ISLAMBLOG

Wszystko o ISLAMIE

 

Szatan w Biblii: 14 faktów na temat Diabła

utworzone przez | sty 26, 2022 | Artykuły, Biblia, Obrona Wiary | 0 komentarzy

Szatan w Biblii: 14 faktów na temat Diabła

Jest wrogiem publicznym numer jeden, głównym przeciwnikiem Boga i Jego ludu oraz przywódcą niezliczonych zastępów demonów. Jezus mówi, że był mordercą od samego początku i jest zaangażowany w totalną wojnę przeciwko siłom dobra we wszechświecie.

Biblia nazywa go diabłem, szatanem, złym duchem.

Paweł mówi kościołowi efeskiemu, aby przywdzieli pełną zbroję Bożą, po to żeby  stawić czoła jego planom. Jakub nam mówi, że jeśli sprzeciwią się diabłu, ucieknie od nich. Piotr mówi wierzącym, aby się strzegli: „grasuje zawsze”.

Mamy wroga i jeśli mamy stawić mu czoła, musimy wiedzieć, z kim mamy do czynienia. Istnieje jednak wiele diabelskiego folkloru. Może być trudno odróżnić tradycje od tego, co Biblia mówi o Szatanie.

Przyjrzyjmy się więc niektórym biblijnym faktom na temat Szatana w Biblii.

Krótka uwaga na temat światopoglądu

Biblia została napisana tysiące lat temu przez ludzi o znacznie bardziej nadprzyrodzonym światopoglądzie niż mamy dzisiaj. Aby naprawdę zrozumieć co Biblia mówi o Szatanie i wojnie duchowej, musimy zrozumieć punkt widzenia jej pierwotnych autorów i czytelników. Szczególnie pomocnym źródłem w tym zakresie jest książka dr Michaela S. Heisera, The Unseen Realm. Ten post odnosi się do tego w dużej mierze i każdy zainteresowany duchową wojną również powinien to sprawdzić.

1. „Szatan” oznacza „przeciwnik”.

„Szatan” to transliteracja hebrajskiego słowa, które oznacza „przeciwnik” lub „oponent”. Słowo szatan jest wielokrotnie używane w Starym Testamencie, często w odniesieniu do każdego, kto blokuje lub rzuca wyzwanie komuś innemu. Na przykład:

Anioł Pana sprzeciwia się Balaamowi (Liczby 21:22–32).

Dwaj żądni krwi wojownicy Dawida, Joab i Abiszaj, utrudniają życie królowi (2 Samuela 19:22).

Salomon staje twarzą w twarz z politycznymi przeciwnikami po tym, jak odwraca się od Boga (1 Król. 11:14-25).

W każdym z tych epizodów Biblia Hebrajska nazywa te postacie szatanami, ponieważ działają one jako przeciwnicy.

Jak więc diabeł otrzymał imię „Szatan”?

Przez stulecia między Malachiaszem a Jezusem żydowscy pisarze zaczęli używać tej etykiety jako nazwy największego przeciwnika ze wszystkich: nadprzyrodzonej istoty, która zbuntowała się przeciwko Bogu w Ogrodzie Eden, kusząc Adama i Ewę do zjedzenia zakazanego owocu.

W „The Unseen Realm” dr Michael S. Heiser mówi: „Mroczna postać z Genesis 3 była ostatecznie uważana za „matkę wszystkich przeciwników”, więc przylgnęła do niego etykieta szatan. Zasługuje na to.”

2. Duma napędzała historię pochodzenia diabła.

Być może ostatnim miejscem, w którym chciałbyś znaleźć informacje o Szatanie, listy Apostołów. A jednak gdy apostoł Paweł przedstawia cechy, jakich oczekuje od przywódców kościelnych, wyraźnie wspomina o diable.

Apostoł ostrzega Tymoteusza, że żaden starszy „nie może być świeżo nawróconym, aby nie stał się zarozumiały i podpadł taki sam sąd jak diabeł” (1 Tymoteusza 3:6).

Biblia nie podaje nam zbyt wiele szczegółów, jeśli chodzi o bunt Szatana przeciwko Bogu. Ale we fragmentach, które zdają się dotykać upadku diabła z łaski, dominującym tematem jest duma.

Wskazówka: wyrocznia Ezechiela przeciwko księciu Tyru

W Starym Testamencie prorok Ezechiel wypowiada się przeciwko ludzkiemu władcy Tyru, aroganckiej osobie na tyle samozadowolonej, że sam twierdzi, że jest bogiem (28:2). Bóg planuje obnażyć tego księcia.

Ale kiedy Ezechiel przemawia przeciwko temu władcy, wydaje się, że robi kilka aluzji do podobnej historii na kosmiczną skalę. W rzeczywistości prorok robi kilka aluzji, które wskazują na powrót do Ogrodu Eden:

„Byłeś pieczęcią doskonałości, pełną mądrości i doskonałą w pięknie. Byłeś w Edenie, ogrodzie Bożym […] zostałeś namaszczony na cherubina stróża, bo tak cię wyświęciłem. Byłeś na świętej górze Boga; chodziłeś wśród ognistych kamieni” (28:12–14).

Później u wyroczni Ezechiel mówi, że ta istota miała podobny problem z pychą, jak książę Tyru: „Twoje serce stało się dumne z powodu twej urody, a swoją mądrość zepsułeś z powodu swojej wspaniałości” (28:17).

Ta istota zostaje ukarana: zostaje wygnana z Edenu do nowej domeny: ziemi i podziemi.

Wskazówka: przypowieść Izajasza o królu Babilonu

Prorok Izajasz porównuje aroganckiego króla Babilonu do szczególnie ambitnej boskiej istoty, która „spadła z nieba” (Izajasza 14:12).

Ten bohater w pewnym momencie powiedział sobie: „Wstąpię do niebios; Wzniosę swój tron ​​ponad gwiazdy Boże; Zasiądę na tronie na górze zgromadzenia, na najwyższych wyżynach góry Zaphon. Wzniosę się ponad wierzchołki chmur; Uczynię siebie jak Najwyższy” (14:13-14).

Heiser zauważa, że ​​fragment ten brzmi jak „próba zamachu stanu w boskim zgromadzeniu. […] Chciał być „jak Najwyższy” (elyon). Jednak Bóg może być tylko jeden.

3. Domeną Szatana jest ziemia i Szeol.

W trzecim rozdziale Księgi Rodzaju wąż przekonuje Adama i Ewę do zjedzenia zakazanego owocu, wyrzucając ich z Edenu i przypieczętowując ich zgubę.

Ale chociaż Adam i Ewa zostają ukarani, szatan zostaje przeklęty przez Boga, przeciwko któremu się zbuntował.

Pan mówi do niego: „Przeklęty jesteś ponad wszelkie bydło i wszystkie dzikie zwierzęta! Będziesz się czołgał na brzuchu i proch będziesz jadł przez wszystkie dni swego życia” (Rodzaju 3,14).

Co ta klątwa oznacza dla Szatana?

Wąż został przeklęty, by czołgał się na brzuchu. Jest to uderzająco podobne do losu naszego złoczyńcy w Ezechiela 28 i Izajasza 14, który zostaje zrzucony na ziemię (Ezechiela 28:8, 17; Izajasza 14:11-12, 15).

Ale to gorsze niż po prostu powalenie na ziemię. Prorocy twierdzą, że ten buntownik został rzucony na ʾerets, hebrajski termin, który może odnosić się dosłownie do brudu i metaforycznie do podziemi.

Heiser wyjaśnia dalej los węża: „Klątwa sprawiła, że ​​‚jadł brud’, co jest wyraźnie metaforycznym odniesieniem, ponieważ węże tak naprawdę nie jedzą brudu jako pożywienia. Klątwa podkreśla, że ​​nachash [hebr. słowo przetłumaczone jako „wąż” w naszej Biblii], który chciał być „najwyższy”jednak teraz jest „najniższy”. W podziemiach wąż jest nawet niższy niż bestie polne. Jest ukryty przed wzrokiem i życiem w Bożym świecie. Jego domeną jest śmierć.

4. Szatan rządzi narodami ziemi.

Jan w swoim pierwszym liście stwierdza, że ​​„cały świat jest pod kontrolą złego” (5:19), a inne fragmenty Nowego Testamentu wyraźnie wskazują na kontrolę diabła nad narodami świata.

Zwróć na przykład uwagę na ostateczną ofertę Szatana, gdy kusił Jezusa na pustyni:

Diabeł ponownie zabrał go na bardzo wysoką górę i pokazał mu wszystkie królestwa świata i ich splendor. „Wszystko to Ci dam”, powiedział… (Mateusz 4:8-9).

Nic nie wskazuje na to, że szatan tutaj blefował. W rzeczywistości w ewangelii Jana Jezus nazywa go „księciem tego świata” (J 12:31; 14:30; 16:11).

Kiedy szatan zdobył taką moc?

Heiser sugeruje, że Szatan zgromadził tę moc w czasie między incydentem z Wieżą Babel a służbą Jezusa:

„Jako pierwotny buntownik, wąż z Księgi Rodzaju 3 (por. Ap 12:9) osiągnął w czasach Nowego Testamentu status czołowej opozycji wobec Jahwe. Było to częścią logiki przypisywania mu terminu saṭan jako własnego imienia. Przypomnijmy również, że wąż został zrzucony do ʾerets, termin ten odnosił się nie tylko do „ziemi”, ale także do królestwa zmarłych, Szeolu.

„«Pierwotny buntownik», którego domeną stała się ziemia/Szeol, nachash/Szatan, był postrzegany przez teologię Drugiej Świątyni i Nowego Testamentu jako główny autorytet nad wszystkimi innymi buntownikami i ich domenami”.

5. Szatan rozkazuje własnym zastępom demonów.

W czasie służby Pana Jezusa, Szatan nie tylko objął władzę nad wszystkimi narodami ziemi, ale także jest przywódcą wszystkich demonów.

Żydzi w czasach Jezusa wierzyli, że władcą demonów jest Szatan. W rzeczywistości niektórzy twierdzili nawet, że Jezus mógł wypędzać demony tylko dzięki mocy Szatana.

Ale Pan Jezus mówi, że tak nie jest: „Jak szatan może wypędzić szatana? Jeśli królestwo jest podzielone wewnętrznie, to królestwo nie może się ostać. Jeśli dom jest wewnętrznie skłócony, ten dom nie może się ostać. A jeśli szatan się sprzeciwia i jest podzielony, nie może się ostać” (Mk 3,23–26).

Uwolnienie ludzi od wpływu tych demonów było główną częścią ziemskiej służby Chrystusa – co ma sens, ponieważ Jezus przyszedł na świat, aby zniszczyć dzieło diabła (1 Jana 3:8).

6. Biblia nie mówi, że rządzi on WSZYSTKIMI demonami.

Pismo Święte nie daje nam czystego obrazu boskiej hierarchii, dobra czy zła. Tak więc, chociaż możemy zakładać, że Szatan jest najbardziej widocznym z przeciwników Boga. Nie powinniśmy koniecznie zakładać, że wszyscy boscy przeciwnicy Boga znajdują się pod kontrolą Szatana.

Oto jak Heiser to ujął: „Jest jasne, że Szatan jest przywódcą przynajmniej niektórych mocy ciemności. Jako pierwotny buntownik prawdopodobnie zajął pierwsze (lub najgorsze) miejsce pod względem przykładu w umysłach starożytnych czytelników. Fakt, że jest tym, który skonfrontował się z Jezusem na pustyni […] i zaoferował Jezusowi królestwa świata, sugeruje to samo. Brak jasno określonej hierarchii pozostawia możliwość istnienia konkurujących bytów w niewidzialnym świecie, nawet tam gdzie istnieje wspólny cel sprzeciwu wobec Jahwe i jego poddanym”.

7. Diabeł próbował zawrzeć przynajmniej jedną umowę.

Zawieranie układów z diabłem jest powszechnym motywem opowiadania historii. Pismo Święte mówi nam o przynajmniej jednej próbie układu, którą próbował zrobić szatan.

Wcześniej na tej liście przyjrzeliśmy się próbom Szatana, by kusić Jezusa. Szatan ofiarował Jezusowi wszystkie królestwa świata.

Ale był pewien haczyk: Jezus musiał pokłonić się i oddać cześć diabłu.

Na szczęście dla nas Syn Boży powiedział kusicielowi: „Precz ode mnie, szatanie! Jest bowiem napisane: ‘Czcij Pana, Boga twego, i służ tylko jemu’” (Mt 4,10).

Dlaczego odmowa Jezusa jest tak ważna?

Heiser wyjaśnia, że ​​propozycja Szatana była sprytną próbą nakłonienia Jezusa do zapłaty za coś, co szatan ukradł. „Gdyby Jezus się poddał, byłoby to potwierdzeniem, że do opanowania narodów potrzebne jest pozwolenie Szatana a  nie było. Szatan zakładał władzę i własność czegoś, co ostatecznie nie było jego, ale Boga. Przesłanie stojące za odpowiedzią Jezusa jest jasne: Jahwe w swoim czasie odbierze narody własnymi środkami. Nie potrzebuje żeby ktoś mu je dał w okazyjnej cenie. Jezus był lojalny wobec swojego Ojca. Ponieważ odzyskanie narodów wiązało się ze zbawieniem i odkupieniem od skutków upadku w Edenie, przyjęcie oferty szatana podważyłoby konieczność odkupienia na krzyżu”.

8. Szatan jest w defensywie

Od Ogrodu Eden aż do czasów Jezusa Szatan nadal gromadził władze. Jak widzieliśmy wcześniej, stał się na tyle potężny, że zażądał od Jezusa aby go czcił w zamian za narody, które Jezus przyszedł odkupić.

Ale po tym, jak Jezus oparł się pokusom, gra się zmieniła.

We wszystkich trzech ewangeliach synoptycznych Jezus po próbie na pustyni czyni trzy rzeczy:

Głosi, że królestwo Boże jest na wyciągnięcie ręki.

Zaczyna wybierać swoich uczniów.

Zaczyna wypędzać demony.

Możesz już zacząć dostrzegać, że moc szatana wygasa. Ale jest jeszcze lepiej.

Później Piotr wyznaje słynne wyznanie, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym (Mt 16:16). Jezus odpowiada: „Mówię ci, że jesteś Piotrem i na tej skale zbuduję mój kościół, a bramy Hadesu go nie zwyciężą” (16:18).

To dramatyczne stwierdzenie nadchodzącego zwycięstwa Jezusa (i naszego) nad diabłem. Powinno to ukształtować nasz pogląd na Szatana i ogólnie na duchową walkę. Nie siedzimy w bunkrze, czekając na jakiś niebiański nalot, który uratuje nas przed zbyt potężnym wrogiem. My już wygrywamy.

Heiser ujmuje to w ten sposób: „Bramy to struktury obronne, a nie broń ofensywna. Agresorem jest królestwo Boże. […] To bramy piekielne są atakowane – i nie będą się opierać Kościołowi. Piekło będzie kiedyś grobem szatana”.

Apostoł Paweł jest jeszcze bardziej bezpośredni: „Bóg pokoju wkrótce zmiażdży szatana pod twoimi stopami” (Rzymian 16:20).

9. Szatan jest z natury kłamcą.

Jezus mówi nam, że kłamstwo jest drugą naturą diabła. 

„Był mordercą od początku, nie trzymając się prawdy, bo nie ma w nim prawdy. Kiedy kłamie, mówi swoim ojczystym językiem, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa” (J 8,44).

Apostołowie mówią nam, że nasz wróg też jest wielkim zwodzicielem. Kiedy członek wczesnego kościoła Ananiasz dokonuje podejrzanej darowizny, Piotr pyta: „Jak to jest, że szatan tak napełnił twoje serce, że okłamałeś Ducha Świętego […]?” (Dz 5,3). A Paweł później mówi Kościołowi w Koryncie, że wąż zwiódł Ewę przebiegłymi kłamstwami (2 Koryntian 11:3), a następnie mówi, że sam szatan przebiera się za anioła światłości (11:14).

Ale oszustwo szatana nie kończy się na szatanie. A jego zwolennicy również nie ograniczają się do niewidzialnego królestwa.

Niestety, pod wpływem Szatana są też inni.

10. Szatan ma duchowe dzieci, tak jak Bóg.

Nowy Testament często nazywa Boga naszym Ojcem, a wierzących „dziećmi Bożymi”. Jest to oczywiście stwierdzenie duchowe, a nie biologiczne. Jesteśmy częścią duchowej rodziny Bożej. Żyjemy pod dachem Boga, przestrzegamy Jego zasad i korzystamy z jego dobrodziejstw.

Jednak Bóg nie jest jedynym duchowym ojcem, o którym mówi Biblia. Szatan też ma dzieci.

To pojawia się wielokrotnie w Nowym Testamencie:

W tym samym fragmencie, w którym Jezus nazywa Szatana ojcem kłamstwa, mówi Żydom, którzy chcą go zabić: „Wy należycie do waszego ojca, diabła, i chcecie spełniać pragnienia waszego ojca” (J 8,44).

Kiedy uczniowie proszą Jezusa, aby wyjaśnił swoją przypowieść o pszenicy i kąkolu. Jezus mówi im że dobre nasienie reprezentuje synów jego królestwa, podczas gdy kąkol reprezentuje synów złego (Ew. Mateusza 13:36-40).

Nowo nawrócony apostoł Paweł mówi czarownikowi: „Jesteś dzieckiem diabła i wrogiem wszystkiego, co słuszne! Jesteś pełen wszelkiego oszustwa i sztuczek” (Dz 13:10).

A w swoim pierwszym liście Jan mówi, że dzieci diabła są widoczne w oparciu o ich grzeszne zachowanie i brak miłości do braci i sióstr (1 Jana 3:10).

Jak większość rzeczy związanych z Szatanem, ta koncepcja sięga aż do Księgi Rodzaju.

Kiedy Bóg przeklął węża, ustanowił nieprzyjaźń nie tylko między diabłem a kobietą, ale między obydwoma ich potomkami.

W pewnym sensie to proroctwo wypełnia się częściowo już w następnym rozdziale Księgi Rodzaju, w historii Kaina i Abla. Jeden brat był sprawiedliwy, a drugi był mordercą. Jan używa ich nawet jako studium przypadku różnic między dziećmi Bożymi a dziećmi diabła – posuwa się nawet do stwierdzenia, że ​​Kain był „ze złego” (1 Jana 3:11).

Heiser zauważa, że ​​„reszta biblijnej historii nie przedstawia ludzi walczących z wężami. Nic dziwnego, ponieważ wróg ludzkości nie był zwykłym wężem. Biblia jednak opisuje trwający konflikt między wyznawcami Jahwe a ludzkimi i boskimi istotami, które podążają duchową ścieżką węża”.

11. Szatan wpłynął na Judasza Iskariotę.

Jan mówi nam, że diabeł skłaniał Judasza Iskariotę do zdradzenia Jezusa przed nocą Ostatniej Wieczerzy (Jan 13:2). Zarówno Jan, jak i Łukasz mówią, że diabeł wszedł w Judasza w noc, w której zdradził swego Pana (Jana 13:27; Łk 22:3).

Biblia nie podaje nam mechanizmu tego, co się tutaj wydarzyło. Należy jednak zauważyć, że przy tej okazji Szatan uznał za konieczne osobiste zaangażowanie w doprowadzenie Jezusa do śmierci.

Gdyby jednak szatan mógł zrobić to wszystko od nowa, prawdopodobnie nie podjąłby takiego działania. Śmierć Jezusa nie była zwycięstwem, które według szatana było.

12. Moc śmierci szatana zostaje złamana.

Okazuje się, że śmierć Jezusa złamała przynajmniej część śmiertelnej mocy szatana. Autor Listu do Hebrajczyków wyjaśnia to w ten sposób:

„Skoro dzieci mają ciało i krew, on również miał udział w ich człowieczeństwie, aby przez swoją śmierć złamał moc Tego, który dzierży władzę nad śmiercią — to jest diabła i uwolnił tych, których całe życie było trzymane w niewoli przez strach przed śmiercią” (Hbr 2,14-15).

Zanika moc śmierci. Paweł twierdzi, że śmierć zostanie „pochłonięta w zwycięstwie” (1 Koryntian 15:54). A w Księdze Objawienia Chrystus ogłasza: „Umarłem, a teraz patrzcie, żyję na wieki wieków! A ja trzymam klucze śmierci i Hadesu” (Objawienie 1:18).

13. Pokusa daje szatanowi przewagę.

Chociaż moc szatana jest złamana, nie jest jeszcze bezsilny. W rzeczywistości niektóre fragmenty Nowego Testamentu mówią nam, że istnieją pewne sposoby dla diabła, aby uzyskać taktyczną przewagę nad nami.

Apostoł Paweł wskazuje, że gniew, nieprzebaczenie i uraza między chrześcijanami dają szatanowi szczególną przewagę.

Mamy na to kilka przykładów w Piśmie:

Paweł zachęca kościół w Koryncie, aby przebaczył i uspokoił każdego skruszonego wierzącego, który mógł spowodować smutek reszty kościoła. Apostoł wzywa Kościół, aby taka osoba czuła się mile widziana i kochana. Czemu? Ponieważ Paweł szczególnie nie chce, aby szatan ich przechytrzył (2 Koryntian 2:11).

Paweł mówi parom małżeńskim, aby utrzymywali zdrowe stosunki seksualnie, w przeciwnym razie szatan wykorzysta brak samokontroli ubogiego małżonka (1 Koryntian 7,5).

Paweł mówi Efezjanom, aby nie pozwalali zajść słońcu nad ich gniewem, aby nie dać diabłu przyczółka (Efezjan 4:26-27).

Szatanowi można (i trzeba) się oprzeć, a my musimy być czujni, by nie dać mu szans by nas przewyższyć (Jakuba 4:7; 1 Piotra 5:8-9).

14. Klęska szatana jest pewna i nieuchronna.

Nawet jeśli nasz przeciwnik może tu i ówdzie zyskać przewagę taktyczną, jego los jest przesądzony.

Jan widzi ostateczny koniec szatana, diabła, dawnego węża: „A diabeł, który ich oszukał, został wrzucony do jeziora płonącej siarki, gdzie wrzucono bestię i fałszywego proroka. Będą męczeni dniem i nocą na wieki wieków” (DzA 20:10).

Biblia nie mówi nam dokładnie, kiedy to się stanie. Ale możemy ufać, że wojna zostanie wygrana. Szatan zostanie pokonany, a Bóg ostatecznie będzie kierował wszechświatem we współpracy z jego ludzkimi nosicielami obrazu.

Wniosek

Szatan w Biblii jest głównym wrogiem Boga, a zatem naszym głównym wrogiem. Przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa jego moc zostaje złamana, a jego los przypieczętowany – ale nadal musimy być czujni, aby nie dać mu przewagi w sprowadzaniu nas na manowce.

Tłumaczenie Marek_P >> Źródło