mieścił 3000 wanien. Tak więc kronikarz po prostu wspomina o ilości wody, która uczyniła morze raczej płynącym źródłem niż spokojnym rozlewiskiem. To informuje nas, że do całkowitego napełnienia morza, które zwykle zawierało 2000 galonów, potrzeba było 3000 galonów wody.

Inne rozwiązanie podąża za wspomnianym wcześniej tematem, że liczba w liternictwie hebrajskim dla 2000 została pomylona przez skrybę z podobną liczbą alfabetyczną dla liczby 3000.

Należy zauważyć, że Shabbir (w debacie 25 lutego 1998 przeciwko Jayowi Smithowi w Birmingham w Wielkiej Brytanii) zacytował tę „sprzeczność” i dodał do niej mówiąc, że jeśli wanna ma średnicę 10 łokci, to nie może mieć obwodu równego 30 łokci, jak mówi tekst (ponieważ „pi” oznacza, że ​​miałby obwód 31,416 lub 9,549 średnicy).

Shabbir skomentował żartobliwie: „Znajdź mi taką kąpiel, a zostanę w niej ochrzczony!” Ale Shabbir nie przeczytał poprawnie tekstu lub po prostu szukał taniego żartu. Czemu? Bo w tekście jest napisane, że miała około 8 cm grubości i miała obwódkę w kształcie lilii. Dlatego zależy to od tego, skąd mierzysz. Górna lub dolna część obręczy lub wewnętrzna lub zewnętrzna strona naczynia dadzą inną średnicę; i w zależności od tego, czy mierzysz na górze, czy w węższym miejscu, otrzymasz inny obwód.

Innymi słowy, Shabbir może zostać ochrzczony, jeśli komuś przeszkadza zrobienie repliki!

(Haley str. 382; Światło życia II 1992:192)

16-21. Czy liczba Izraelitów uwolnionych z niewoli babilońskiej jest poprawna w Ezdraszu (Ezdrasz 2:6, 8, 12, 15, 19, 28) czy w Nehemiaszu (Nehemiasza 7:11, 13, 17, 20, 22, 32)?

(uwaga: ponieważ numery 16-21 dotyczą tego samego spisu, uwzględniłem je jako jeden)

(Kategoria: niezrozumiany kontekst historyczny)

W rozdziale 2 Księgi Ezdrasza i rozdziale 7 Księgi Nehemiasza na obu listach Izraelitów powracających z Babilonu do Judei pojawia się około trzydziestu trzech rodzin. Z tych 33 rodzin wymienionych u Ezdrasza i Nehemiasza, dziewiętnaście rodzin ma tyle samo członków, podczas gdy czternaście wykazuje rozbieżności w liczbie członków w obrębie tych rodzinny (chociaż Shabbir wymienia tylko sześć z nich). Dwie z rozbieżności różnią się o 1, jedna o 4, dwie o 6, dwie o 9, inna o 11, kolejne dwie o 100, kolejna o 201, inna o 105, kolejna rodzina o 300, a największą różnicą jest liczba synów Azgada, różnica 1100 między relacjami Ezdrasza 2 i Nehemiasza 7.

Jak zatem mamy wytłumaczyć 14 rozbieżności? Odpowiedź jest dość prosta i Shabbir, gdyby przeprowadził jakiekolwiek studium historii tych dwóch relacji, nigdy nie zadałby sobie trudu, by tracić czas na zadawanie tych pytań. Fakt, że istnieją obok siebie zarówno podobieństwa, jak i rozbieżności, powinien również wskazać mu rozwiązanie (jak ty, który to czytasz, prawdopodobnie nawet teraz wnioskujesz).

Istnieją dwa ważne czynniki, o których należy pamiętać, patrząc na te rozbieżności między tymi dwiema listami. Pierwszym jest prawdopodobieństwo, że chociaż członkowie tych rodzin na początku zapisali swoje nazwiska jako zamierzający odejść. W okresie przygotowań niektórzy prawdopodobnie umarli, innym zapobiegła choroba lub inne nie do pokonania przeszkody. Tak że ostateczna liczba która rzeczywiście poszła, nie była taka sama, jak tych którzy zamierzali iść. Każdy, kto zaplanował wycieczkę szkolnym autokarem na plażę, może zrozumieć, jak typowy jest to scenariusz.

Drugim i ważniejszym czynnikiem są odmienne okoliczności, w jakich sporządzono oba rejestry, o czym Shabbir zdaje się zupełnie nie wiedzieć. Rejestr Ezdrasza został sporządzony jeszcze w Babilonie (w latach 450 pne), przed powrotem do Jerozolimy (Ezdrasz 2:1-2), podczas gdy spis Nehemiasza został sporządzony w Judei (około 445 pne), po tym, jak mury Jerozolimy został odbudowany (Nehemiasza 7:4-6). Upływ tylu lat między tymi dwiema listami (od 5 do 10 lat) z pewnością miałby wpływ na liczebność każdej rodziny z powodu śmierci lub z innych przyczyn.

Większość uczonych uważa, że ​​Nehemiasz zapisał ludzi, którzy rzeczywiście przybyli do Jerozolimy pod przywództwem Zorobabela i Jeszuy w 537 lub 536 pne (Nehemiasza 7:7). Z drugiej strony Ezra używa wcześniejszej listy tych, którzy pierwotnie ogłosili zamiar dołączenia do karawany powracających kolonistów z powrotem do Babilonu, w 450 roku pne.

Rozbieżności między tymi dwiema listami wskazują na to, że pojawiły się nowe czynniki, które zmieniły ich zdanie. Niektórzy mogli popaść w spór, inni mogli odkryć biznesowe powody, aby opóźnić wyjazd na później. Podczas gdy w niektórych przypadkach z pewnością były jakieś choroby lub śmierć, a w innych mogło być kilku rekrutów w ostatniej chwili spośród tych, którzy jako pierwsi podjęli decyzję aby pozostać w Babilonie. Tylko klany lub grupy miast przyszły ze zmniejszoną liczbą. Cała reszta zbierała rekrutów w ostatniej chwili, od jednego do 1100.

Kiedy patrzymy na nazwiska, okazuje się, że niektóre imiona są wymieniane w alternatywnych formach. Wśród ówczesnych Żydów (a także mieszkających na Wschodzie) osoba miała imię, tytuł i nazwisko. Tak więc dzieci Harifa (Nehemiasza 7:24) są dziećmi Jory (Ezdrasza 2:18), podczas gdy dzieci Sii (Nehemiasza 7:47) są również dziećmi Siahy (Ezdrasz 2:44).

Biorąc pod uwagę wszystkie te czynniki, różnice w sumach, które pojawiają się w tych dwóch zestawieniach, nie powinny nikogo dziwić. Ten sam rodzaj arbitrażu i ścierania towarzyszył każdej dużej migracji w historii ludzkości.

(Łucznik 1982:229-230 i Światło życia II 1992:219-220)

22. Zarówno Ezdrasz 2:64, jak i Nehemiasz 7:66 zgadzają się, że suma dla całego zgromadzenia wynosiła 42 360, ale czy tyle wychodzi kiedy dodamy, Ezdrasz – 29 818 i Nehemiasz – 31.089?

(Kategoria: błąd kopisty)

Możliwe są dwie odpowiedzi na ten pozorny dylemat. Po pierwsze, jest to najprawdopodobniej błąd kopisty. Oryginalne teksty musiały mieć poprawne sumy, ale gdzieś w linii przekazu skryba popełnił błąd w jednej z list i zmienił sumę w drugiej tak, aby się zgadzały, bez uprzedniego zsumowania liczb dla rodziny na każdej liście. Istnieje sugestia, że ​​późniejszy skryba po przepisaniu tych list celowo zapisał sumy dla całego zgromadzenia, które było w Jerozolimie w jego czasie, a ponieważ było to później, byłoby większe.

Druga możliwość została przedstawiona przez uczonego badacza Starego Testamentu R.K. Harrison, który sugeruje, że w każdym razie liczba 42 000 może być metaforyczna, podążając „… wzorem Exodusu i podobnych tradycji, gdzie duże liczby były używane jako symbole wielkości Boga, a w tym konkretnym przypadku wskazując triumfalne wyzwolenie, jakie Bóg osiągnął dla swego zniewolonego ludu” (Harrison 1970:1142-1143).

Takie błędy nie zmieniają historyczności relacji, ponieważ w takich przypadkach inna część Pisma zwykle poprawia błąd (w tym przypadku dodane sumy). Jak napisał kiedyś znany komentator Matthew Henry: „Niewiele książek nie jest drukowanych bez błędów; jednak autorzy nie wypierają się ich z tego powodu, a błędów prasy nie przypisuje się autorowi. Szczery czytelnik poprawia je przez kontekst lub porównując je z inną częścią dzieła”.

(Światło Życia II 1992:201, 219)

23. Czy zgromadzeniu towarzyszyło 200 śpiewaków (Ezdrasz 2:65) lub 245 śpiewaków (Nehemiasza 7:67)?

(Kategoria: błąd kopisty)

Podobnie jak w pytaniu nr 7, jest to błąd kopisty, gdzie skryba kopiujący liczby z relacji Ezdrasza po prostu zaokrąglił liczbę z 245 do 200.

24. Czy imię matki króla Abijasza było Micheasz, córka Uriela z Gibei (2 Kronik 13:2), czy Maacha, córka Absaloma (2 Kronik 11:20 i 2 Samuela 13:27)?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Ta pozorna sprzeczność polega na zrozumieniu hebrajskiego słowa bat, odpowiadającego angielskiej córce. Chociaż zwykle używa się go do określenia potomka kobiety w pierwszym pokoleniu, może w równym stopniu odnosić się do dalszego pokrewieństwa. Przykładem tego jest 2 Samuela 1:24, który stwierdza: „Córki Izraela, płaczcie nad Saulem…”. Ponieważ jest to około 900 lat po tym, jak Izrael (zwany także Jakubem) rzeczywiście żył, jasne jest, że odnosi się to do Izraelity kobiety, jego dalekie żeńskie potomstwo.

W tym świetle „sprzeczność” znika. 2 Kronik 13:2 słusznie stwierdza, że ​​Micheasz jest córką Uriela. Możemy założyć, że Uriel poślubił Tamar, jedyną najbliższą córkę Absaloma. Razem mieli Micheasza, który następnie poślubił króla Rechoboama i została matką Abijasza. 2 Kronik 11:20 i 1 Krl 15:2, stwierdzając, że Maacha była córką Absaloma, po prostu powiąż ją z jej bardziej znanym dziadkiem, a nie mniej znanym ojcem, aby wskazać jej królewski rodowód. Abishalom jest odmianą Absaloma, a Michaiah jest odmianą Maachah. Dlatego drzewo genealogiczne wygląda tak:

       Absalom/Abisalom

               |

             Tamar —– Uriel

                    |

Rechoboam —– Maachah/Michaiah

          |

        Abijasz

25. Jozue i Izraelici zdobyli (Jozuego 10:23,40) czy nie zdobyli Jerozolimę? (Jozuego 15:63) 

(Kategoria: źle przeczytałem tekst)

Krótka odpowiedź brzmi: nie w tej kampanii. Podane wersety są w pełnej harmonii, a zamieszanie wynika wyłącznie z błędnego odczytania danego fragmentu.

W Jozuego 10 ginie król Jerozolimy: jego miasto nie zostaje zdobyte (wersety 16-18 i 22-26). Pięciu królów amoryckich i ich armie opuściło swoje miasta i wyruszyło, aby zaatakować Gibeon. Jozue i Izraelici rozgromili ich, a pięciu królów uciekło do jaskini w Makkeda, skąd żołnierze Jozuego przyprowadzili ich do Jozuego, który zabił ich wszystkich. Jeśli chodzi o ich armie, w wersecie 20 czytamy: „nieliczni, którzy zostali, dotarli do swoich ufortyfikowanych miast”, co wyraźnie wskazuje, że miasta nie zostały zdobyte. Więc to królowie, a nie ich miasta, zostali schwytani.

Jozue 10:28-42 odnotowuje resztę tej konkretnej kampanii wojskowej. Stwierdza, że ​​zdobyto i zniszczono kilka miast: Makkeda, Libna, Lachisz, Eglon, Hebron i Debir. Wszystkie te miasta znajdują się na południowy zachód od Jerozolimy. Król Gezer i jego armia zostali pokonani w polu, pomagając Lachisz (werset 33), a w wersecie 30 dokonano porównania z wcześniejszym zdobyciem Jerycha, ale żadne z tych dwóch ostatnich miast nie zostało zdobyte w tym czasie. Wersety 40 i 41 wyznaczają granice tej kampanii, która miała miejsce na południe i zachód od Jerozolimy. Co ważne, Gibeon, wschodnia granica tej kampanii, wciąż znajduje się około 10 mil na północny zachód od Jerozolimy.

Dlatego Jerozolima nie jest określona jako zdobyta w Jozuego 10. To całkowicie zgadza się z Jozuem 15:63, który stwierdza, że ​​Juda nie może wyprzeć Jebusytów z Jerozolimy.

26. Czy Jakub (Mateusz 1:16) czy Heli (Ew. Łukasza 3:23) był ojcem Józefa i mężem Marii?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Odpowiedź na to jest prosta, ale wymaga wyjaśnienia. Większość dzisiejszych uczonych zgadza się, że Mateusz podaje genealogię Józefa, a Łukasz genealogię Marii, czyniąc Jakuba ojcem Józefa, a Heli ojcem Marii.

Pokazują to dwie narracje o narodzinach z dziewicy. Mateusz 1:18-25 opowiada historię tylko z perspektywy Józefa, podczas gdy Łukasz 1:26-56 jest opowiadany w całości z punktu widzenia Marii.

Logiczne pytanie, które należy zadać, brzmi: dlaczego Józef jest wymieniony w obu genealogiach? Odpowiedź jest znowu prosta. Łukasz kieruje się ścisłą tradycją hebrajską, wymieniając tylko mężczyzn. Dlatego w tym przypadku Maryja jest oznaczona imieniem męża.

To rozumowanie jest wyraźnie poparte dwoma liniami dowodowymi. W pierwszym, każde imię w greckim tekście genealogii Łukasza, z jednym wyjątkiem Józefa, poprzedzone jest przedimkiem określonym (np. „the” Heli, „the” Mattath). Chociaż nie jest to oczywiste w tłumaczeniach na język angielski, uderzyłoby to każdego czytającego grecki, który zdałby sobie sprawę, że chodzi o linię żony Józefa, mimo że użyto jego imienia.

Drugą linią dowodową jest Talmud Jerozolimski, źródło żydowskie. Uznaje to genealogię Maryi, odnosząc się do niej jako do córki Helego (Haggah 2:4).

(Fruchtenbaum 1993:10-13)

27. Czy Jezus pochodził od Salomona (Mateusza 1:6) czy od Natana (Ew. Łukasza 3:31), którzy obaj są synami Dawida?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Wiąże się to bezpośrednio z „sprzecznością” 26. Po wykazaniu, że Mateusz podaje genealogię Józefa, a Łukasz genealogię Marii, jasne jest że Józef pochodził od Dawida przez Salomona, a Maria przez Natana.

28. Czy Jechoniasz (Ew. Mateusza 1:12) czy Neri (Ew. Łukasza 3:27) był ojcem Szealtiela?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Po raz kolejny problem ten znika, gdy zrozumie się że od Dawida do Jezusa podane są dwie różne genealogie, zarówno Maryi jak i Józefa (zob. #26). Dwie różne genealogie oznaczają dwóch różnych mężczyzn o imieniu Shealtiel, pospolitym hebrajskim imieniu. Dlatego nie dziwi fakt, że oboje mieli różnych ojców!

29. Który syn Zorobabela był przodkiem Jezusa Chrystusa, Abiuda (Mateusza 1:13) czy Rhesy (Łukasza 3:27), a co ze Zorobabelem w (1 Kronik 3:19-20)?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Podobnie jak w przypadku #28, dwa różne Shealtiels wymagają dwóch różnych Zerubbabelów, więc nie ma problemu, że ich synowie mieli różne imiona.

Nie powinno nas dziwić, że w pochodzeniu zarówno Marii, jak i Józefa istniał Zorobabel, syn Szealtiela. Mateusz mówi nam, że ojciec Józefa miał na imię Jakub. Oczywiście Biblia opisuje innego Józefa, syna Jakuba, który wyrósł na drugiego najpotężniejszego władcę w Egipcie (Księga Rodzaju 37-47). Nie widzimy potrzeby sugerowania, że ​​ci dwaj mężczyźni są jednym i tym samym, więc nie powinniśmy mieć problemu z dwoma mężczyznami o imieniu Zorobabel, syn Szealtiela.

Zorobabel wspomniany w 1 Kronik 3:19,20 z łatwością może być trzeci. Znowu nie sprawia to żadnego problemu: w Ewangeliach jest kilka Marii, ponieważ było to imię pospolite. To samo może być tutaj. Ten Zorobabel byłby wówczas kuzynem tego, o którym mowa w Mateusza 1:12,13. Porównanie Mateusza i 1 Kronik daje następujące możliwe drzewo genealogiczne:

Jehojachin

    |

Shealtiel—-Malkiram—-Pedaiah—-Szenazzar—-Jekamiah—-Hoshama—-Nedabiah—-…

    | |

Zerubbabel Zerubbabel—-Shimei—-…

    | |

  Abiud 7 synów

    | (1 Ch. 3:19,20)

    |

  Józefa

30. Czy Joram (Mt 1:8) lub Amazjasz (2 Kronik 26:1) był ojcem Uzjasza?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Ta odpowiedź ma podobny charakter jak w #24. Podobnie jak hebrajski bat (córka) może być użyty do określenia bardziej odległego potomka, tak samo hebrajski ben (syn). W Ewangelii Mateusza 1:1 o Jezusie mowa jest jako o synu Dawida, syna Abrahama. Obie genealogie śledzą pochodzenie Jezusa przez obu tych mężczyzn, ilustrując użycie słowa „syn”. Chociaż nie zachowały się żadne hebrajskie rękopisy ewangelii Mateusza, jasne jest, że był on Żydem piszącym z hebrajskiego punktu widzenia, a zatem całkowicie zaznajomiony z hebrajską koncepcją synostwa.

Mając to na uwadze, można łatwo wykazać, że Amazjasz był bezpośrednim ojcem Uzjasza (zwanego też Azariaszem). Z drugiej strony Joram/Jehoram był prapradziadkiem Uzzjasza i bezpośrednim przodkiem. Linia idzie Joram/Jehoram – Achazjasz – Joasz – Amazjasz – Azariasz/Uzjasz (2 Kronik 21:4-26:1).

Teleskopowanie genealogii Józefa przez Mateusza jest całkiem do przyjęcia, ponieważ jego celem jest po prostu wskazanie drogi pochodzenia. Komentuje w 1:17, że były trzy zestawy czternastu pokoleń. Świadczy to o jego zamiłowaniu do liczb i łączy się bezpośrednio z określeniem Jezusa jako syna Dawida. W języku hebrajskim każdej literze przypisywana jest wartość. Całkowita wartość imienia Dawid wynosi czternaście i prawdopodobnie dlatego Mateusz podaje tylko czternaście pokoleń w każdej sekcji, aby podkreślić pozycję Jezusa jako syna Dawida.

31. Czy Jozjasz (Mt 1:11) lub Jehojakim (1 Kronik 3:16) był ojcem Jechoniasza?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

To pytanie jest zasadniczo takie samo jak #30. Jehojakim był ojcem Jechoniasza, a Jozjasz jego dziadkiem. Jest to całkiem do przyjęcia i wynika z estetycznego teleskopowania genealogii Mateusza, a nie z jakiegokolwiek błędu.

32. Czy było czternaście (Mt 1:17) lub trzynaście (Mt 1:12-16) pokoleń od niewoli babilońskiej do Chrystusa?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Jak wyraźnie stwierdza Mateusz (1:17), było ich czternaście. W pierwszej części znajduje się czternaście nazwisk, w drugiej piętnaście, aw trzeciej czternaście. Być może najprostszym sposobem rozwiązania tego problemu jest zasugerowanie, że w pierwszej i trzeciej części pierwsza i ostatnia osoba są uwzględnione jako pokolenie, podczas gdy w drugiej nie. W każdym razie, ponieważ Mateusz wyraźnie przedstawił swoją genealogię, nie bez powodu, błąd z jego strony nie został w żaden sposób udowodniony. Jeśli przypadkiem inne nazwisko lub dwa zniknęły z listy w oryginale, przez błąd pisarza, nie możemy tego wiedzieć. Bez względu na rzeczywistą sytuację można podać proste wyjaśnienie, jak powyżej.

33. Kto był ojcem Szeli; Kainan (Łukasz 3:35-36) czy Arfaksad (Rodzaju 11:12)?

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Chociaż nie jest możliwa jednoznaczna odpowiedź, można znaleźć wiarygodne wyjaśnienie. Najbardziej prawdopodobną odpowiedzią na to pytanie jest to, że genealogia w masoreckim tekście Księgi Rodzaju obejmuje pokolenia, podobnie jak Mateusz ze swojej listy. Kiedy patrzymy na Septuagintę (LXX), znajdujemy imię Kainana zawarte jako ojciec Szelaha, odzwierciedlające to, co znajdujemy u Łukasza. Łukasz pisząc po grecku, posłużyłby się Septuagintą jako swoim autorytetem.

W tym samym tonie, jeśli odniesiemy się do Septuaginty, kiedy spojrzymy na Księgę Rodzaju 11:12, odkryjemy, że Apharxad miał 135 lat, a nie 35 (co dałoby mu więcej czasu na bycie dziadkiem Szelaha).

34. Jan Chrzciciel był Eliaszem(Ew. Mateusza 11:14; 17:10-13) czy nie (Ew. Jana 1:19-21)?

(Kategoria: niezrozumiany kontekst historyczny)

Mateusz zapisuje Jezusa mówiącego, że Jan Chrzciciel był Eliaszem, który miał przyjść, podczas gdy Jan wydaje się zapisywać, że Jan Chrzciciel temu zaprzeczał. Powodem tej pozornej niespójności jest brak kontekstualizacji przez czytelników.

Kapłani i lewici przyszli do Jana Chrzciciela i zapytali go, czy jest Eliaszem. Całkiem zabawne pytanie, które można komuś zadać, chyba że znasz Pisma żydowskie. Albowiem Bóg mówi przez proroka Malachiasza, że ​​pośle Eliasza do ludu Izraela w określonym czasie. Dlatego, ponieważ naród żydowski oczekiwał Eliasza, pytanie jest całkiem logiczne.

John miał około 30 lat, kiedy zadano mu to pytanie. Jego rodzice już nie żyli; był jedynym synem Zachariasza z plemienia Lewiego. Kiedy więc zapytano go, czy to Eliasz, który wstąpił do nieba około 878 lat wcześniej, odpowiedź brzmiała oczywiście: „Nie, nie jestem Eliaszem”.

Pan Jezus świadczy również, choć pośrednio, że Jan nie jest Eliaszem w Ewangelii Mateusza 11:11, gdzie mówi, że Jan jest większy niż wszyscy ludzie, którzy kiedykolwiek się urodzili. Mojżesz był większy od Eliasza, ale Jan był większy od nich obu.

Co więc Jezus miał na myśli, mówiąc o Janie, że „jest Eliaszem, który miał przyjść”? Anioł Gabriel (po arabsku Jibril) rozmawia z Zachariaszem o swoim synu, Janie, który jeszcze się nie narodził, mówiąc: „On bowiem pójdzie przed nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a opornych ku roztropności sprawiedliwych, aby przygotować Panu lud gotowy.”. (Łukasza 1:17)

Anioł odnosi się do dwóch proroctw, Izajasza 40:3-5 (zobacz Łukasza 3:4-6, aby zobaczyć to ponownie zastosowane do Jana Chrzciciela) i Malachiasza 4:5-6 wspomnianych powyżej, które mówią: „Oto poślę wam Eliasza proroka, zanim przyjdzie ten wielki i straszny dzień PANA. On zwróci serca ojców ku synom, a serca synów ku ich ojcom, abym nie ukarał ziemi przekleństwem, gdy przyjdę.”. Gabriel bez wątpienia mówi, że Jan jest „Eliaszem”, którego Bóg przepowiedział przez proroka Malachiasza.

Czy więc Jan był Eliaszem? Nie. Ale gdyby kapłani i lewici zapytali go: „Czy jesteś tym, o którym prorok Malachiasz nazywa Eliaszem?” John odpowiedziałby twierdząco.

Jezus w Ewangelii Mateusza 17:11-13 mówi, że proroctwo Malachiasza jest prawdziwe, ale Eliasz już przyszedł. Mówi, że ten „Eliasz” cierpiał, podobnie jak on, Jezus będzie cierpiał; „uczniowie zrozumieli, że mówił im o Janie Chrzcicielu”. Dlatego, gdy zrozumiemy kontekst, jest to jasne; Jan nie był dosłownym Eliaszem, ale był Eliaszem, o którym mówiło proroctwo, tym który miał (i przygotował) drogę dla Mesjasza, Jezusa, „Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata” , Jana 1:29.

35. Jezus miał odziedziczyć tron ​​Dawida? (Łukasz 1:32) czy nie (Mateusza 1:11; 1 Kronik 3:16 i Jeremiasza 36:30)

(Kategoria: źle zrozumiano użycie hebrajskiego)

Ta odpowiedź wynika bezpośrednio z tego od #26. Po wykazaniu, że genealogia Mateusza jest genealogią Józefa, z Jeremiasza 36:30 jasno wynika, że ​​żaden z fizycznych potomków Józefa nie był uprawniony do zasiadania na tronie Dawida, ponieważ on sam pochodził od Jechoniasza. Jednak, jak wyjaśnia Mateusz, Jezus nie był fizycznym potomkiem Józefa. Po wymienieniu genealogii Józefa z problemem jego potomstwa od Jechoniasza, Mateusz opowiada historię narodzin z dziewicy. W ten sposób udowadnia, jak Jezus unika problemu Jechoniasza i nadal może zasiadać na tronie Dawida. Łukasz natomiast pokazuje, że prawdziwe fizyczne potomstwo Jezusa pochodziło od Dawida, z wyjątkiem Jechoniasza, co w pełni uprawniało go do dziedziczenia tronu jego ojca Dawida. Zapowiedź anioła w Łukasza 1:32 dopełnia obrazu: „Pan Bóg da mu tron ​​jego ojca Dawida”. To boskie powołanie, wraz z jego fizycznym pochodzeniem, czyni go jedynym prawowitym następcą tronu Dawida.

(Fruchtenbaum 1993:12)

36. Jezus wjechał do Jerozolimy na jednym źrebaku (Mk 11:7; por. Łk 19:35) czy na źrebięciu i osiołku (Mt 21:7)?

(Kategoria: błędnie odczytano tekst i błędnie zrozumiano kontekst historyczny)

Oskarżenie polega na tym, że Ewangelie zaprzeczają temu, na ilu osłach Jezus wjechał do Jerozolimy. Oskarżenie to opiera się na niewłaściwym odczytaniu tekstu Mateusza i zignorowaniu jego pełnego punktu o tym wydarzeniu.

Przede wszystkim należy zauważyć, że wszyscy czterej pisarze Ewangelii odnoszą się do tego wydarzenia, brakującą wzmianką powyżej jest Jan 12:14-15. Marek, Łukasz i Jan zgadzają się, że Jezus siedział na źrebięciu. Logika pokazuje, że nie ma „sprzeczności”, ponieważ Jezus nie może jeździć na dwóch zwierzętach jednocześnie! Dlaczego więc Mateusz wspomina o dwóch zwierzętach? Powód jest jasny.

Nawet patrząc na Mateusza w odosobnieniu, z tekstu możemy wywnioskować, że Jezus nie jeździł na dwóch zwierzętach, a jedynie na źrebaku. Ponieważ w dwóch wersetach poprzedzających cytat z punktu (b) powyżej autorstwa Szabbira, Mateusza cytuje dwa proroctwa ze Starego Testamentu (Izajasza 62:11 i Zachariasza 9:9). Mateusz mówi:

„Powiedz Córce Syjonu: „Patrz, twój król przychodzi do ciebie łagodnie i jedzie na osiołku, na źrebięciu osła”.

Mateusza 21:5

Mówiąc „osioł”, a potem „na źrebaku, źrebięcie osła”, Zachariasz używa klasycznej hebrajskiej struktury zdań i poetyckiego języka znanego jako „równoległość”, po prostu powtarzając to samo ponownie w inny sposób, jako paralelne stwierdzenie. Jest to bardzo powszechne w Biblii (np. Psalm 119:105 wspomina: „Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce”, a jednak mówi to samo dwa razy z rzędu). Oczywiste jest, że mowa jest tylko o jednym zwierzęciu. Dlatego Mateusz wyraźnie mówi, że Jezus jechał tylko na źrebięciu, w porozumieniu z trzema innymi pisarzami Ewangelii.

Dlaczego więc Mateusz mówi, że źrebię i jego matkę przywieziono w wersecie siódmym? Powód jest prosty. Mateusz, który był naocznym świadkiem (w przeciwieństwie do Marka i Łukasza) podkreśla niedojrzałość źrebaka, zbyt młodego, by można go było oddzielić od matki. Ponieważ źrebak nigdy nie był dosiadany, prawdopodobieństwo było takie, że nadal był zależny od matki. Ułatwiłoby to wjazd do Jerozolimy, gdyby osiołkę-matkę poprowadzono drogą, ponieważ źrebię w naturalny sposób podążyłoby za nią, chociaż nigdy wcześniej nie nosił jeźdźca.

Tutaj znowu widzimy, że nie ma sprzeczności między relacjami synoptycznymi, a jedynie dodany szczegół ze strony Mateusza jako tego, który oglądał wydarzenie w trakcie jego trwania.

37. Szymon Piotr dowiaduje się, że Jezus był Chrystusem przez objawienie z nieba (Ew. Mateusza 16:17), czy przez Jego brata Andrzeja (Ew. Jana 1:41)?

(Kategoria: zbyt dosłowna interpretacja)

Mateusz 16:17 podkreśla, że ​​Szymon nie tylko usłyszał to od kogoś innego: Bóg mu to wyjaśnił. To nie wyklucza opowiedzenia mu przez inne osoby. Chodzi o to, że Pan Jezus nie tylko zapytał go o to co o nim mówili inni. Żył i pracował z Jezusem, było dla niego jasne, że Jezus nie był nikim innym jak Chrystusem (Mesjaszem), Synem Boga Żywego.

Jezus nie zapytał: „Kim słyszeliście, że jestem?” ale: „Kim mówisz, że jestem?” Między tymi dwoma pytaniami jest cała różnica i Piotr nie miał już żadnych wątpliwości.

38. Jezus po raz pierwszy spotkał Szymona Piotra i Andrzeja nad Jeziorem Galilejskim (Mt 4:18-22) lub nad brzegiem Jordanu (Jan 1:42-43)?

(Kategoria: źle przeczytany tekst)

Oskarżenie polega na tym, że jedna Ewangelia odnotowuje spotkanie Jezusa z Szymonem Piotrem i Andrzejem nad morzem Galilejskim, podczas gdy druga mówi, że spotkał ich nad rzeką Jordan. Jednak to oskarżenie pada prosto na twarz, ponieważ różni pisarze podejmują historię w różnych miejscach. Oba są prawdziwe.

Jana 1:35 mówi, że Jezus spotkał ich nad rzeką Jordan i że tam spędzili z nim czas. Andrzej (i prawdopodobnie także Piotr) byli uczniami Jana Chrzciciela. Opuścili ten obszar i udali się do Galilei, gdzie znajdowała się wioska Kana, gdzie Jezus dokonał pierwszego zapisanego cudu. „Potem udał się do Kafarnaum ze swoją matką, braćmi i uczniami. Tam zostali przez kilka dni”. Jana 2:12.

Piotr i Andrzej pochodzili z miasta o nazwie Betsaida (Jan 2:44), ale teraz mieszkali w Kafarnaum (Mt 8:14-15, Mk 1:30-31, Łk 4:38-39), kilka mil od Betsaidy. Byli rybakami z zawodu, więc to było zupełnie normalne, że łowili ryby, gdy byli w domu przez te kilka dni (bo w tym czasie Jezus dopiero zaczynał publiczne nauczanie lub uzdrawianie).

W tym miejscu Matthew przejmuje historię. Gdy Piotr i Andrzej łowią ryby w Jeziorze Galilejskim, Jezus wzywa ich, aby poszli za nim – porzucili wszystko, co mają, i stali się jego stałymi uczniami. Zanim to się stało, nie prosił ich, ale poszli za nim ze względu na świadectwo Jana Chrzciciela o nim (Jan 1:35-39). Teraz, z powodu tego świadectwa, plus cud w Kanie, jak również to, co powiedział Jezus (Jan 1:47-51), a także czas spędzony z najmądrzejszym i jedynym doskonałym człowiekiem, jaki kiedykolwiek żył itd., jest całkowicie zrozumiałe, że zostawiają wszystko i podążają za nim. Nie byłoby dla nich zrozumiałe, gdyby po prostu porzucili swoje znane życie i poszli za nieznajomym, który pojawił się i poprosił ich, jak dzieci po żałosnym dudziarzu! Jezus nikogo nie oczarował – poszli za nim, gdy zdali sobie sprawę, kim jest – tym, o którym mówili wszyscy prorocy, Mesjaszem synem Bożym.

39. Kiedy Jezus spotkał Jaira, jego córka „właśnie umarła” (Mateusza 9:18), czy też była „blisko śmierci” (Marka 5:23)?

(Kategoria: zbyt dosłowna interpretacja)

Kiedy Jair opuścił swój dom, jego córka była bardzo chora i umierała, inaczej nie poszedłby szukać Jezusa. Kiedy spotkał Jezusa, z pewnością nie był pewien, czy jego córka już uległa. Dlatego mógł wypowiedzieć oba stwierdzenia; Mateusz wspomina o jej śmierci, a Marek o jej chorobie. Należy jednak podkreślić, że nie jest to szczegół mający jakiekolwiek znaczenie dla historii ani dla nas. Najważniejsze punkty są jasne:

Córka Jaira miała śmiertelną chorobę, już nic nie można było zrobić, była prawie martwa jeśli nie już martwa. Jair wiedział, że Jezus może ją zarówno uzdrowić, jak i przywrócić z martwych. Według niego nie było różnicy.

Dlatego tak naprawdę nie ma znaczenia, czy dziewczynka rzeczywiście nie żyła, czy była w bliska śmierci, gdy Jair dotarł do Jezusa”.

40. Jezus pozwolił (Mk 6:8), czy nie pozwolił (Mateusz 10:9; Łk 9:3) swoim uczniom brać laskę podczas podróży?

(Kategoria: źle zrozumiano greckie użycie)

Przypuszcza się, że pisarze ewangelii sprzeczają się ze sobą w kwestii, czy Jezus pozwolił swoim uczniom zabrać laskę w podróż, czy nie. Problem polega na tłumaczeniu.

U Mateusza czytamy angielskie tłumaczenie greckiego słowa „ktesthe”, które w tłumaczeniu króla Jakuba (Uprawnionym) jest oddane jako „Nie dostarczaj ani złota, ani srebra, ani jeszcze klepek”. Według greckiego słownika słowo to oznacza „dostać dla siebie, nabyć, zaopatrzyć się, kupując lub w inny sposób” (Robinson, Leksykon Nowego Testamentu). Dlatego u Mateusza Jezus mówi: „Nie bierzcie niczego oprócz tego, co już masz. Po prostu idź tak, jak jesteś.

Mateusza 10 i Marka 6 zgadzają się, że Jezus polecił swoim uczniom aby nie brali żadnego zbędnego sprzętu.. Łukasz 9:3 zgadza się częściowo ze sformułowaniem z Marka 6:8, używając greckiego czasownika („wziąć”); ale potem, jak Mateusz dodaje „bez laski, bez torby, bez chleba, bez pieniędzy”. Ale Mateusz 10:10 zawiera to, co najwyraźniej było dalszym wyjaśnieniem: nie mieli nabywać laski jako części specjalnego wyposażenia na podróż. Marka 6:8 wydaje się wskazywać, że niekoniecznie oznaczało to odrzucenie laski, którą już mieli, gdy podróżowali po kraju z Jezusem.

Nie jest to jednak ostateczna odpowiedź, a jedynie możliwe wyjaśnienie. Ta błaha różnica nie wpływa na istotną zgodność Ewangelii. Nie bylibyśmy zaniepokojeni, gdyby była to lub jest sprzecznością, ponieważ nie mamy takiego samego poglądu na Ewangelie, jak muzułmanin jest nauczany o Koranie. 

A jeśli jest to szczyt biblijnych sprzeczności, kiedy islamiści mówią, że Biblia jest „pełna sprzeczności” i „całkowicie zepsuta”, to tacy ludzie są oczywiście zwiedzeni. Gdyby rzeczywiście chrześcijańscy skrybowie i tłumacze chcieli zmienić oryginalne Ewangelie, tej „sprzeczności” nie byłoby tutaj! Jest to znak autentyczności tekstu jako ludzkiego opisu tego, co się wydarzyło i jest wyraźnym znakiem, że nie został on celowo zniekształcony.

41. Herod uważał, że Jezus był Janem Chrzcicielem?(Mt 14:2; Mk 6:16) czy nie (Łk 9:9) 

(Kategoria: źle przeczytałem tekst)

Nie ma tu sprzeczności. W Ewangelii Łukasza 9:9 Herod pyta, kim może być ta niesamowita osoba, ponieważ Jan już nie żył. W Mateusza 14:2 i Marka 6:16 daje odpowiedź: po rozważeniu, kim może być Jezus, doszedł do wniosku, że musi to być Jan Chrzciciel, wskrzeszony z martwych. Zanim Herod rzeczywiście spotkał Jezusa podczas jego procesu, mógł jeszcze nie myśleć, że to Jan (Łk 23,8-11). Gdyby tak było, prawdopodobnie słyszał o nim więcej i rozumiał twierdzenia Jana o przygotowywaniu się na tego, który miał nadejść (Jan 1:15-34). Równie dobrze mógł słyszeć, że Jezus został ochrzczony przez Jana, co oczywiście wyklucza możliwość, że to ta sama osoba.

42. Czy Jan Chrzciciel rozpoznał Jezusa przed jego chrztem? (Mt 3:13-14) czy nie (Jan 1:32-33) 

(Kategoria: niezrozumienie intencji autora)

Stwierdzenie Jana w Ewangelii Jana 1:33, że nie poznałby Jezusa, gdyby nie ujrzał Ducha Świętego, który zstąpił na niego i pozostał, może być rozumiane jako oznaczające, że Jan nie poznałby na pewno bez tego określonego znaku. Jan był napełniony Duchem Świętym jeszcze przed jego narodzinami (Łk 1:15) i mamy zapis o zdumiewającym rozpoznaniu Jezusa, nawet gdy Jan był w łonie matki. Łukasza 1:41-44 relacjonuje, że kiedy Maria odwiedziła matkę Jana, dźwięk jej pozdrowienia skłonił Jana, będącego jeszcze w łonie, do podskoczenia, rozpoznając obecność Maryi jako matki Pana.

Z tego fragmentu możemy również zobaczyć, że matka Jana miała pewną wiedzę na temat tego, kim będzie Jezus. Jest bardzo prawdopodobne, że powiedziała coś o tym Johnowi, gdy dorastał (chociaż wydaje się, że zmarła, gdy był młody).

W świetle tej wcześniejszej wiedzy i świadectwa Ducha Świętego w Janie, najprawdopodobniej ten znak Ducha Świętego spoczywający na Jezusie był po prostu pewnym potwierdzeniem tego, co już myślał. Bóg usunął wszelkie wątpliwości, aby mieć pewność, że to nie jego wyobraźnia lub błąd kogoś innego.

43. Czy Jan Chrzciciel  rozpoznał Jezusa po jego chrzcie? (Jan 1:32-33) czy nie (Mt 11:2)

(Kategoria: źle przeczytany tekst)

We fragmencie Jana 1:29-36 jest całkowicie jasne, że Jan rozpoznał Jezusa. Nie powinniśmy mieć co do tego żadnych wątpliwości.

Ewangelia Mateusza 11:2 ma miejsce później i wiele rzeczy wydarzyło się w międzyczasie. Pierwotna wiedza Jana o Jezusie była ograniczona i wydaje się, że późniejsze wydarzenia nieco go rozczarowały. Nie wiedział dokładnie, jaką formę przybierze służba Jezusa. Mateusza 3:11,12 mówi nam o tym, co wiedział Jan: „On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. W ręku ma widły do ​​odwiewania i oczyści klepisko, zbierze pszenicę do stodoły i spali plewy ogniem nieugaszonym”. Jest to klasyczny portret Mesjasza jako zwycięskiego króla, który sprowadzi Boży sąd na wszystkich, którzy go odrzucą, przynosząc pokój i sprawiedliwość tym, którzy za nim podążają. Jan najwyraźniej to rozumiał.

Jednak Mesjasz został również przedstawiony w pismach świętych jako cierpiący sługa, który miał cierpieć za lud Boży. Widać to wyraźnie w Izajaszu 53, zwłaszcza w wersecie 12: „On poniósł grzechy wielu i wstawił się za przestępcami”. Jan również to rozumiał, o czym świadczy jego wypowiedź w Jana 1:29: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!”

To co czasami nie było tak dobrze rozumiane, to sposób interakcji obu przedstawień Mesjasza. Wielu myślało, że Mesjasz sprowadzi swój straszliwy sąd, gdy tylko przyjdzie. W rzeczywistości nastąpi to, gdy powróci ponownie (o jego powrocie wspomina się na przykład w Dziejach Apostolskich 1:11). Niektórzy byli więc zdezorientowani niechęcią Jezusa do działania jako przywódcy i uwolnienia narodu izraelskiego z ówczesnego rzymskiego ucisku.

To zamieszanie ilustruje Łukasz 24:13-33, gdzie Jezus rozmawiał z dwoma swoimi naśladowcami na drodze do Emaus po swoim zmartwychwstaniu. Początkowo nie pozwalano im go rozpoznać (w.16). Powiedzieli mu, jak „mieli nadzieję, że to on miał odkupić Izrael” (w.21). Mieli rację w tej nadziei, ale nie zrozumieli pierwszego etapu Bożego procesu odkupienia. Jezus poprawił ich nieporozumienie w wersetach 25 i 26: „Jakże jesteście niemądrzy i jak niespiesznego serca wierzycie we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czy Chrystus nie musiał cierpieć tych rzeczy, a potem wejść do swojej chwały?”

Najprawdopodobniej podobne nieporozumienie skłoniło Jana do pytania w Ew. Mateusza 11:2. Pomimo tego, że był tak pewny tożsamości Jezusa jako Mesjasza Izraela, dalsze wydarzenia przyćmiły jego pewność. Po tym, jak spodziewał się, że Jezus wypędzi Rzymian i przywróci królestwo Izraela, tak jak za dni króla Dawida, zamiast tego widział, jak Jezus „naucza i głosi w miastach Galilei” (Mt 11:1), bez wzmianki o kampanii wojskowej . Jan z pewnością zastanawiał się, co poszło nie tak: czy źle zrozumiał rolę Mesjasza czy może popełnił większy błąd, myśląc że Jezus jest Mesjaszem. Odpowiedź Jezusa w Ew. Mateusza 11:4-6 wyjaśnia to:

„Wróć i powiedz Janowi, co słyszysz i widzisz: niewidomi widzą, chromi chodzą, trąd wyleczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, a ubogim głosi się dobrą nowinę. Błogosławiony człowiek, który nie odpada z mojego powodu”.

Czynności te były prerogatywą mesjańską, jak przepowiedziano w Księdze Izajasza 29:18; 35:5,6; 61:1-3. Chociaż rozczarowanie Jana było naturalną ludzką reakcją, miał rację za pierwszym razem. Jezus zakończył swoją odpowiedź wezwaniem do Jana, by nie tracił nadziei. Mesjasz był tu bez wątpienia i wszystko miało się objawić we właściwym czasie.

44. Kiedy Jezus daje świadectwo o sobie, czy jego świadectwo nie jest prawdziwe (J 5:31) czy też jego świadectwo jest prawdziwe (J 8:14)?

(Kategoria: niezrozumiany kontekst historyczny)

„Jeżeli ja świadczę sam o sobie, moje świadectwo nie jest prawdziwe” (Ew. Jana 5:31) w porównaniu z „Chociaż ja świadczę sam o sobie, jednak moje świadectwo jest prawdziwe” (Ew. Jana 8:14). Wydaje się, że jest to sprzeczność, ale tylko wtedy, gdy zignoruje się kontekst.

W Jana 5 Jezus mówi o tym że nie może sam twierdzić, że jest Mesjaszem ani Synem Bożym, chyba że jest zgodny z objawionym słowem Bożym. To znaczy bez spełnienia proroctw Starego Testamentu. Ale kiedy Jezus je wypełnił i został ogłoszony Mesjaszem przez Jana Chrzciciela, o którym prorocy również mówili, że zwiastuje drogę Mesjaszowi (zob. 34). Wtedy Jezus rzeczywiście był tym, za kogo się podawał, Synem Bożym . Jezus mówi o pismach żydowskich, które pilnie studiowali jego słuchacze: „To są Pisma, które świadczą o mnie”.

Jednak w Ewangelii Jana 8 czytamy o nieco innym otoczeniu. Jezus po raz kolejny twierdził, że jest Mesjaszem, cytując proroctwa mesjańskie ze Starego Testamentu i stosując je do siebie (Jana 8:12, Izajasza 9:2, Malachiasza 4:2). „Wtedy niektórzy faryzeusze rzucili mu wyzwanie: ‚Ty świadczysz sam o sobie, twoje świadectwo jest nieważne”.

Dlaczego w janie 8 Pan Jezus odpowiada twierdząco? Ponieważ faryzeusze cytowali Księgę Powtórzonego Prawa 19:15, która mówi: „Jeden świadek nie może powstać przeciwko człowiekowi w jakiejkolwiek nieprawości lub w jakimkolwiek grzechu ze wszystkich grzechów, jakie ktoś popełni. Na podstawie zeznania dwóch lub trzech świadków oparte będzie każde słowo.”.

Dlatego poszerzyli prawo tak, by znaczyło więcej, niż ono faktycznie mówi. Rzeczywiście, zeznanie jednego człowieka było słuszne ale nie po to by skazać, ale na tyle by służyło do obrony. To prawo nie mówi o robieniu roszczeń wobec siebie , tylko ma być użyte w sądzie gdy ktoś zeznaje przeciwko innemu.

Kiedy więc Jezus mówi im w odpowiedzi: „Nawet jeśli zeznaje we własnym imieniu, moje świadectwo jest ważne”, ma rację ponieważ prawo, o którym mowa nie miało bezpośredniego zastosowania. Mówi też, że wiedział dokładnie, kim jest a oni nie. Nie okłamywał ich; był bezgrzesznym Mesjaszem Boga. Dlatego można było zaufać jego słowu.

Jednak dobrą zasadą jest nie wierzyć każdemu, kto twierdzi, że jest Mesjaszem. Każdy powód musi mieć dowód. Dlatego drugą rzeczą, o której Jezus mówi w Ew. Jana 8, jest to, że ma również tych świadków, świadków o których prosili faryzeusze. „Jestem tym, który świadczy o sobie; moim drugim świadkiem jest Ojciec, który mnie posłał”. Werset 18. Ta sama proklamacja, jak w Jana 5, że wypełniał proroctwa, które znali (zobacz tuż przed tym wydarzeniem w Jana 7:42 dla dalszych dowodów tego punktu).

Nie ma sprzeczności, po prostu jasność i wielka głębia którą można dostrzec, gdy spojrzymy na Jezusa w kontekście żyznej żydowskiej kultury.

45. Kiedy Jezus wszedł do Jerozolimy, oczyścił świątynie tego samego dnia (Mt 21:12) lub nie oczyścił jej w tym samym dniu ale w następnym (Mk 11:1-17)

(Kategoria: niezrozumienie intencji autora)

Klucz do zrozumienia można znaleźć w narracji stosowanej przez Mateusza. Czasami można zobaczyć, jak układa swój materiał w porządku tematycznym, a nie w ścisłej kolejności chronologicznej. Zobacz następne pytanie (#46), aby uzyskać więcej informacji.

Mając to na uwadze, prawdopodobnie Mateusz relacjonuje oczyszczenie świątyni wraz z triumfalnym wejściem, mimo że oczyszczenie nastąpiło następnego dnia. Werset 12 stwierdza, że ​​„Jezus wszedł do świątyni”, ale nie mówi wyraźnie, że nastąpiło to bezpośrednio po wejściu do Jerozolimy. Werset 17 informuje nas, że opuścił Jerozolimę i udał się do Betanii, gdzie spędził noc. Marka 11:11 również mówi że wychodzi do Betanii na noc, ale to jest coś co robił każdej nocy.

W Ewangelii według Mateusza 21:23 czytamy: „Jezus wszedł na dziedziniec świątyni” w sposób podobny do wersetu 12, jednak Łukasz 20:1 mówi, że następujące wydarzenie miało miejsce „pewnego dnia”, co wskazuje, że mogło nie być bezpośrednio po incydencie z drzewem figowym .

Zgodnie z tą możliwą interpretacją Jezus wszedł do świątyni w dniu swego triumfalnego wejścia, rozejrzał się i udał do Betanii. Następnego ranka przeklął drzewo figowe w drodze do Jerozolimy (wtedy zaczęło więdnąć) i oczyścił świątynię, kiedy tam dotarł. Wracając tego wieczoru do Betanii, prawdopodobnie gdy robiło się już ciemno, uschłe drzewo figowe mogło nie zostać zauważone przez uczniów. Dopiero następnego ranka w pełnym świetle dnia zobaczyli, co się z nim stało.

(Łucznik 1994: 334.335)

46. ​​Mateusz 21:19 mówi że drzewo, które przeklął Jezus uschło od razu, natomiast Marek 11:20 utrzymuje że uschło następnego dnia.

(Kategoria: niezrozumienie intencji autora)

Różnice stwierdzone między relacjami Mateusza i Marka dotyczące drzewa figowego mają wiele wspólnego z kolejnością, w jakiej Mateusz i Marek porządkowali swoje materiały. Kiedy ogólnie studiujemy technikę narracyjną Mateusza, stwierdzamy (jak zauważono w #45 powyżej), że czasami układa on swój materiał w porządku tematycznym, a nie w porządku ściśle chronologicznym, który jest częściej charakterystyczny dla Marka i Łukasza.

Na przykład jeśli spojrzymy na rozdziały 5-7 Ewangelii Mateusza, które dotyczą Kazania na Górze, tendencją Mateusza było grupowanie materiału w tematy według logicznej kolejności. Inny tego przykład znajdujemy w serii przypowieści o Królestwie Niebieskim, które składają się na rozdział 13. Gdy jakiś temat został już poruszony, Mateusz z reguły woli przeprowadzić go aż do jego ukończenia.

Kiedy patrzymy na to z tej perspektywy, to na Marka patrzymy, gdy próbujemy ustalić chronologię wydarzenia. Z relacji Marka dowiadujemy się, że Jezus udał się do świątyni zarówno w Niedzielę Palmową, jak i w następny poniedziałek. Ale w Marka 11:11-19 jest wyraźnie powiedziane, że Jezus nie wypędził kupców ze świątyni aż do poniedziałku, po tym, jak przeklął niepłodne drzewo figowe (wersety 12 do 14).

Podsumowując, Mateusz uznał, że bardziej efektywnie pasuje do jego aktualnego podejścia, aby włączyć poniedziałkowe popołudnie do wstępnej obserwacji popołudniowej w niedzielę, podczas gdy Marek wolał trzymać się ścisłej kolejności chronologicznej. Różnice te nie są sprzeczne, a jedynie ukazują odmienny styl aranżacji każdego autora.

(Łucznik 1982:334-335 i Światło życia III 1992:96-97)

47. W Mt 26:48-50 Judasz podszedł i ucałował Jezusa, podczas gdy w J 18:3-12 Judasz nie mógł zbliżyć się do Jezusa na tyle, by go pocałować.

(Kategoria: błędnie zacytowano tekst)

Jest to raczej dziwna, pozorna rozbieżność ze strony Shabbira, ponieważ nigdzie w opisie Jana nie jest napisane (jak wprost twierdzi Shabbir), że Judasz nie mógł zbliżyć się do Jezusa na tyle blisko, by go pocałować. Niemożność zbliżenia się do niego nie miała zatem nic wspólnego z tym, czy go pocałował, czy nie. Wydaje się że Shabbir wyobraża sobie, że jest to problem i narzuca go na tekst. To że Jan nie wspomina o pocałunku, nie oznacza że ​​Judasz nie użył pocałunku. Wiele razy widzieliśmy, jak jeden z autorów ewangelii zawiera informację, którą inny pomija. Nie oznacza to, że którykolwiek z nich się myli. A jedynie że jako świadkowie postrzegają wydarzenie z różnych perspektyw, a więc włączają do swoich zeznań tylko to, co uważają za ważne.

(Światło Życia III 1992: 107)

48. Czy Piotr zaparł się Chrystusa trzy razy, zanim zapiał kogut (Jan 13:38), czy trzy razy, zanim kogut zapiał dwa razy (Mk 14:30, 72)?

(Kategoria: odkrycie wcześniejszych rękopisów)

Oskarżenie to polega na tym, że Jezus mówi do Piotra: „Zanim kogut zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz” (Jan 13:38), a także „Zaprawdę powiadam ci, że dziś, tej nocy, zanim kogut dwa razy zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz” (Mk 14:30). Ten problem może dotyczyć przechowania rękopisów.

Mateusza 26:34 „Zaprawdę powiadam ci, że tej nocy, zanim kogut zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz.”

Łukasza 22:34 „On rzekł: Mówię ci, Piotrze, nim zapieje dziś kogut, trzy razy się wyprzesz, że mnie znasz”

Jana 13:38 „Zanim kogut zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz”

Marek jest więc tym odmiennym. Jest to prawdopodobnie spowodowane tym, że „dwa razy” jest późniejszym dodatkiem do oryginalnej Ewangelii z jakiegoś nieznanego powodu. Niektóre wczesne rękopisy Marka nie zawierają słów „drugi raz” i „dwa razy” w 14:72, ani słowa „dwa razy” w 14:30 lub koguta piejącego po raz pierwszy w wersecie 14:68, jak w Tłumaczenie króla Jakuba. Dlatego też błędny dodatek jest dostrzegany przez jasność posiadania 4 relacji z wydarzenia i wielu wczesnych rękopisów Ewangelii Marka.

49. Jezus niósł (Jan 19:17) czy nie (Mt 27:31-32) swój własny krzyż?

(Kategoria: źle przeczytałem tekst)

Jana 19:17 stwierdza, że ​​wyszedł niosąc swój krzyż na miejsce wzgórza czaszki. Mateusz 27:31,32 mówi nam że został wyprowadzony na ukrzyżowanie i że dopiero gdy szli na Golgotę, Szymon został zmuszony do niesienia krzyża.

Marek 15:20,21 zgadza się z Mateuszem i podaje nam dodatkowe informacje, że Jezus zaczął od wnętrza pałacu (Praetorium). Gdy Szymon wracał z pola swojego Ojca, przechodził obok. Oznacza to, że Jezus niósł swój krzyż na pewną odległość, z pałacu na ulicę. Osłabiony po chłostach i torturach prawdopodobnie albo upadł pod ciężarem krzyża, albo szedł bardzo wolno. W każdym razie żołnierze zmusili Szymona do niesienia za niego krzyża. Łukasz 23:26 zgadza się, stwierdzając że Szymon został pochwycony, gdy wyprowadzali Jezusa.

W ten sposób znika sprzeczność. Jezus zaczął nieść krzyż, a Szymon przejął go w pewnym momencie podróży.

50. Czy Jezus umarł przed (Mt 27:50-51; Mk 15:37-38), czy po (Łk 23:45-46) rozdarcie zasłony świątyni?

(Kategoria: źle przeczytałem tekst)

Po przeczytaniu trzech fragmentów: Mateusza 27:50-51, Marka 15:37-38 i Łukasza 23:45-46, nie jest jasne, gdzie są widoczne sprzeczności, na które wskazał Szabbir. Wszystkie trzy fragmenty wskazują na to, że w chwili śmierci Jezusa rozdarła się kurtyna w świątyni. Nie ma sensu argumentować, że skoro zarówno Mateusz, jak i Marek wspominają o wydarzeniu śmierci Chrystusa przed wspomnieniem o rozerwaniu zasłony, podczas gdy Łukasz wspomina o tym w odwrotnej kolejności, są one zatem sprzeczne. Mateusz stwierdza, że ​​te dwa wydarzenia miały miejsce w tym samym momencie, a pozostałe dwa fragmenty nigdzie temu nie zaprzeczają.

Wszyscy zgadzają się, że te dwa wydarzenia miały miejsce jednocześnie z bardzo dobrego powodu; bo zasłona była jako bariera między Bogiem a człowiekiem. Jej zniszczenie zbiega się ze śmiercią Mesjasza, dzięki czemu człowiek po raz pierwszy od czasu wygnania Adama z Bożej obecności w ogrodzie Eden ma szansę na ponowne zjednoczenie się z Nim.

Ciąg dalszy już wkrótce. Może Cie zainteresować:

Oczywisty błąd i sprzeczność w Koranie

O sprzecznościach w Koranie będzie jeszcze bardzo wiele. Tłumaczenie Marek_

 

Mahomet i zabójstwo Ka`b bina al-Ashrafa

Mahomet i zabójstwo Ka`b bina al-Ashrafa

 

Mahomet i zabójstwo bin-Ka`ba.

Podczas gdy Mahomet mieszkał w Medynie, wzrastał w siłę. Było wielu Żydów, którzy mu się sprzeciwiali. Mahomet poprosił kilku swoich zwolenników o zamordowanie pewnej liczby tych Żydów. Jednym z nich był Ka`b bin al-Ashraf. 

Wstęp

W Jathrib Mahomet zaczął spotykać się z sprzeciwem żyjących w pobliżu plemion żydowskich. W większości odrzucali jego przesłanie i islam. Żydzi mieli kilka traktatów z Mahometem, ale to nie znaczyło, że byli w dobrych stosunkach. Jeden z Żydów, Ka`b bin al-Ashraf, głośno poparł Mekkańczyków (Kuraszyszy) przeciwko Mahometowi. Dał do zrozumienia, że ​​wierzy iż Mahomet był fałszywym prorokiem.

Zauważ, że podaję dużo szczegółów; Chcę przytoczyć referencje w całości, aby nadać odpowiedni kontekst. Przytaczam również źródła, ponieważ są napisane w języku angielskim. Niektóre słowa są tajemnicze, ale chcę przedstawić je tak, jak zostały przetłumaczone na angielski.

Ka`b był Żydem. Nienawidził Mahometa. Ka`b nigdy nie podniósł broni przeciwko Mahometowi ani żadnemu muzułmaninowi, tylko wyraził swoją opinię przeciwko Mahometowi i wymyślił kilka niesmacznych wierszy o muzułmańskich kobietach. Mahomet widział w nim zagrożenie i dlatego kazał go zamordować w nocy.

Żydzi wokół Medyny nie byli pod rządami Mahometa; zawarli tylko traktat z muzułmanami. Mahomet nie miał prawa zamordować Ka`ba, po prostu uznał iż należy pozbyć się człowieka, który go nienawidził.

Popełnienie takich zbrodni przez szefa mafii jest zrozumiałe, ale niezrozumiałe dla człowieka który twierdzi, że jest prorokiem sprawiedliwego Boga. Który sugeruje, że wolą Bożą jest popełnienie morderstwa. Dawid, król Izraela, również kazał zabić człowieka – Uriasza, ale Dawid nigdy nie powiedział, że taka była wola Boża, w dodatku skonfrontowany ze swoim grzechem, Dawid pokutował. Mahomet nigdy nie pokutował za swoje zbrodnie.

SZCZEGÓŁY MORDERSTWO KA`B AL-ASHRAF

Rozdział: Zabicie Ka’ba bin Al-Aszrafa(15)باب قَتْلُ كَعْبِ بْنِ الأَشْرَفِ Opowiedział Jabir bin `Abdullah:

Wysłannik Allaha (ﷺ) powiedział: „Kto chce zabić Ka`b bin Al-Aszrafa, który skrzywdził Allaha i Jego Apostoła?” Na to Muhammad bin Maslama wstał, mówiąc: „O Wysłanniku Allaha (ﷺ)! Czy chciałbyś, żebym go zabił?” Prorok (ﷺ) powiedział: „Tak”, Muhammad bin Maslama powiedział: „Więc pozwól mi powiedzieć (fałszywą) rzecz (tj. oszukać Ka`b). Prorok (ﷺ) powiedział: „Możesz to powiedzieć. ” Wtedy Muhammad bin Maslama udał się do Ka`b i powiedział: „Ten człowiek (tj. Muhammad żąda od nas Sadaqa (tj. Zakat) i nas niepokoił, a ja przyszedłem pożyczyć coś od ciebie.” W związku z tym Ka`b powiedział: „Na Allaha, zmęczysz się nim!” … … Kiedy Mahomet mocno go uchwycił, powiedział (do swoich towarzyszy): „Dostań się do niego!” Więc zabili go i poszli do Proroka (ﷺ) i poinformowali go. (Abu Rafi`) został zabity po Ka`b bin Al-Ashraf.” Sahih al-Bukhari 4037

Zwróć uwagę, że:

  1. Mahomet chciał, aby ten człowiek został zabity, ponieważ „zranił Allaha i Jego apostoła!” Jak więc człowiek krzywdzi Allaha?
  2. Mahomet wynajął kogoś innego do jego brudnej roboty. Mahomet nie brał udziału w zabijaniu człowieka, który krzywdził Allaha i siebie samego.
  3. Mahomet pozwolił Maslamie kłamać, aby wyciągnąć Ka`ba z jego domu.

Tłem jego morderstwa jest to, że po bitwie pod Badr Ka`b bin al-Ashraf był przerażony zwycięstwem Mahometa i śmiercią niektórych przywódców arabskich. Zacznę od cytatu Ka`ba wyrażającego jego zaskoczenie zwycięstwem muzułmanów.

Teraz przyjrzymy się innym źródłom, które odnoszą się do tego wydarzenia. Przytoczmy, Życie Mahometa I. Ishaq strona 365 czytamy:

„Czy to prawda? Czy Mahomet rzeczywiście zabił tych, o których wspominają ci dwaj mężczyźni? To są arystokraci Arabowie i królowie; na Boga, jeśli Mahomet zabił tych ludzi, lepiej było być martwym niż żywym”.

Kiedy wróg Boga upewnił się, że wieści są prawdziwe, opuścił miasto i udał się do Mekki, aby zamieszkać z al-Muttalibem, który był żonaty z Atiką. Przyjęła go i gościnnie go gościła. Zaczął narzekać na apostoła i recytować wersety, w których opłakiwał Kurejszytów, którzy zostali wrzuceni do dołu po tym, jak zostali zabici w Badr.

Źródło wymienia teraz niektóre stwierdzenia wypowiedziane przez Ka`b. narracja toczy się dalej:

Następnie skomponował miłosne wiersze o obraźliwym charakterze o muzułmańskich kobietach. Apostoł powiedział – zgodnie z tym, co powiedział mi Abdullah Burda: „Kto uwolni mnie od Ibnu’l-Ashrafa?” Maslama powiedział: „Zajmę się nim za ciebie, apostołu Boży, zabiję go”. Powiedział: „Zrób to, jeśli możesz”. Więc Maslama wrócił i czekał trzy dni bez jedzenia i picia, z wyjątkiem tego, co było absolutnie konieczne. Kiedy apostołowi o tym powiedziano, wezwał go i zapytał, dlaczego zrezygnował z jedzenia i picia. Odpowiedział, że dał mu zobowiązanie i nie wiedział, czy zdoła je spełnić. Apostoł powiedział: „Wszystko, co ci spoczywa, to to, żebyś próbował”. Powiedział: „Apostole Boży, będziemy musieli kłamać”. On odpowiedział: „Mów, co chcesz, bo jesteś wolny w tej sprawie”…

… Tymczasem wróg Boży zrobił taki hałas, że każdy fort wokół nas świecił światłem. Wbiłem go w dolną część Harith został ranny w głowę lub stopę, a jeden z naszych mieczy przebił go. odszedł, mijając Umajję, potem Qurayza, a potem oba, aż wspięliśmy się na Harrę Urayd. Nasz przyjaciel Harith pozostał w tyle, osłabiony utratą krwi, więc czekaliśmy na niego przez jakiś czas, aż się pojawił, podążając za nim. nasze ślady. Zanieśliśmy go i zabraliśmy do apostoła OT pod koniec nocy. Pozdrowiliśmy go, gdy stał modląc się, a on wyszedł do nas i powiedzieliśmy mu, że zabiliśmy Bożego wroga. Splunął na rany naszego towarzysza i obaj wróciliśmy do naszych rodzin.Nasz atak na wroga Bożego Apostoła wywołał postrach wśród Żydów, a i nie było w Medynie Żyda, który by się nie bał o swoje życie.

bn Sa’d dodaje kolejną interesującą ciekawostkę dotyczącą tej historii. Z Ibn Sa’d, tom 1, strona 37:

Potem odcięli mu głowę i zabrali ze sobą. … rzucili mu głowę [przed Mahometem]. On (prorok) chwalił Allaha, że został zabity.

Jak widać praktykują odcinanie głów do dziś

 

Zwróć uwagę, co naprawdę się tutaj wydarzyło. Ka`b zachęcał wrogów Mahometa i ułożył kilka wierszy o muzułmańskich kobietach. Mahometowi się to nie podobało i kazał go zamordować. Po zabiciu Ka`ba ścinają mu głowę i przynoszą jego głowę Mahometowi. Kiedy Mahomet widzi jego głowę, chwali Boga za zabicie Ka`b!

PYTANIA

  1. Co to mówi o społeczeństwie, to znaczy że człowiek może zamordować kogoś, kto tylko głośno mu się sprzeciwia?
  2. Czy Mahomet przestrzegał traktatu, który podpisał z Żydami?
  3. Co to mówi o prawdziwym prawie? Jeśli Ka`b był prawdziwym przestępcą, czy Mahomet nie mógłby postępować z nim zgodnie z miejscowym prawem lub traktatem, który podpisał z Żydami?
  4. Jakie są konsekwencje dla społeczeństwa islamskiego? W efekcie czy muzułmanie mogą mordować w nocy tych, którzy się im sprzeciwiają lub islamowi? W tym czasie państwo islamskie nie panowało nad całą Medyną.
  5. Co to mówi o prawdziwym charakterze Mahometa?

WNIOSEK

W sumie widzimy, że ma miejsce morderstwo z zimną krwią. Mahomet wziął sprawy w swoje ręce i zamordował człowieka, który werbalnie mu się sprzeciwił. To było brutalne morderstwo. Przyjaciele oszukali mężczyznę, który wyszedł im z pomocą. Kiedy znaleźli sposobność zamordowali go.

Inne ciekawe islamskie rozrywki

Po raz kolejny, kiedy Mahomet stanął przed wyzwaniem, poradził sobie z nim w brutalny sposób. Kiedy mieszkał w Mekce przed ucieczką do Medyny, Mahomet był słaby i nie był w stanie użyć siły, by zaspokoić swoje pragnienia. Ale gdy zdobył władzę, wykorzystał ją dla własnej korzyści, aby spełnić swoje pragnienia. Stał się dla siebie prawem.

To nie jest dzieło ani działania prawdziwego proroka.

Źródło

Tłumaczenie Marek_P – Może Cię zainteresować:

MAHOMET I ŚMIERĆ KOBIETY ASMA BINT MARWAN

MAHOMET I MORDERSTWO ABU AFAKA

 

Papież Franciszek NISZCZY ISLAM

Papież Franciszek NISZCZY ISLAM

 

Papież Franciszek NISZCZY Koran za promowanie domowej przemocy!

David Wood

Nareszcie odezwał się Papież Franciszek, kiedy wydawało się że całą swoja kadencje spędzi na chronieniu najbardziej oczywistego fałszywego, samozwańczego proroka w historii, w końcu zrzucił taką bombę na fundament islamu!!!

Pozwólcie że przetłumaczę wam jego ostatni „tweet”:

Papież Franciszek [oficjalne konto papieża]

Wszystkie formy złego traktowania przez które wiele kobiet cierpi, są aktami tchórzostwa i ludzkiej degeneracji. Nie możemy odwrócić głowy od tego problemu. Kobiety które są ofiarami przemocy muszą być chronione przez społeczeństwo.


Czyli „Wszystkie formy złego traktowania przez które wiele kobiet cierpi” jak np. bicie ich aż do posłuszeństwa w imię Allaha „są aktami tchórzostwa i ludzkiej degeneracji”. Ale najbardziej zaufane islamskie źródła promują bicie żon do posłuszeństwa. Co powinniśmy zrobić Papieżu Franciszku? Czy powinniśmy odwrócić głowę i udawać że nic nie widzimy? Po to żeby nie ranić uczuć innych, kiedy mówimy o ich religii.

NIE !!!

Posłuchajmy Papieża: „Nie możemy odwrócić głowy od tego problemu. Kobiety które są ofiarami przemocy muszą być chronione przez społeczeństwo.” 

Tak więc kobiety które są ofiarami nauk Allaha i Mahometa muszą być chronione przez Ciebie, Mnie i wszystkich bez wyjątku! Tak mówi Papież! Nie chciałem nic pisać o biciu kobiet w islamie, ponieważ nie lubię robić zamieszania. Ale kiedy Papież Franciszek każe nam chronić kobiety, kim jestem żeby go nie posłuchać? Poczytajmy jeden z wielu wersów Koranu, czyli rzekomych słów Allaha, tych słów które potępił papież: 

Mężczyźni stoją nad kobietami ze względu na to, że Bóg dał wyższość jednym nad drugimi, i ze względu na to, że oni rozdają ze swojego majątku. Przeto cnotliwe kobiety są pokorne i zachowują w skrytości to, co zachował Bóg. I napominajcie te, których nieposłuszeństwa się boiciepozostawiajcie je w łożach i bijcie je! A jeśli są wam posłuszne, to starajcie się nie stosować do nich przymusu. Zaprawdę, Bóg jest wzniosły, wielki! 4:34 Józef Bielawski

Zwróć jednak uwagę na jeden istotny szczegół, który może łatwo umknąć jeśli się nie przyjrzymy dobrze. Zwróć uwagę na:„których nieposłuszeństwa się boicie”, oznacza to że żona wcale nie musi nic zrobić złego co by usprawiedliwiało bicie. Wystarczy że mężczyzna ma podejrzenie lub obawę o nieposłuszeństwo i już ma pretekst do tego żeby pobić żonę! Do dziś w islamskich społecznościach nauki Allaha i Mahometa są fatalne w skutkach.

Ktoś może zapytać ale dlaczego Allah zesłał taki wers swojemu prorokowi? Wersy Koranu są zsyłane w odpowiedzi na sytuację w jakiej znajdował się Mahomet. Więc jakie było tło tego wydarzenia, co właściwie się stało?

(Mężczyźni kierują kobietami…) [4:34]. Powiedział Muqatil: „Ten werset (Mężczyźni są odpowiedzialni za kobiety…) został ujawniony o Sa’d ibn al-Rabi’, który był jednym z przywódców Pomocników (nuqaba’) i jego żonie Habibah bint Zayd ibn Abi Zuhayr , z których obaj od Pomocników. Zdarzyło się, że Sa’d uderzył swoją żonę w twarz, ponieważ zbuntowała się przeciwko niemu. Potem jej ojciec poszedł z nią, aby zobaczyć Proroka, Allah pobłogosław mu i daj mu pokój. Powiedział mu: „Dałem mu za żonę córkę, a on ją spoliczkował”. Prorok, Allah pobłogosław mu i obdarz go pokojem, powiedział: „Niech zemści się na swoim mężu”. Kiedy wyszła ze swoim ojcem, by dokonać odwetu, Prorok, Allah pobłogosławił go i obdarzył go pokojem, wezwał ich i powiedział: „Wracaj; Gabriel przyszedł do mnie”, a Allah, wywyższony, objawił ten werset. Wysłannik Allaha, Allah pobłogosław go i obdarz go pokojem, powiedział: „Chcieliśmy czegoś, podczas gdy Allah chciał czegoś innego, a to, czego Allah chce, jest dobre”. Odwet został wówczas zawieszony”. Sa’id ibn Muhammad ibn Ahmad al-Zahid poinformował nas > Zahir ibn Ahmad > Ahmad ibn al-Husayn ibn Junayd > Ziyad ibn Ayyub > Hushaym > Yunus ibn al-Hasan, który zgłosił, że mężczyzna spoliczkował żonę, a ona poskarżyła się na niego u Proroka, Allah pobłogosław mu i obdarz go pokojem. Jej rodzina, która z nią poszła, powiedziała: „O Wysłanniku Allaha! Taki a taki spoliczkował naszą dziewczynę”. Prorok, Allah pobłogosław mu i obdarz go pokojem, powtarzał: „Odwet! Odwet! I nie ma innego sądu do wydania”. Ale wtedy ten werset (Mężczyźni są odpowiedzialni za kobiety…) został ujawniony i Prorok Allah pobłogosław go i obdarzyj go pokojem, powiedział: „Chcieliśmy czegoś, a Allah chciał czegoś innego”. Abu Bakr al-Harithi poinformował nas> Abu’l-Shaykh al-Hafiz> Abu Yahya al-Razi> Sahl al-‘Askari> ‘Ali ibn Hashim> Isma’il> al-Hasan, który powiedział: werset o odwecie został ujawniony wśród muzułmanów, mężczyzna uderzył swoją żonę. Poszła do Proroka, Allah go pobłogosław i daj mu spokój i powiedziała: „Mój mąż mnie spoliczkował i chcę odwetu”. Powiedział więc: „Niech nastąpi odwet”. Ponieważ wciąż miał z nią do czynienia, Allah jest On wywyższony, objawił (Mężczyźni są odpowiedzialni za kobiety, ponieważ Allah uczynił jedną z nich, by przewyższała drugą…). Na co Prorok, Allah pobłogosławił go i obdarzył go pokojem, powiedział: „Chcieliśmy czegoś, a mój Pan chciał czegoś innego. Człowieku, weź swoją żonę za rękę”. Tafsir Asbab Al-Nuzul by Al-Wahidi

Zwróć szczególną uwagę na fakt, że ten komentarz wyraźnie mówi, że wers 4:34 został „zesłany” aby usprawiedliwić i pozwolić mężczyznom bić żony po twarzy. Obala to twierdzenie, że islam zabrania mężczyźnie ciężkiego bicia żony, zwłaszcza w jej twarz. Nawet zięć i pierwszy kuzyn Mahometa, Ali ibn Abu Talib, nie wahał się bić kobiet. Zwróć uwagę, jak potraktował niewolnicę Aishy:

„Jeśli chodzi o Aligo to powiedział „Kobiet jest mnóstwo i możesz łatwo zmienić jedną na drugą. Zapytaj niewolnicę, bo powie ci prawdę”. Apostoł zawołał więc Burayrę, by ją zapytać „Ali więc stał i dotkliwie ją pobił, mówiąc: „Powiedz apostołowi prawdę”, na co ona odpowiedziała: „Znam ją tylko dobrze… The Life Of Muhammad, by Ibn Ishaq

Odnotuj: Ali nie tylko stłukł te kobietę, ale także wierzył, że można je zużyć i łatwo wymienić! Inny dzihadysta Abu Jahm był nawet znany z tego, że był wybitnym damskim bokserem!

Wysłannik Allaha (ﷺ) powiedział do mnie: Kiedy skończy się twój okres ‘Iddy, poinformuj mnie. Więc go poinformowałem. (W tym czasie) Mu’awiya, Abu Jahm i Usama ur. Zaid złożył jej propozycję małżeństwa. Wysłannik Allaha (ﷺ) powiedział: Jeśli chodzi o Mu’awiya, jest on biednym człowiekiem bez żadnego majątku. Jeśli chodzi o Abu Jahma, potrafi on świetnie bić kobiety, ale Usama ur. Zaid… Wskazała ręką (że nie pochwala pomysłu poślubienia) Usamę. Ale Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) powiedział: „Posłuszeństwo Allahowi i posłuszeństwo Jego Posłańcowi jest dla ciebie lepsze”. Powiedziała: Wyszłam za niego i stałam się obiektem zazdrości. Sahih Muslim 1480p

…Następnie Apostoł Allaha (ﷺ) powiedział: Mu’awiya jest biedny iw złym stanie, a Abu’l-Jahm jest bardzo szorstki w stosunku do kobiet (albo bije kobiety, itp.), powinieneś wziąć Usama b. Zaid (jako twój mąż). Sahih Muslim 1480q

…Wysłannik Allaha powiedział: „Jeśli chodzi o Muawiyah, to jest on biednym człowiekiem, który nie ma pieniędzy. Podobnie jak z Abu Jahm jest mężczyzną, który nałogowo bije kobiety. Ale Usama (jest dobry)….Sunan Ibn Majah 1869

Zamiast upominać Abu Jahma za bicie kobiet i bycie wobec nich surowym, Mahomet po prostu wspomina te negatywne cechy, aby odwieść Fatimę od poślubienia go! Jestem ciekaw co papież Franciszek powie o kolejnym przykładzie bicia kobiet przez naśladowców fałszywego proroka Mahometa:

Rozdział: Zielone ubrania(23)باب ثِيَابِ الْخُضْرِ Opowiadane `Ikrima:

Rifa`a rozwiódł się z żoną, po czym `AbdurRahman bin Az-Zubair Al-Qurazi poślubił ją. `Aisha powiedziała, że ​​ta kobieta (przyszła), nosząc zieloną zasłonę(i poskarżyła się jej (Aisha) na męża i pokazała jej zieloną plamę na skórze spowodowaną biciem). Kobiety miały w zwyczaju wspierać się nawzajem, więc kiedy przybył Wysłannik Allaha (ﷺ), `Aisza powiedziała: „Nie widziałam żadnej kobiety tak cierpiącej, jak kobiety wierzące. Spójrz! Jej skóra jest bardziej zielona niż jej ubrania!” Kiedy `AbdurRahman dowiedział się, że jego żona poszła do Proroka, przyszedł z dwoma synami z innej żony. Powiedziała: „Na Allaha! Nie zrobiłam mu nic złego, ale on jest bezsilny i jest dla mnie równie bezużyteczny jak ten”, trzymając i pokazując frędzle swojej szaty, Abdur-Rahman powiedział: „Na Allaha, Wysłanniku Allaha (ﷺ)! Kłamie! Jestem bardzo silny i mogę ją zadowolić, ale ona jest nieposłuszna i chce wrócić do Rifa`a.” Wysłannik Allaha (ﷺ) powiedział jej: „Jeśli masz taki zamiar, to wiedz, że ponowne małżeństwo z Rifa`ą jest niezgodne z prawem, chyba że `Abdur-Rahman odbył z tobą stosunek seksualny”. Wtedy Prorok (ﷺ) zobaczył dwóch chłopców z `Abdur-Rahmanem i zapytał (go): „Czy to są twoi synowie?” Na to `AbdurRahman powiedział: „Tak”. Prorok (ﷺ) powiedział: „Twierdzisz to, co twierdzisz (tzn. że jest bezsilny)? Ale na Allaha, ci chłopcy przypominają go, tak jak wrona przypomina wronę.”  Sahih al-Bukhari 5825

Czyli pewna kobieta przyszła się poskarżyć do Aishy, małoletniej żony Mahometa z powodu bicia ją przez męża. Proszę zwrócić uwagę na „zieloną zasłone”, kobieta ta przyszła do Aishy z twarzą zasłoniętą zielonym welonem. Skarży się że została pobita i Asha mówi:„Kobiety miały w zwyczaju wspierać się nawzajem”, dlaczego kobiety wspierały się nawzajem przed ich mężami. Skoro ich mężowie uczyli się islamu bezpośrednio od Mahometa! Czy to nie powinni być najlepsi mężowie pod słońcem? Nie, zgodnie z zeznaniem dziewczynki i żony Mahometa, Aishy! Która nam mówi:„Nie widziałam żadnej kobiety tak cierpiącej, jak kobiety wierzące”. Według Aishy, która jest w islamie uznawana za „Matkę Wiernych” i której zajęciem było zeskrobywanie spermy z ubrań Mahometa!:

Rozdział: Płukanie nasienia wodą i wycieranie (kiedy jest suche) oraz wypłukiwanie tego, co wychodzi z kobiet (tj. wydzieliny)(64)باب غَسْلِ الْمَنِيِّ وَفَرْكِهِ وَغَسْلِ مَا يُصِيبُ مِنَ الْمَرْأَةِ

Opowiadana `Aisha: Spłukiwałam ślady Janaby (nasienie) z ubrań Proroka (ﷺ), a on chodził na modlitwy, gdy jeszcze były na nim ślady wody (plamy wodne były nadal widoczne). Sahih al-Bukhari 229

Według tej Aishy, islamskie kobiety były traktowane gorzej niż poganki. Aisha nam mówi:„zieloną plamę na skórze spowodowaną biciem”, czyli ten gość tak bił swoją żonę że jej skóra zrobiła się zielona, ja tego nie powiedziałem tylko Aisha!

Wtedy oprawca, Abdur-Rahman przyszedł z dwoma swoimi synami, którzy jak się za chwile okaże są świadkami 1 i 2. Teraz przed Mahometem pobita do zieloności kobieta mówi:„Na Allaha! Nie zrobiłam mu nic złego, ale on jest bezsilny i jest dla mnie równie bezużyteczny jak ten”, trzymając i pokazując frędzle swojej szaty”, obwisły frendzel ma sugerować obwisłego wiadomo co, gdyby ktoś nie wiedział. Teraz wszyscy już powinni dostrzec taktykę Abdur-Rahmana, który przeciwko zarzutowi pobitej żony ma ze sobą 2 synów z innej żony. Teraz następuje obrona Abdur-Rahmana kiedy mówi:„Na Allaha, Wysłanniku Allaha (ﷺ)! Kłamie! Jestem bardzo silny i mogę ją zadowolić, ale ona jest nieposłuszna i chce wrócić do Rifa`a.”, Raifa to jak widać poprzedni mąż pobitej do zielona nieszczęśnicy. Jednak teraz robi się ciekawie, gdyż Abdur-Rahman powiedział że była ona „nieposłuszna” jak zgodnie z Koranem 4:34 mężczyźni powinni traktować nieposłuszne żony?:„I napominajcie te, których nieposłuszeństwa się boiciepozostawiajcie je w łożach i bijcie je!”.

Tak więc pobita żona twierdzi że Abdur jest impotentem a On twierdzi że nie jest i że Ona tylko chce wrócić do swojego poprzedniego męża. Robi się ciekawie, gdyż teraz ktoś tu musi kłamać i na nieszczęście dla pobitej kobiety tą sprawą zajmie się pokryty spermą Sherlock Holmes z 7 wieku, czyli wielki prorok Mahomet! Wielki prorok mówi:„Jeśli masz taki zamiar, to wiedz, że ponowne małżeństwo z Rifa`ą jest niezgodne z prawem, chyba że `Abdur-Rahman odbył z tobą stosunek seksualny”, to poważny problem dla tej nieszczęsnej kobiety. Zgodnie z islamem prawem jeśli mężczyzna rozwiedzie się z kobietą i inny mężczyzna ją poślubi, ta kobieta nie może rozwieść się ze swoim nowym mężem i wrócić do swojego poprzedniego męża dopóki nowy mąż nie współżyje z nią seksualnie! Dla tych którzy to słyszą pierwszy raz może się to wydać szalone ale taki jest islam. Jednak pobita do zielona kobieta twierdzi że jej nowy mąż to impotent, czyli nie może mieć z nim seksu a to oznacza że nigdy nie wróci do swojego poprzedniego męża. Tak oto utknęła z facetem który lubi ją bić na kwaśne jabłko do końca życia.

Wtedy nasz Sherlock Holmes dostrzegł 2 chłopców i mówi:„Czy to są twoi synowie?” Na to `AbdurRahman powiedział: „Tak”. Prorok (ﷺ) powiedział: „Twierdzisz to, co twierdzisz (tzn. że jest bezsilny)? Ale na Allaha, ci chłopcy przypominają go, tak jak wrona przypomina wronę”. Czyli wrona przypomina wrone, innymi słowami kobieta kłamie i już sprawa zamknięta, nasz Sherlock Holmes rozwikłał ją w rekordowym czasie. Wstydź się kobieto za to że kłamiesz o swoim mężu!

Odnotuj jednak że Mahomet czyli Sherlock Holmes zakłada że mimo tego iż Abdur nie był impotentem wiele lat temu, gdyż ma 2 synów. Z czasem nigdy nie mógł zostać impotentem a to idiotyzm, oczywiście z upływem czasu można zostać impotentem. Tak naprawdę jeśli odrzucimy idiotyzm Mahometa, zostajemy z Jej słowem przeciw Jego. Tak więc prał ją aż do zieloności, żeby dać jej lekcję na temat marudzenia. Jaka na to wszystko była odpowiedź Mahometa? Wstydź się kobieto że kłamiesz na temat swojego męża, zasługujesz na każde bicie jakie dostajesz! Nic więc dziwnego że nawet Aisha, małoletnia żona Mahometa mówi, że nawet poganki tak nie cierpią jak islamistki. 

Tak więc bicie i znęcanie się nad żonami jest perfekcyjnie akceptowane w islamie. Allah tak nakazuje, Mahomet tak nakazuje. Możemy chcieć patrzeć w inną stronę, gdyż nie chcemy ranić uczuć innych, gdy mówimy o ich religii. Papież Franciszek twierdzi że islamskie bicie i znęcanie się nad żonami, to degradacja dla całej ludzkości. I że społeczeństwo ma obowiązek chronić kobiety przed naukami Mahometa. Wiecie co? Papież Franciszek ma rację!!

Źródło

Acts17Apologetics

Tłumaczenie Marek_P

Mahomet i Aisha

Mahomet widzi kobietę

Mahomet, islam i gwałcenie kobiet

Mahomet, islam i gwałcenie kobiet

 

Niewolnice jako własność seksualna w Koranie

James M. Arlandson

Czy przyłączyłbyś się do religii, która pozwalałaby mężczyznom uprawiać seks ze swoimi niewolnicami podczas ich zniewolenia.  Czy przyłączyłbyś się do religii, gdyby ta religia skodyfikowała ten akt w swojej świętej księdze?

Wiele osób na Zachodzie (i gdzie indziej), które przechodzą na islam, to kobiety. Właśnie dostałem e-mail od muzułmanki, która powiedziała, że przeszła na islam dwa lata temu. Czy kobiety by tak robiły, gdyby wiedziały o tym że Allah kodyfikuje gwałt? Rozsądne kobiety powinny zatrzymać się i pomyśleć jeszcze raz, zanim podejmą ten poważny krok (ale odwracalny, choć w wielu krajach islamskich karany śmiercią).

Islam sięga głębiej niż tylko łagodne Pięć Filarów. W świętych tekstach kryje się wiele nieprzyjemnych prawd. Celem tego artykułu jest ujawnienie jeszcze jednej z tych prawd, aby ludzie mogli podejmować w pełni świadome decyzje na podstawie wszystkich faktów.

Czy prawdziwy Bóg natchnie następne wersety sześćset lat po tym, jak Jezus wskazał nam lepszą drogę?

[Dodane od tłumacza] Zanim zaczniemy wyjaśnijmy definicję gwałtu: 

Art.  197.  [Zgwałcenie i wymuszenie czynności seksualnej]

§  1.  Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. Źródło

Kiedy będziemy przytaczać islamskie teksty i będziecie czytać o uprawianiu seksu z niewolnicami czy jeńcami, należy się zastanowić nad tymi terminami. Ktoś może zapytać jak to jest wogóle możliwe? Czy niewolnice wśród jeńców robią takie rzeczy? 

Należy pamiętać że nie mówimy tutaj o seksie tylko o gwałcie. Chyba że ktoś chce postulować że jakiekolwiek kobiety dobrowolnie by współżyły z oprawcami którzy wyrżnęli ich mężów i dzieci. Czyli tak zwane „uprawianie seksu” jest w tekście który nam przetłumaczono, zawsze należy pamiętać co się za tym kryje!

Seks z niewolnicami w czasach pokoju

Sura (rozdział) 23 została ujawniona podczas życia Mahometa w Mekce przed jego Hidżra lub emigracją z jego rodzinnego miasta do Medyny w roku 622. We wczesnych latach swojej służby nigdy nie prowadził z nikim wojny, więc były to czasy pokoju, chociaż cierpiał z powodu prześladowań. 

Koran w Surze 23:5-6 mówi:

Którzy zachowują wstrzemięźliwość, Z wyjątkiem swoich żon i tego, czym zawładnęła ich prawica, bo wtedy nie będą ganieni. 23:5-6 Józef Bielawski

[Dodane od tłumacza] Kluczowe słowa to „i tego, czym zawładnęła ich prawica”. Zawładnięcie prawą ręką oznacza że ktoś ma nad tym czymś władzę, czyli jest jego własnością. Można zawładnąć nad przedmiotami, towarami, zwierzętami lub ludźmi, artykuł odnosi się do niewolnic schwytanych na wojnie.

Maududi (zm. 1979) jest bardzo szanowanym komentatorem Koranu i interpretuje proste znaczenie klauzuli, mówiąc że seks z niewolnicami jest zgodny z prawem.

Maududi pisze:

Dwie kategorie kobiet zostały wyłączone z generalnego nakazu pilnowania części intymnych: (a) żony, (b) kobiety będące legalnie we własnym posiadaniu, czyli niewolnice. Tak więc werset ten jasno określa prawo, zgodnie z którym wolno mieć stosunek seksualny z niewolnicą jak z żoną, przy czym podstawą jest posiadanie, a nie małżeństwo. Gdyby warunkiem było małżeństwo, niewolnica również zostałaby zaliczona do żon i nie było potrzeby wymieniania ich osobno.

Głównym punktem tego rozdziału, który Maududi przeocza lub odmawia krytyki, jest to że sam Mahomet popiera nie tylko całą instytucję niewolnictwa, ale także seks między właścicielami i ich niewolnicami w ramach tej instytucji. Ale jak on i pobożni muzułmanie mogą krytykować swojego proroka. Muzułmanie muszą to jednak zrobić, jeśli myślą jasno i krytycznie oraz dla dobra ludzkości.

Należy zauważyć, że Sura 70:29-30, również objawiona w Mekce, używa prawie identycznych słów jak Sura 23:5-6. Mężczyźni muszą chronić swoje intymne części przed wszystkimi poza żonami i niewolnicami, co oznacza, że mężczyźni mogą uprawiać seks z obiema „kategoriami” (słowo Maududiego).

Seks z niewolnicami w czasie wojny

Teraz Mahomet wyemigrował z Mekki do Medyny. Zanim Sura 4 została ujawniona, gdzie znajduje się nasz następny werset Koranu, stoczył wiele wojen i potyczek. Na przykład walczy z mieszkańcami Mekki w bitwie pod Badr w 624 rne i ponownie w bitwie pod Uhud w 625 rne. Wypędza również żydowskie plemiona Qaynuqa w 624 rne i Nadir w 625 rne. Przenosi politykę seksu między właścicielami i ich niewolnicami do swojego nowego miasta, Medyny, z dodatkowym akcentem. Mianowicie zniewala kobiety z jeńców wojennych i pozwalania swoim żołnierzom na uprawianie z nimi seksu.

Koran w Surze 4:24 mówi:

A także kobiety chronione muhsana, oprócz tych, którymi zawładnęły wasze prawice. Oto co przepisał wam Bóg! I dozwolone wam jest poszukiwać żon poza tymi, które zostały wymienione, i używajcie swojego majątku, biorąc je pod “ochronę”, a nie oddając się rozpuście. A żonom dajcie wynagrodzenie, albowiem doznaliście od nich przyjemności; to jest przepis prawny. Nie jest grzechem jeśli coś nawzajem uzgodniliście po dopełnieniu obowiązującego przepisu. Zaprawdę, Bóg jest wszechwiedzący, mądry! 4:24 Józef Bielawski

W ten sposób kobiety w niewoli są czasami zmuszane do poślubienia swoich muzułmańskich panów, niezależnie od ich stanu cywilnego. Oznacza to, że mistrzom wolno uprawiać seks ze zniewoloną własnością ludzką.

Maududi mówi w swoim komentarzu do wersetu, że muzułmańscy święci wojownicy mają prawo poślubiać kobiety z jeńców wojennych, nawet gdy ich mężowie jeszcze żyją. Ale co się stanie, jeśli mężowie zostaną schwytani ze swoimi żonami? Maududi powołuje się na szkołę prawa, która mówi że muzułmanie nie mogą się z nimi żenić, ale dwie inne szkoły twierdzą, że małżeństwo między mężami i żonami w niewoli zostało zerwane.

Ale dlaczego miałaby powstać debata na temat tego okrucieństwa? Odpowiedź jest oczywista dla tych, którzy rozumieją prostą sprawiedliwość. Nie powinno się uprawiać seksu między oprawcami a ich jeńcami. W rzeczywistości, w żadnych okolicznościach nie powinno się uprawiać seksu między jeńcami a ich muzułmańskim władcom.

Ta seksualna niesprawiedliwość jest karygodna, ale Allah tego chce – tak mówi Koran.

Jak można się było spodziewać, hadisy utrwalają tę inspirowaną Koranem niemoralność.

Hadisy to relacje o czynach i słowach Mahometa poza Koranem. Najbardziej wiarygodnym kolekcjonerem i redaktorem jest Bukhari (zm. 870).

Hadisy pokazują, że muzułmańscy dżihadyści rzeczywiście uprawiają seks z schwytanymi kobietami, niezależnie od tego, czy są zamężne, czy nie. 

Ali, kuzyn i zięć Mahometa, właśnie skończył relaksującą kąpiel…

Wyprawy Wojskowe prowadzone przez Proroka () (Al-Maghaazi) (61)Rozdział: Wysyłanie „Ali i Khalida رضي الله عنهما do Jemenu(61)باب بَعْثُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ وَخَالِدِ بْنِ الْوَلِيدِ ـ رضى الله عنه ال Opowiadana Buraida:

Prorok (ﷺ) wysłał `Ali do Khalida, aby sprowadził Khumusa (zdobycze), a ja nienawidziłem `Ali, a `Ali wziął kąpiel (po akcie seksualnym z niewolnicą z Khumus). Powiedziałem do Khalida: „Nie widzisz tego (tj. „Ali)?” Kiedy dotarliśmy do Proroka (ﷺ) wspomniałem mu o tym. Powiedział: „O Buraido! Czy nienawidzisz Aliego?” Powiedziałem tak.” Powiedział: „Nie nienawidz go, bo zasługuje na coś więcej niż to od Khumus”. Sahih al-Bukhari 4350

[Dodane od tłumacza] Pozwólcie że wyjaśnię o co chodzi w tej dziwnej historii. Ali, zięć Mahometa ma sprowadzić łupy wojenne do Mahometa. „Khumus” oznacza łupy wojenne przeznaczone dla proroka islamu zazwyczaj 1/5 tego co zrabowali jego dżihadyści. W skład łupów wchodzą przedmioty, towary oraz jeńcy i niewolnicy. Inny dżihadysta Buraida ma problem do Alego za to że ten współżył (zgwałcił) kobietę zanim Mahomet podzielił łupy i skarży się Mahometowi. Ten go jednak gani i mówi że mu się należy o wiele więcej z łupów…

„Czy nienawidzisz Aliego?” Powiedziałem tak.” Powiedział: „Nie nienawidz go, bo zasługuje na coś więcej niż to od Khumus

Mahomet uważa że niewolnice, które są częścią łupów wojennych, mogą być traktowane jak własność seksualna. Ali jest muzułmańskim bohaterem. Był mężem Fatimy, córki Mahometa i jego pierwszej żony Khadija. Dlaczego więc modelowy prorok miałby skarcić swojego zięcia za uprawianie seksu z niewolnicą? W końcu niewolnice to własność którą zawładnęła prawica. Tak mówi Koran.

Co więcej, święci dżihadyści nie mogą praktykować stosunku przerywanego z kobietami, które pojmują ale nie z powodu, którego można się spodziewać.

Podczas kampanii wojskowej z dala od swoich żon, muzułmańscy dżihadyści cierpieli z powodu samotności…

Wyprawy Wojskowe prowadzone przez Proroka (ﷺ) (Al-Maghaazi) (32)Rozdział: Ghazwa z Banu Al-Mustaliq lub Ghazwa z Al-Muraisi”(32)باب غَزْوَةُ بَنِي الْمُصْطَلِقِ مِنْ خُزَاعَةَ وَهْىَ غَزْوَةُ الْمُرَيْسِيعِ Opowiedział Ibn Muhairiz:

Wszedłem do meczetu i zobaczyłem Abu Sa’id Al-Khudri, usiadłem obok niego i zapytałem go o Al-Azl (tz. coitus interruptus). Abu Sa’id powiedział: „Wyszliśmy z Wysłannikiem Allaha (ﷺ) na Ghazwę Banu Al-Mustaliq i otrzymaliśmy jeńców spośród arabskich jeńców i pragnęliśmy kobiet, a celibat stał się dla nas trudny i uwielbialiśmy robić coitus interruptus. Więc kiedy to praktykowaliśmy, powiedzieliśmy: „Jak możemy zrobić coitus interruptus, zanim zapytamy Wysłannika Allaha (ﷺ), kto jest wśród nas?” Zapytaliśmy go o to, a on powiedział: „Lepiej, abyś tego nie robił, bo jeśli jakaś dusza (do Dnia Zmartwychwstania) jest przeznaczona do istnienia, będzie istnieć”. Sahih al-Bukhari 4138

[Dodane od tłumacza] Wyjaśnijmy teraz powyższe opowiadanie bo jak wszystko w islamie jest zagmatwane. Mahomet i jego dżihadyści są na kampanii wojskowej i posiadają kobiety jako jeńców wojennych. Jeden dżihadysta w meczecie pyta drugiego o Al-Azl, na pewno każdy się zastanawia co to jest, choć można się łatwo domyślić to już wyjaśniam: Chodzi oczywiście o stosunek przerywany, jaki wspaniały temat na rozmowy w rzekomo świętym miejscu… Zwróć uwagę na to że ci dżihadyści uwielbiali to praktykować. Nagle jednak ktoś wpadł na genialny pomysł żeby zapytać samego proroka czy aby na pewno dobrze gwałcą te kobiety praktykując wyciąganie wiadomo czego! Co na to prorok islamu? Na pewno każdy teraz sobie pomyśli że taki wielki prorok jak Mahomet zaraz zrobi z tym gwałcicielami porządek! A gdzie tam on im mówi że lepiej będzie dla nich jak nie będą wyciągać wiadomo czego, bo każda dusza i tak ma się narodzić i nic nie zmienią! Co za prorok…

To jedno, że niektórzy żołnierze w dowolnej armii sami uderzają i gwałcą kobiety. Wszystkie armie mają żołnierzy-kryminalistów, którzy popełniają ten zły czyn. Co innego skodyfikować gwałt w świętym tekście.

Islam kodyfikuje i legalizuje gwałt!

To rozczarowujące, że Koran nie znosi tej zbrodni seksualnej w najjaśniejszy sposób

Wniosek

Można argumentować, że amerykańscy właściciele niewolników popełniali przestępstwa seksualne wobec swoich niewolników przed wojną secesyjną (1861-1865).

W odpowiedzi jednak te dwie sytuacje są różne. Po pierwsze, błędem jest porównywanie Stanów Zjednoczonych ze społecznością muzułmańską założoną przez Mahometa, który twierdził że wyjawia boską inspiracją. Zamiast tego najlepiej porównać założyciela religii (Jezusa) z innym założycielem (Mahometem). Po drugie, w żadnym miejscu Nowego Testamentu Bóg nie pozwala ludziom, chrześcijanom czy świeckim na uprawianie seksu z niewolnicami. Byłoby to pogwałceniem ducha służby Jezusa i całych pism autorów Nowego Testamentu, którzy rozumieli Jezusa jako wypełnienie Starego Testamentu. Jeśli Amerykanie w minionej epoce to robili, to nie przestrzegali prawa Bożego. Koran jednak kodyfikuje i legalizuje to przestępstwo seksualne i rzekomo ta księga została przekazana od Allaha przez Gabriela do Mahometa. Każda jasno myśląca osoba może zobaczyć, że uprawianie seksu z kobietami w ich najbardziej rozpaczliwym stanie (niewolnictwo) jest złe.

Ale prawdziwy problem jest znacznie większy niż pytania o historię Ameryki.

Należy zadać i odpowiedzieć na następujące pytanie: Czy Mahomet jest prorokiem, czy Koran czyli jego księga może nam dać coś pozytywnego, czy islam jako religia może dać coś ludzkości?

Dla tych z nas spoza islamu, którzy badają dowody z największą obiektywnością i nie zostali zaślepieni przez całe życie oddania islamowi, odpowiedź na to retoryczne pytanie jest oczywista: Nie!!!

Dlatego wszyscy jasno myślący muzułmanie, którzy żyją pod naporem hiperreligijnych ciemiężców, muszą ich wyrzucić i wzniecić świeckie rewolucje, takie jak ta, która wydarzyła się w Turcji po I wojnie światowej.

Dopóki nie nastąpią te rewolucje i dopóki przywódcy religijni nie wyrzekną się wielu wersetów w Koranie i głupich hadisów, Nam poza tą religią nie wolno ufać religii Mahometa.

A kobiety które są kuszone, by nawrócić się na tę religię, muszą się zatrzymać i pomyśleć po raz drugi.

Źródło

Tłumaczenie Marek_P

Oszukany przez islam